Favoriete plaat

Kwestie van Opvoeden ALLERHANDE KINDER-KWESTIES EN SPANNENDE (KINDER)VERHALEN

Thomas

Ilean_en_Lucas_1_filmgrain.jpg

'www.kindopvoeden.nl' gaat over opvoedperikelen van de ondeugende Thomas en over spannende kinderverhalen en over nog heel veel ander leuks!

Aanleiding voor deze blog is Thomas, een kleuter die weet wat hij wil en vooral wat hij niet wil! Inmiddels is Thomas 6 en is deze blog uitgebreid met andere 'kwesties', echter dit artikel is waar het allemaal mee begon.

'Als een kind':

Als een kind altijd kritiek krijgt, leert het te veroordelen

Als een kind in vijandschap leeft, leert het te vechten

Als een kind belachelijk wordt gemaakt, leert het bang te zijn

Als een kind leeft in verdraagzaamheid, leert het geduldig te zijn

Als een kind veilig kan leven, leert het geloven

Als een kind geloof ontvangt, leert het te vertrouwen

Als een kind leeft met eerlijkheid, leert het rechtvaardigheid

Als een kind wordt aangemoedigd, leert het in zichzelf geloven

Als een kind leeft in vriendschap, leert het liefde vinden

 

MEI 2007 

Thomas is eigenzinnig, eigenwijs, eigengereid, ondeugend, ongehoorzaam, brutaal en 4 jaar.

Thomas is vooral erg gevat, vrolijk, leergierig, onderzoekend, ondernemend, nadenkend en erg lief!   

 

Waarom deze blog? Als werkende moeder heb ik wel eens het gevoel dat ik geleefd word in plaats van heerlijk te genieten van al de mooie dingen om me heen, mijn gezinnetje, familie en vrienden.. Ik ben soms alleen maar bezig overal achteraan te hollen: verplichtingen, regeltjes, activiteiten en ga zo maar door. Het leek me dan ook een goed idee om mijn ervaringen eens aan een blog toe te vertrouwen en deze als het ware van me af te schrijven zodat ik er op een andere manier eens tegenaan kijk. De grootste reden om deze blog te beginnen is wel de opvoeding van onze inventieve en eigengereide kleuter Thomas en ik moet bekennen dat ik er steeds meer plezier in ga krijgen. Zo nu en dan zijn mijn ervaringen nog wat moeizaam maar daar tegenover staan de leuke ervaringen en die zijn er genoeg, als je ze maar ziet heb ik gemerkt. 

Zoals die keer dat hij voor het eerst in zijn jonge leventje de "Kabouter Plop dans" vertoont samen met nog een aantal klasgenootjes. Wat ben je dan trots als hij op dat podium staat, geheel onbevangen en met steelse blikken naar zijn moeder, want die is tenslotte zijn grootste fan.

Waarschijnlijk of moet ik zeggen hopelijk, net als sommigen ouders vraag ik mij af of ik goed reageer op de "ontdekkingsperikelen" van Thomas. Ik vraag mij, soms niet geheel zonder zorgen, ook af waarom Thomas niet een beetje dankbaarder en aanhankelijker is voor al mijn(onze) inspanningen en liefde? Ik ben me bewust dat het karakter voor een groot deel bepalend is voor de houding van je kind maar ook realiseer ik me (met enige schrik) dat een goede opvoeding door ons als ouders heel veel invloed heeft op zo'n klein mensje. Best moeilijk opvoeden, vind ik. Ik heb er nooit een cursus voor gevolgd maar had er zeker eentje(of meerdere...) kunnen gebruiken. Hoewel ik onlangs een geruststellend "opvoedkundig" argument hoorde van iemand die zei 'opvoeden doe je vanzelf'. 'Hoe bedoel je dat' vroeg ik voorzichtig, ik kon wel wat tips gebruiken en zeker als ze zo gemakkelijk klonken.. 'Als ouder ben je een voorbeeld voor het kind, dus gedraag je goed dan nemen onze kleine kopieermachientjes het vanzelf over.'

Toch heb ik zo nu en dan mijn twijfels bij dit verhaal. Ik vraag mij af wanneer onze ""voorbeeld"ige" houding dan eindelijk zijn of haar vruchten afwerpt. Helaas werd er bij deze spreuk geen tijdslimiet vermeld, en als onze zoon weer eens een brutale bui heeft, vraag ik mij af of dit nu een reflectie is van mijzelf of dat deze reflectie bij hem nog volop in ontwikkeling is?  

Je relatie is hetgeen waar het allemaal mee begon en waaraan je je huidige gezinnetje te danken hebt en eigenlijk zou geen moeite teveel moeten zijn om deze te laten slagen, zowel voor jezelf als voor je kind. En hetgeen mij soms zo verbaasd is, dat sommige mensen een kind als (laatste) redmiddel zien van een wankelende relatie. Het lijkt mij dat "het krijgen van kinderen" geen relatietherapie is, maar eerder een relatiemoordpoging, aangezien kinderen goed zijn in het ondermijnen ervan. Zeker niet bewust hoor, zo behoort het ook te gaan in zo'n jong leventje, alles ontdekken, uitproberen en grenzen verkennen teneinde zichzelf te leren kennen. Het klinkt dus heftiger dan het is, maar feit blijft dat naast de bijzondere en fijne momenten een leven met kinderen heel wat creativiteit, geduld, tijd en vooral heel veel energie vereist. 

Naast mijn werk probeer ik elke dag een klein stukje blog te onderhouden, nadat ik Thomas lekker heb gewassen, verhaaltje gelezen en beetje gebabbeld. Thomas zegt namelijk standaard als ik hem vraag naar zijn ervaringen op school "mama, ik zeg niets...". s'Avonds als hij naar bed moet is dat een heel ander verhaal, om de tijd zo lang mogelijk te rekken begint hij ineens over allerlei belevenissen te praten en honderduit vragen te stellen en lijkt nog lang niet aan slapen toe te zijn.....

 

Dat is Thomas ten voeten uit denk ik dan: "zoals het hem uitkomt...."  lekker uitgekookt maar ook vertederend tegelijk, eigenlijk net zoals een kleuter behoord te zijn?

Lees meer...