IMG_6274_film_grain.jpgDe schoolvakantie lijkt voorbij gevlogen, wellicht heeft dit te maken met onze 'Nederlandse zomer'. Het lijkt net of we de zomer dit jaar hebben overgeslagen... We zijn wel heerlijk op vakantie naar Texel geweest, dat was erg leuk en maakte weer een hoop goed.

 

Thomas heeft zich thuis goed vermaakt zo de laatste week van de zomervakantie en heeft leuk gespeeld met de enthousiaste buurkindjes. Zo was hij onlangs verwikkeld in een heus 'zwaardgevecht' (met isolatiebuizen van schuim, heel veilig..), toen wij weer wat nieuws leerden. Terwijl Thomas fel aan het vechten was met het buurjongetje riep hij heel hard(hij heeft een erg harde stem en heel de buurt kan altijd meeluisteren, of ze nou willen of niet): 'IK GA JE LEVEND ONTDOOIEN!'  We hebben tot op heden niet mogen ontdekken waar deze bijzondere kreet vandaan komt.. het jongetje werd er in ieder geval niet warm of koud van en ging vrolijk door met vechten..

 

Inmiddels begint de dag dichterbij te komen dat Thomas 5jaar wordt! Hij vindt het nog maar moeilijk te begrijpen, hij gaat al naar groep2 van de basisschool maar is nog gewoon 4jaar? Tja, hoe leg je aan zo'n eigenwijs mannetje uit dat hij een 'vroege' leerling is, zoals ze dat zo mooi weten te zeggen. Inmiddels zijn er al kinderen 6jaar geworden in zijn klas en je ziet (nog) wel verschil, ze zijn toch wat ouder....  Hij is in ieder geval al wel erg bezig met zijn verjaardag en is al druk aan het verzinnen wie er op zijn feestje mag komen. Voorzichtig opper ik een paar namen van kinderen bij wie hij ook op hun feestje is geweest. Zo ook de naam van een meisje, bij wie hij als enige jongen op haar feestje mocht komen. Maar nee, dat was absoluut niet de bedoeling, geen meisjes op zijn feestje..! Maar Thomas, waarom dan niet vroeg ik hem een beetje ongelukkig want ik wil geen gevoelens kwetsen eventueel(maargoed dat blijkt een normale gang van zaken bij kleuters heb ik door schade en schande geleerd). 'Nou, meisjes willen alleen maar K3 horen en dat vind ik stom!'  Ik vertelde hem dat hij ook weleens naar K3 luistert, maar dat was anders en maar heel even. Nee, jongens luisterden volgens Thomas naar de muziek van Cars..

 

Wel heb ik me voorgenomen om zijn wil(alleen in bepaalde gevallen natuurlijk) te respecteren en hem zelf dingen te laten kiezen, het is tenslotte zijn partijtje en ook weer een stukje zelfstandigheid. Ik moet nog bedenken hoe ik dat ga aanpakken..

 

Inmiddels heeft hij zijn feestje gevierd en er waren uiteindelijk toch 2 meisjes bij want een aantal jongetjes hadden afgezegd en hij had notabene zelf een meisjesnaam geopperd(waar maak je je zorgen om eigenlijk). Ik had me geestelijk op het ergste voorbereid. Een buurvrouw vertelde me kort daarvoor dat de planning van haar jongenspartijtje totaal in de soep was gelopen. Zo had zij ongeveer een half uur gerekend met poffertjes eten....mis, in ongeveer 10 minuten hadden ze alles opgeschrokt en dat was nog maar het eerste onderdeel.... Ik werd er niet vrolijk van want ik had in mijn enthousiasme ongeveer een uur uitgetrokken voor het poffersfestijn......dat beloofde wat! Niets was minder waar. Thomas vierde zijn feestje samen met een vriendje, dus waren we met 4 man begeleiding en het poffertjesfeest verliep eigenlijk heel rustig. Ze hadden ook al loodjes mogen trekken voor het cadeautjes geven en nadat iedereen uit volle borst "lang zullen ze leven" had gezongen, zat het groepje kinderen gedwee op de bank te wachten tot het hun beurt was. Daarna naar buiten...richting speeltuin, met tussen de bedrijven door ouderwets koekhappen en  eierkoeken versieren, de tijd vloog voorbij en iedereen had het naar zijn of haar zin. Ik had niet gedacht dat een kinderfeestje zo ontspannen kon zijn....als het even kan houden we dat nog een paar jaartjes vol ....??

 

Vandaag kwam Thomas helemaal blij uit school met een klein doosje in zijn gretige handjes. Hij was helemaal in de wolken en ik moest de inhoud direct zien. Nieuwsgierig boog ik me voorover, eigenlijk toch wel op mijn hoede. Het was een enorm grote gitzwarte kever(het zou een kakkerlak kunnen zijn, als ik wist hoe deze er precies uit zouden zien) . Een behulpzame juf vertelde dat hij deze in de zandbak had gevonden en ze had haar best had gedaan om er een doosje voor te zoeken....bedankt? Ik mag hem toch wel mee naar binnen nemen, vroeg Thomas daarop vrolijk.. NEE, zei ik resoluut, hij blijft buiten. Andere kinderen kwamen er geïnteresseerd bij staan, de moeders die erbij stonden waren niet zo geïnteresseerd en weken(net als ik ) verschrikt achteruit. Er werd ook heel spontaan een aquarium aangeboden, zodat er nog veel meer diertjes meegenomen konden worden......mmmm .

