IMG_4001_filmgrain.jpgEindelijk van de feestjes af voorlopig en weer wat rust in de gelederen, tenminste dat was mijn (ijdele?) gedachte. Thomas heeft daarover toch wel andere ideeën zo blijkt maar weer.

 

Het begon op het (laatste) verjaardagsfeestje van Thomas, voor familie en vrienden. We hebben een taartvormige woonkamer die een goed zicht geeft op de horizontale tuin, en het huis erachter... De kinderen waren tijdens de verjaardag naar buiten gestuurd omdat het toch wel wat druk werd binnen. Dus tijd voor wat vertier buiten voor de kleine (en minder kleine) rakkers. Druk doende iedereen van hapjes en drankjes te voorzien hoorde ik vaag iemand een opmerking maken over Thomas..eh? Kom eens kijken werd er enigszins lacherig vanaf de bank opgemerkt, ze zagen (net over het hek) een klein handje naar de deurbel gaan van de overburen...  Nee hè, niet nu. Maar ja hoor, onze vriend was vrolijk belletje aan het trekken...dit onder toeziend oog van het evenzo vrolijk stelletje nichtjes en vriendinnetjes...en de rest van de visite..

 

Dat is nu net hetgeen Thomas niet kan weerstaan, zich uit te sloven voor de anderen. Voor een beetje aandacht haalt hij de gekste dingen uit en hij geniet er zelf nog het meeste van zo lijkt het. Zo ook de week pal na zijn verjaardag. Het was boekenbal op school en Thomas ging in stijl met Batman shirt en broek met doodshoofden. Ik zou hem pas die middag bij de oppasmoeder weer zien en was erg benieuwd hoe het feest was geweest. Toen ik hem zag bij de oppasmoeder had hij geen kledingstuk van hemzelf meer aan(zelfs zijn onderbroek scheen verwisseld te zijn) Hij was in de pauze in de modder gaan liggen zo bleek en zat van top tot teen onder de modder. Gek genoeg was het een lekkere dag en redelijk droog overal, maar blijkbaar had hij kans gezien om dat ene toch nog modderige plekje op te zoeken. Het viel wel mee hoor mama, zei hij toen ik hem geschrokken aankeek, ik wilde alleen weten hoe diep die plas was...en andere kindjes zeiden het ook tegen mij....

 

De oppasmoeder was zelfs zo lief geweest om zijn kleren vast te wassen, alleen zijn schoenen durfde ze niet aan, die hebben 3 dagen moeten drogen nadat ik de plassen met modder eruit had gegoten... Ik was het helemaal zat(dit was niet de eerste keer) en als straf mag Thomas nu voorlopig niet meer buitenspelen tijdens de overblijf.. Alsof de duvel ermee speelt(sorry voor de uitdrukking) was er toevallig net die avond een vergadering van de overblijfouders zo bleek, want de volgende dag kreeg ik direct wat opmerkingen van mensen die hadden gehoord over het modderavontuur van zoonlief. Ook de directeur van de school, herkende Thomas direct toen wij hem toevallig die week zagen en plaatste een subtiele opmerking over het modderbad......mmm.

Wat ben ik dankbaar voor lieve oppasmoeders en overblijfmoeders, die er vieze handen(en wat al niet meer) voor over hebben om mannetjes (en vrouwtjes?) zoals Thomas bij tijd en wijle een "beetje" te fatsoeneren.

 

Maar afgezien van zijn streken, gaat het op school goed met hem. Hij vindt het leuk om naar school te gaan en komt er over het algemeen ook redelijk vrolijk vandaan. Het zijn subtiele opmerkingen waar ik het van moet hebben als ik hem vraag hoe zijn schooldag is geweest. Het standaardantwoord was vaak: 'ik zeg niets', dan was het een minder goede dag.... Tegenwoordig zegt hij meer en meer 'goed'(vooral niet teveel woorden gebruiken natuurlijk), maar dan weet ik dat hij het naar zijn zin heeft gehad. Gelukkig komen dan een tijdje later wel de verhalen, meestal tijdens het eten. Wellicht als excuus om niet te hoeven eten op dat moment, maar blij met ieder stukje informatie over school nemen we dat toch maar voor lief....

