IMG_6273_filmgrain.jpg

Het is alweer volop zomervakantie. Heerlijk geen verplichtingen van school, voetbal of zwemmen. Thomas zit goed in zijn nog immer eigenwijze velletje en lijkt weer een stukje "wijzer" te zijn geworden. Tenminste, wellicht een samenloop van omstandigheden aangezien wij ook veel relaxter zijn en dit overslaat op de kleine man. Je moet ook wat meer op je woorden letten, want om de haverklap zegt Thomas: "ik luister niet, want dat heb je al gezegd"..... Net alsof hij altijd braaf luistert naar hetgeen jij zegt, zodat je het maar één! keer hoeft te zeggen!...

 

Tegenwoordig fluistert onze vriend ook erg graag in je oor. Midden in een gezellig samenzijn, komt Thomas met een "geheimzinnige" glimlach naar je toe en begint in je oor te fluisteren. Vertederd kijkt iedereen naar het tafereel echter negen van de tien keer, blijkt onze vriend ordinair om snoep te vragen! Echter na eindeloos stampwerk van ons als ouders, begint hij te begrijpen dat het weinig zin heeft om dit op directe wijze te doen en heeft hij een andere methode gevonden. Laatst waren we met wat moeders bij elkaar, toen een vriendje van Thomas, met Thomas in zijn kielzog en duidelijk aangemoedigd door Thomas(ook weer die geheimzinnige glimlach op zijn gezicht), naar zijn moeder toeliep en wat in haar oor fluisterde, dit keer duidelijk hoorbaar voor iedereen...Iedereen luisterde aandachtig en vriendelijk naar het mannetje, maar ik vreesde het ergste toen ik de ondeugende blik van Thomas zag die me uitdagend aankeek.... "wilt u snoep vragen aan de moeder van.."..  Voordat de verbouwereerde moeder kon reageren vertelde ik ze dat ze dit wel konden vergeten(iets subtieler weliswaar in het openbaar) en dropen ze langzaam, zich beradend op een andere manier, weer af.

 

Ook tijdens onze vakantie op een camping in Texel, bleek Thomas weer iets te hebben geleerd namelijk dat er zowel heren- als damestoiletten zijn.  Wij hadden speciaal een chemisch toilet besteld, omdat wij voor het slapen gaan Thomas altijd nog een keer uit zijn bedje haalde om te plassen, want we zagen er tegen op om s'nachts met hem over de camping te zeulen. Aangezien we geen van beiden echte kampeerders zijn en weinig ervaring hadden met een chemisch toilet, besloten we toch maar om gewoon gebruik te maken van het gewone toilet. Dus zeulde ik de eerste nacht Thomas al slapend(dacht ik) s'avonds laat over de camping naar het damestoilet. Eenmaal gesetteld op het toilet vroeg Thomas met dichte ogen of dit het vrouwentoilet was? Ja, zei ik in mijn onwetendheid en voegde er snel aan toe dat het niet zoveel uitmaakte. Daar had onze vriend een totaal andere mening over en met dichte ogen en luide stem zei hij dat hij niet wilde plassen op het vrouwentoilet.... Hij deed het dus ook niet, ondanks onze sussende woorden en dat was dus de laatste keer dat we hem s'nachts over de camping hebben gesleept. Ons chemisch toilet was zo slecht nog niet..

Iets totaal anders was trouwens dat er een afwasmachine op de camping aanwezig was, die in 2,5minuut de afwas deed. Geweldig vond ik dat en steevast liep ik met mijn bak met afwas naar de afwasmachine. Gek genoeg was deze bijna altijd vrij beschikbaar hoewel er 24uur per dag(zo leek het in ieder geval) met het handje door enthousiaste vaders en moeders afgewassen werd. Of je nou om 7.00uur s'ochtends of om 11.00uur s'avonds kwam(of tussendoor), er waren altijd mensen aan het afwassen. Je was geen echte kampeerder als je niet heerlijk met borstel en afwasmiddel aan de slag ging, zo bleek het. Voor ons een geluk want er was nooit een wachtrij voor de machine...dan maar geen echte kampeerders(dat klopt overigens wel vrij aardig).

Het was helemaal een luxe camping(voor zover ik het als onervaren kampeerder kon beoordelen), er was zelfs een soort van indoor Speelparadijs voor kleine kinderen, Geweldig voor ons mannetje, dus was het standaard s'avonds even een uurtje spelen en na een dag buitenleven was je gegarandeerd van een goede nachtrust, voor hem en ons. Tijdens zo'n avondje, kwam hij uitgelaten, zwetend en met knalrode wangen naar mij toe rennen. 'Mam,' zei hij vol emotie, 'ik ben verliefd!' Ik keek eens naar het kleine opgewonden mannetje en hij zag er zo lief uit. 'Op wie dan?' vroeg ik voorzichtig, want je weet het maar nooit.  'Nou mam, het is dat meisje daar en ik gluur naar haar..' 'Hoe bedoel je dat, gluren?' vroeg ik in mijn onschuld.  'Nou gewoon, gluren op een afstand.'  'Maar praat je dan niet met haar?'  'Nee mama...., natuurlijk niet, nou daaag...." en hup daar ging hij weer en ik zag hem in de verte een tactische plaats uitkiezen. Gelukkig was de liefde maar van korte duur en eenmaal thuis (in de tent) was hij haar alweer vergeten. Dat beloofd wat voor in de toekomst..