 

Ik was vroeger ook wel gek op kleine diertjes, maar het lijkt in alles of Thomas de overtreffende trap is van beide ouders. Hij is gek op ALLE kleine diertjes: slakken, insecten, kikkers, het maakt hem allemaal niets uit. Mooie eigenschap misschien als hij ze niet allemaal mee naar en in huis neemt en het elke keer weer moeite kost om hem te overtuigen dat buitendieren, buiten horen!

 

Ook deze week was het prijs toen ik Thomas ging halen bij de oppasmoeder. Ze kwam me al vrolijk tegemoet, je hebt me er een zei ze lachend en ik lachte vrolijk mee. Te vroeg gelachen zo bleek, toen Thomas met een soort van tasje aan kwam zetten. 'Wat leuk,' zei ik bewonderend, 'heb je dat zelf gemaakt?' Ja!, zei Thomas trots. Er zit een slak in.....he? Ja, want ik mocht de slak niet naar binnen nemen, dus heb ik em op een groot blad gezet en deze dichtgedaan. De oppasmoeder had er behulpzaam een plakbandje omgedaan.. 'en kijk, je kunt em gewoon als een tasje dragen en de slak kan niet weglopen....handig he!' Gelukkig hebben we de slak onderweg kunnen lozen, alhoewel ik mijn twijfels heb of deze dit hachelijke avontuur heeft overleefd.

Dat doet me denken aan het verhaal van een tante welke we laatst op een familiefeest spraken. Zij vertelde ons dat zij vroeger ook zo gek op slakken was(runs in the famely..?). In de tuin maakte ze een soort van kasteel voor ze en om te verhinderen dat het slakkenvolk zich weer "snel" uit de voeten maakte, bond ze touwtjes aan een boomstam en plakte deze met plakband op het slakkenhuisje. Zo hield ze een heel slakkenvolk in bedwang....  Gelukkig was Thomas niet in de buurt toen ze dit verhaal vertelde, hij kon eens op een idee komen.....

 

Met het tijdsbesef heeft onze kleine rakker nog wel wat moeite, bijvoorbeeld door opmerkingen als 'mam, is het vandaag dan morgen?', weet je dat hij het nog niet helemaal doorheeft. Vooral nu in de tijd van zijn verjaardag denkt hij iedere dag dat hij "morgen" jarig is. Het is ook wel verwarrend want zijn vriendenfeestje viert hij de week voorafgaand aan zijn verjaardag en dan heb je ook nog het feestje op school. 'Maar wanneer ben ik dan echt jarig?' vroeg hij, nadat ik voor de zoveelste keer had proberen uit te leggen dat hij eerst nog een hele week naar school moest voordat hij op school mocht tracteren. Vooral geduldig blijven dacht ik en begon opnieuw, toen hij me heel zelfverzekerd onderbrak: 'Oh mam, ik weet het wel hoor, ik moet gewoon nog een nachtje slapen en dan is het daarna....... mmm. Tijd voor wat creativiteit. Ik heb een kalender gemaakt en de dagen waarop zijn feestjes zijn omlijnd(drie feestjes nu inmiddels: vriendenfeestje, schoolfeestje en ook nog eentje thuis). Voor het slapen gaan zet hij nu demonstratief een groot kruis door de bewuste dag en het is hem ineens helemaal duidelijk...de hoogste tijd...

 

Inmiddels heeft Thomas nu ook voor het eerst zijn verjaardag op school gevierd. Ook de moeder mocht het feestgedruis van dichtbij meemaken en dus ging ik die morgen verwachtingsvol naar school gewapend met een fototoestel, een hele mand vol snoepzakjes en chocolade voor de juffen en meesters. Ik was erg benieuwd hoe of Thomas zich zou gedragen in zijn klas, zo in het middelpunt van de belangstelling. Nou, het bleek dat Thomas er met volle teugen van genoot. Hij mocht bovenop de stoel van de juf staan, wel met een handdoek erop natuurlijk, en mocht de speciale lampionnetjes aandoen en nog spannender de lichten uitdoen. Er werden zelfs kaarsjes aangestoken die Thomas dan weer mocht uitblazen, wat een feest. Ondertussen werd er enthousiast gezongen en geklapt door de kinderen en niet in het minst door Thomas zelf. Als hoogtepunt gold natuurlijk de verrassing voor de kinderen, de snoepmand die bij binnenkomst al subtiel werd bedekt door een kleurrijk doek. Als ze dachten dat er even niet werd opgelet probeerden wat ondernemende kleutertjes stiekem een kijkje onder het doek te nemen, maar doorgaans hadden ze daar weinig geluk mee want de juf ontging niets. De snoepzakjes werden juichend begroet en in een mum van tijd was er weinig meer over van de zorgvuldig verpakte Cars zakjes. En hoewel ze maar een ding uit het zakje mochten opeten, had een aantal hongerige kleuters de helft al op voordat de juf zelfs maar was uitgepraat. Hierna natuurlijk de klassen rond met de chocolade en met nog twee enthousiaste mannetjes. Eenmaal thuisgekomen vertelde Thomas vrolijk dat hij zelf ook maar even een chocoreepje had geproefd. Maarja dat hoort er allemaal bij zullen we maar zeggen en het moet gezegd, het was een ontzettend leuk feestje en ik was blij dat ik erbij mocht zijn.

 

Tijd om een beetje uit te rusten in de maand oktober, als de drukte van Thomas verjaardag over is en we weer een beetje in een gewoon ritme kunnen komen.