 

Pas weer een kijkles van zwemmen gehad, dit keer een echte overwinning voor Thomas omdat hij nu vrijuit in het water durft te springen en niet bang is om kopje onder te gaan. In zijn klasje is hij denk ik een van de jongste kinderen en dat toont wel. De anderen zijn toch ook al wel wat verder met zwemmen. Tijdens de kijkles deed hij dapper mee, maar wel met een plankje terwijl de rest het zonder deed. Echter voor hem toch een hele stap voorwaarts als je naar de lessen van voor de zomervakantie kijkt. Elke keer keek hij me breed lachend aan tijdens de kijkles en ik lachte terug natuurlijk. Toch maakte ik heel even de opmerking tegen hem dat hij misschien ook wel zonder zijn plankje kon zwemmen. Dat had ik denk ik beter niet kunnen doen. Toen ik hem aankleedde was hij erg baldadig en had ik geen contact met hem. Dit heeft toch wel en tijdje geduurd en ik had echt spijt van mijn opmerking. Onder dat opstandige dappere mannetje schuilt toch een gevoelige ziel, zo weet ik. Ik heb hem verteld dat ik erg trots op hem was en je voelde hem weer groeien. Uiterlijk vertoon zegt weinig over de binnenkant heb ik weer eens gemerkt.

 

Van de week een flinke kledingblunder begaan. Elke ochtend voor het naar school gaan leg ik de kleertjes van Thomas angstvallig kant en klaar. Daar ik een aantal dagen in de week s'morgens vroeg op pad ben, brengt zijn vader hem die ochtenden naar school en zorgt voor het hele ochtendproces. Hij eet met hem, wast hem,  poetst zijn tanden en last but not least kleedt hem. Zo nu en dan schrik ik toch wel van de kledingkeuze van zijn vader als ik Thomas dan weer ophaal bij de oppasmoeder. Geen enkele combinatie is hem vreemd en heeft onze kleine flierefluiter daar op dit moment nog weinig problemen mee, zijn moeder wel. Dus zorg ik er steevast voor dat alles de volgende dag helemaal klaarligt en hij nergens meer over hoeft  "na te denken". Zijn sokken, broek en trui, schoenen en soms zelfs jas liggen dan voor het grijpen.

 

Boontje komt om zijn loontje heb ik onlangs tot mijn schaamte gemerkt. Ik had die avond weer bloedig het zoveelste kniestuk op een broek van Thomas genaaid, omdat de knieën van Thomas nu eenmaal een hoop te verduren krijgen van hun energieke baasje. De volgende dag zou hij mooi die broek dan weer aan kunnen trekken. Toevallig was het mijn ochtend om Thomas naar school te brengen en hoewel het meestal toch wel wat gehaast is zo vlak voor schooltijd, hadden we juist die ochtend nog wat tijd over en heb ik nog gezellig van alles met hem gedaan. Toen ik hem die ochtend weer van school haalde en hem eens goed bekeek, zag ik tot mijn verbazing dat het kniestuk dat ik die avond ervoor met veel pijn en moeite op zijn broek had genaaid, nu aan de achterkant zat. Hé, hoe kon dat nou. Niet zo heel moeilijk te begrijpen natuurlijk, Thomas had de hele ochtend gewoon met zijn broek achterstevoren gelopen en ik had niets gezien! Toen ik hem geschrokken zei dat hij zijn broek uit moest trekken, zei hij nog: 'nou mam, dat vindt ik niet nodig want ik vind hem zo lekker zitten'... Ik heb zo'n idee dat dit meer een uiting van luiheid was en niet zozeer te maken had met het draagcomfort van de bewuste broek. Mmm, voortaan maar wat meer op mezelf letten en dan ook nog op iemand anders denk ik.

