IMG_7074_plasticwrap.jpgWat is nou leuker dan lekker griezelen op zijn tijd.  In onze buurt werd onlangs uitbundig Halloween gevierd door de kinderen, en niet alleen door de kinderen zo bleek later. De buurtbewoners werden van te voren aangeschreven en indien ze het leuk vonden (en snoep uit te delen hadden), konden ze 'onverwachts' kleine griezeltjes op bezoek krijgen. En enthousiast waren deze griezeltjes wel(normaal mocht je immers nooit om snoep vragen), want nu lieten ze de 'geschrokken' buurtjes geen keuze, het was 'je snoep of je leven!'  De kinderen die meededen zagen er geweldig eng uit, in tegenstelling tot de ouders die heel gewoon in spijkerbroek en warm jack gekleed waren. Ongelukkig voor mij, want ik had een 'heksenhoed' mogen lenen en een grote zwarte bril op. Maargoed, niemand herkende me toch, dus ik heb ze maar opgehouden. Maar het bleek dat niet alleen de kinderen(en ouder) de griezels waren.

 

De mensen bij wie we aanbelden waren vaak nog veel enger. Er waren mummies bij, die zwijgzaam en vooral langzaam de deur open deden. Eén mummie zat met een laken vast aan een bankje buiten en probeerde telkens de kinderen te pakken als ze wilden aanbellen. Er waren heksen bij en gemaskerde mannen? en vampieren, we hebben van alles gezien. Ook belden ze aan bij een huis waar niet werd opengedaan, vanuit de garage kwam een enge hand tevoorschijn die de kinderen wenkten om dichterbij te komen. Dat deden ze maar al te graag, want de mogelijkheid om snoep te krijgen was vele malen groter dan de angst zo bleek. Er hingen lijken uit de ramen, er hingen grote spinnenwebben voor de ramen en er stonden vooral heel veel pompoenen met kaarsjes buiten. Overal klonk er griezelmuziek uit de speakers, zodat alles bij elkaar net een grote griezelfilm was. Tenminste dat vond ik, Thomas hield er andere ideeën op na. Hij was helemaal in de ban van al het snoep wat hij ophaalde in zijn kleine keteltje en vervolgens enthousiast overhevelde in een grote plastic zak die ik bij me had. Soms had hij volgens mij niet eens in de gaten dat de mensen bij wie hij aanbelde maskers op hadden....ik denk dat hij er niet echt grote trauma's van over zal houden, maar kan ik dat van mezelf ook zeggen...In ieder geval denk ik dat we van al dat snoep nog jaren kunnen eten, alhoewel... 

 

Thomas zit inmiddels op de scouting net als zijn vader voor hem. Dan horen moeder en zoon van die nostalgische verhalen over barre fietstochten over de Veluwe van wel 80km toen hij nog een klein mannetje was. Wellicht op dat moment niet zo romantisch, maar wel iets om over te vertellen later. Of verhalen over het koken in de 'wildernis' op een klein vuurtje van wat rauwe aardappels en het maken van een overheerlijke brandnetelsalade en dit alles dan nog zelf opeten ook natuurlijk. Dus redenen te over om Thomas deze 'geneugten' ook te laten leren kennen. Samen met zijn vriendje gaat hij tegenwoordig wekelijks de boel onveilig maken op de scoutinggroep. Een klein nadeel daarbij is dat net als Thomas, ook zijn ouders voor dag en douw moeten opstaan in het 'vrije' weekend, want het kereltje moet natuurlijk wel gehaald en gebracht worden.

 

En het moet gezegd, ze doen erg leuke dingen daar met de kinderen. Ze zijn heel creatief bezig met het maken van poppenkastpoppen (dit keer thema St. Nicolaas), ze gaan de weilanden in op zoek naar allerhande kleine (onge)diertjes, ze doen puzzeltochten en spelletjes. Kortom ze worden lekker beziggehouden en vinden het geweldig. Ook thuis gaat Thomas dan vaak enthousiast door met 'scouten'. Zo had hij laatst een puzzeltocht door het hele huis uitgestippeld, met als beloning een schat, dus zeker de moeite waard om te zoeken natuurlijk. Door heel het huis lagen vellen papier met een pijl daarop getekend, zodat je wist welke kant je opmoest. Niet alle pijlen waren duidelijk trouwens, want menig keer wees de pijl naar de muur of lag besluiteloos onder de eettafel. Alleen de pijlen volgen was wel erg simpel, het moest wel een uitdaging zijn bedacht Thomas. Zo moest je hinkelend de trap op(voor ons lastig, maar Thomas heeft daar geen enkele moeite mee) en met één sprong de schat pakken die onder het bed in de slaapkamer was verstopt. Als je dan met veel moeite uiteindelijk de schat te pakken had, bleek het een mooi ingepakt autootje te zijn, die je gelijk weer kon inleveren bij onze vriendelijke vriend. 'Dan konden er nog veel meer puzzeltochten in huis worden georganiseerd....'