 

Inmiddels is Thomas gek op kleine beestjes en vooral de zee is geweldig voor kleine kinderen met een emmertje en een schepnetje. We hebben kleine garnaaltjes gevangen en krabbetjes in alle vormen en maten en superkleine kwalletjes. Thomas vond het allemaal geweldig en liet zijn emmer met inhoud aan iedereen zien, de meeste mensen reageren hier ook erg leuk op en kijken vol verwondering mee in de emmer van Thomas. Zij had hij laatst op een familiefeest wat slakken gevangen in de tuin en kreeg hij een mooi lucifersdoosje om ze in te doen. Hij was er druk mee in de weer en heeft heel de middag aan iedereen, of ze het nou wilden of niet, zijn slakken laten zien en was je al te gewillig dan werden ze voor je het in de gaten had op je arm of hand gezet. Gelukkig voor ons heeft een behulpzaam familielid ongemerkt de slakken weer vrijgelaten in de tuin, voordat ze in en uit.. het doosje tijdens de lange rit mee naar huis werden genomen.

 

Onze kleine vriend zit sinds zijn vierde jaar op zwemles, ondanks de vele berichten dat ze dan toch eigenlijk nog te jong zijn. Er is zoveel water in ons dorp en Thomas is en erg ondernemend kereltje, dus toen de kans zich voordeed om hem zo jong op les te doen, hebben we de kans gegrepen. Nu driekwart jaar verder, is hij nog niet erg gevorderd en is hij nog steeds heel erg bang om met zijn ogen onder water te gaan. Tijdens de laatste kijkles op zwemmen, pal voor de zomervakantie, had Thomas na ruim een kwartier zwemmen als enige nog steeds een droog hoofd. Een beetje baldadig schopte hij onder het toeziend oog van de vele ouders, steeds tegen de rand van het zwembad aan, maar ging elke keer achterin de rij staan zodat hij niet aan de beurt kwam. Uiteindelijk kwam hij er natuurlijk niet onderuit, maar het deed echt wel pijn om te zien hoe angstig hij eigenlijk nog was. We besloten hier in de vakantie aan te gaan werken en als dat niet zou lukken, dan zou Thomas even stoppen met zwemles. Na ongeveer negen keer, is het al spelender wijs prima gelukt...hoera! Inmiddels heeft hij de smaak te pakken en wil niet anders dan van de kant in het diepe springen(met vleugeltjes aan) en kopje onder gaan....Zo zie je maar weer, alles komt uiteindelijk op zijn zwemvleugeltjes terecht.

 

Onlangs heeft Thomas leren fietsen en eenmaal de smaak te pakken is hij niet meer te stoppen en wil hij overal met zijn fiets naartoe. We hadden hem al een tijdje terug op het grasveld laten fietsen zonder zijwielen, maar dat wilde nog niet erg lukken. Niet echt vreemd natuurlijk aangezien het een behoorlijk knollenveld is, maar wij hadden de gedachte dat als hij viel dan viel hij ieder geval zacht. Je wordt wel in 1 keer een jaartje ouder als je de capriolen ziet die onze vriend uithaalt op zijn fiets, maar dat mag de pret niet drukken. Vrolijk en als het even kan hard bellend zwenkt hij van links naar rechts en kijkt ook nog even achterom tussen de bedrijven door. Maar hij vindt het geweldig en wil overal met zijn fiets naartoe. Hij mocht even zonder zijn moeders toezicht op een pleintje in de buurt oefenen en kwam onder de schrammen terug. Toen ik hem vroeg wat er gebeurd was zie hij wat bedremmeld dat hij geremd had in de doornstruiken..Toch maar eens goed oefenen met de rem inplaats van met de bel zei ik hem. Hij wilde ook direct naar zijn nichtje op zijn fiets en aangezien het niet erg ver is en hij zo enthousiast was, gaf ik met lood in mijn schoenen toe. Maar voorwaarde was wel dat hij goed luisterde naar me als ik hem zei te remmen! Natuurlijk mama! zei hij enigszins verontwaardigd, en inderdaad stopte hij braaf als ik dat zei(gek genoeg weten ze precies wanneer ze ook echt naar je moeten luisteren...). Het ging wel met wat gemopper gepaard want dan moest hij weer helemaal opnieuw gaan fietsen... 

Je leert wel dat het allemaal in etappes gaat en je moet het vooral niet forceren of erover inzitten, het komt echt allemaal goed. Voor de een gaat dit sneller, voor de ander dat, maar uiteindelijk leren ze het allemaal. Het belangrijkste is dat ze het vol zelfvertrouwen doen omdat ze weten dat jij als ouder in hun gelooft, die bagage bepaalt al voor een stuk hun verdere leventje..