 

Lekker een weekje herfstvakantie nu. Alhoewel ik gewoon moet werken, is het ook voor mij een beetje vakantie. Thomas hoeft niet op geregelde tijden naar en van school, geen lunchpakketjes en geen briefjes... Hoewel de school vorig jaar een prachtig mailsysteem heeft geïntroduceerd, blijkt het nog niet zonder de vele briefjes te kunnen, die ongeveer wekelijks aan Thomas meegegeven worden. Het valt me ontzettend mee dat de briefjes ook daadwerkelijk hun bestemming bereiken, want doorgaans is Thomas nou niet zo voorzichtig met dat soort dingen. Erg fijn als werkende moeder, want anders mis je toch een hoop informatie.

Afgezien van de bezoekjes aan het dagverblijf van Thomas, hebben we toch ook wat leuke dingen samen gedaan. Zo heeft Thomas zijn vriendinnetje Lorena weer eens gezien. Thomas kent Lorena al vanaf de baby periode en is gek op haar. Helaas ziet hij zijn vriendinnetje niet zo heel vaak, aangezien ze niet bij elkaar in de buurt wonen. Maar als ze elkaar dan weer zien, dan is er die click. Je moet wel even geduld hebben, want als Thomas Lorena voor het eerst weer ziet dan loopt hij gewoon langs haar heen de kamer in en kijkt niet op of om. Ook Lorena is niet erg onder de indruk van Thomas en gaat gewoon haar eigen gang. Dit kan even duren, maar spelenderwijs komen ze meer tot elkaar en zomaar ineens hebben ze elkaar dan weer gevonden en brullen ze van het lachen om de meest onbenullige zaken. Het is echt ontzettend leuk om te zien hoe die twee met elkaar omgaan en eigenlijk wel een beetje jammer dat ze elkaar niet zo vaak zien. Ook nu weer bij het weggaan vroeg Thomas een beetje verdrietig wanneer hij Lorena dan weer zou zien. 'Gelukkig' zijn zijn gevoelens van korte aard, want als hij eenmaal weer thuis is dan lijkt hij alles vergeten...en kan het spel van voren af aan weer beginnen.

 

Helaas nog een klein ongelukje zo aan het einde van de maand. Thomas heeft altijd de neiging om dingen vanuit zijn bed te roepen. Meestal in de trant van 'Mama, mag ik eruit?' of "Mama, mag ik in juliie bed liggen?' of minder geslaagd 'Mama, kom me eens instoppen?' in het midden van de nacht. Vanochtend was het weer zover, welliswaar op een wat 'schappelijker' tijd: 'Mama, kom eens?' Toen zijn vader hierop reageerde, zei hij 'Nee papa, ik praat niet tegen jou, mama moet komen..' Helaas roept hij altijd om zijn mama, misschien ook omdat ik dan meestal ook wel luister? Dit keer rook ik onraad en stapte in een soort van slaaptoestand mijn bed uit. 'Mama, ik heb in mijn bed geplast,' zei onze vriend soort van vrolijk. 'Maar dat is niet erg hoor,' ging hij verder met zijn verhaal. ' Oh ja?' hoor ik mezelf vragen, nog niet helemaal doordrongen van het feit dat het uit is met de rust, 'waarom dan niet?' 'Omdat ik droomde dat ik op de wc zat en toen moest plassen. Dus dat is niet zo erg hoor, mag ik nu in jullie bed liggen?' Gelukkig gebeuren dat soort ongelukjes tegenwoordig erg zelden, zodat ik er niet al te zwaar aan til, maar hij moet het natuurlijk niet leuk gaan vinden... Dus was ik alweer vroeg in de weer met het wassen van kind en beddengoed. Het 'uitslapen' heb ik immers al lange tijd terug opgegeven, en zo heb je nog wat aan je dag....