 

Inmiddels is Thomas helemaal in de ban van het Sinterklaas gebeuren. Afgelopen zaterdag was de intocht van de Vriend der kleine vrienden en daar was ook onze kleine vriend bij, natuurlijk. Hij had een plastic zakje gekregen om de pepernoten in te doen, maar de bontgekleurde Pieterbazen wilde niets meer, in het al voor een deel gevulde zakje, gooien. Toen hadden hij en zijn vriendje het lumineuze idee om de zakjes aan de ouders te geven en (telkens) hun lege handen te laten vullen door de Pieten. Deze werden vervolgens supersnel in de zakjes geleegd, om vervolgens weer snel een 'nieuwe' Piet op te zoeken, eten kwam later wel.

Thomas wilde ook graag beneden op de bank gaan slapen, nu Sinterklaas in het land is. Dan kon hij hem misschien wel meehelpen met de cadeaus en het lekkers, was de gedachte. Lief gedacht, vertelde ik hem, maar het bezoek van Sint en Piet moet natuurlijk wel een verrassing zijn en misschien komen ze wel niet langs, als er een kindje in de buurt is. Dat werkte, want hij ging toch maar liever in zijn bedje slapen.

Wat hem wel aan het denken zette was, dat zijn opa en oma geen open haard hadden. Dat was zielig, dus stelde hij voor om hun schoenen bij ons in de kamer te zetten. Ik weet niet precies waarom hij dat zei, was het vredelievendheid of ging het hem om de inhoud?

Maar krijgen opa en oma eigenlijk wel iets in hun schoen van de goede Sint, vroegen wij voorzichtig, ze zijn tenslotte al wat ouder? Zo moet je creatief en alert blijven in deze dagen en vooral niet vergeten om de schoen tijdig te vullen. Bij Thomas is er niet aan te ontkomen, want zijn robuuste moonboot is, wat hem betreft, de enige schoen die voor dit festijn in aanmerking komt.

Aan het krijgen van gratis cadeaus en snoep, is ook een voorwaarde verbonden. Hij moet sinterklaasliedjes zingen voor de open haard. Hier heeft Thomas wat moeite mee en vaak zijn zijn ouders de enigen, die hard voor de open haard aan het zingen zijn. Dit is verwonderlijk, omdat Thomas afgelopen week een heel andere versie van een bekend sinterklaasliedje voor ons zong. Vreemdgenoeg had hij er geen enkele moeite mee om deze uitgebreide 'dubieuze' tekst te onthouden. Er toch nog maar eens op hameren dat Sint alles hoort en misschien niet altijd zo'n gulle gever is.

 

Het zijn wel spannende tijden voor onze Thomas, soms heeft hij wat moeite om hier mee om te gaan. Hij is erg druk op het moment en dat terwijl hij normaal al niet één van de rustigste persoontjes is. Hij luistert ook slecht en zelfs het 'dreigement' dat het anders aan Sinterklaas verteld wordt, helpt niet en dat wil wat zeggen. Het is waarschijnlijk ook niet pedagogisch verantwoord om dit excuus überhaupt te gebruiken, maar heel soms als je ten einde raad bent, kan het toch wel eens handig zijn...(en nu kan het nog tenslotte ...)

Ook  komt er nog bij dat Thomas binnenkort een podiumoptreden heeft met zijn klas en daarbij met nog wat mannetjes een vrolijke Pietendans aan het oefenen is. Het kost de betreffende moeders heel wat energie en geduld om het vlotte liedje met dito gebaren er bij de vrolijke fransen in te krijgen, maar het is ook erg leuk om te zien, hoe die kleine pietjes hun best doen en er lol in hebben(over het algemeen). Ze hebben eigenlijk nog de meeste lol tijdens de 'vrije oefening' van het liedje en tijdens het zingen van het zinnetje 'SCHREEUW' het van de daken. Er werden volop handstands en koprollen geoefend op het tapijt en uit volle borst meegeschreeuwd, echter tijdens de rest van het liedje waren ze meer aan het dollen met elkaar of hingen ze op de bank, terwijl de moeders met zweet op het voorhoofd, doorgingen met oefenen.

Maar dat onze moeite toch niet tevergeefs was, bleek tijdens het uiteindelijke optreden. De vrolijke pieterbaasjes deden allemaal heel braaf hun act. Thomas maakte zelfs wat gebaren, waarvan ik bij het oefenen thuis de hoop al had opgegeven. Hun optreden was dan ook erg leuk, wellicht was dit mede te danken aan het feit, dat ze tijdens het laatste couplet pepernoten mochten strooien in het publiek. Altijd verzekerd van succes natuurlijk.

Nu alleen nog het 5 december sinterklaasfeest vieren en dan is het voorlopig weer met alle drukte gedaan, even rust voor kind en ouders.