ileancorfu.jpgMeivakantie in Corfu! De eerste keer dat Thomas zou gaan vliegen, wat een avontuur...

Gek genoeg maakte de vliegreis weinig indruk op Thomas. Eenmaal in de lucht vertelde ik Thomas opgewonden dat we nu boven de wolken vlogen en bewonderde uitgebreid het bijzondere wolkenschouwspel. Echter Thomas werd hier niet warm of koud van en zei een soort van verveeld 'Nou mam, het zijn toch gewoon wolken en trouwens die heb ik al gezien..'.

Gelukkig had Thomas totaal geen last van zijn oren. Ik had voor de zekerheid iets tegen pijnlijke oren aan de stewardess gevraagd, maar onze Thomas vond dat allemaal onzin. 'Mam, ik voel mijn oren helemaal niet!' en ook wilde hij niet 'voor gek' zitten met de twee plastic bekertjes met warme doekjes tegen zijn oren geklemd. Daar ik wel altijd last van mijn oren krijg bij het landen, heb ik de bekertjes maar zelf gebruikt, aangezien het vele slikken en ploppen weinig hielp. Het moet gezegd, de bekertjes methode mag dan geen charmante vertoning zijn, het geeft echt verlichting, heerlijk!

Hoewel wij als gezin een heerlijke vakantie hebben beleefd, is het enige wat Thomas eigenlijk nodig heeft: strand, schepjes, schepnetjes en andere kindjes of zijn vader of moeder als alternatief. Het zou dus heel wat goedkoper kunnen. Corfu was dus meer voor de ouders, want die konden een verzetje goed gebruiken.

Gelukkig waren er altijd wel kinderen in het appartementencomplex te vinden waarmee Thomas kon spelen. Ook tijdens de heerlijke Griekse etentjes in het restaurant vermaakte Thomas zich prima. Dit soms ten koste van de immer vriendelijke en ijverige obers, die met hun volle borden diverse trappen op en af moesten rennen om van de keuken bij het restaurant te komen. Daarbij werd het een loop met hindernissen. Thomas en kornuiten waren over het algemeen supersnel uitgegeten en niets was dan zo leuk om tikkertje in en om het complex te spelen, zodat de behendigheid en vriendelijkheid van de obers flink op de proef gesteld werden. De ouders lieten het dan maar zo, want na de overheerlijke Griekse salade, ditto Sofriti en Tiramisu, weggespoeld te hebben met een goed glas rode wijn, deed het opvoedkundig element er niet zoveel meer toe.

Eenmaal terug in Nederland, werden we de volgende dag alweer opgeslokt door de dagelijkse beslommeringen, zoals werk en school. Na twee dagen heb je al het gevoel dat de vakantie lang achter je ligt. De eerste dag valt nog wel mee, omdat je er dan over kunt vertellen aan anderen, echter daarna vervaagt dat heerlijke vakantiegevoel snel. Gelukkig zijn er dan foto's, zodat je nog even terug in de tijd kan mijmeren over vrijheid, zee en wijn.

Thomas kon niet slapen, die eerste week thuis. Tijdens de vakantie mocht hij wat langer opblijven en als hij dan naar bed ging, was hij ook snel vertrokken(en de volgende dag gelukkig niet om 6.00uur op). Thuis was het weer rond 20.00uur dat hij in zijn bed lag, maar pas om 21.30uur echt sliep. Onnodig te zeggen dat hij de volgende dag en de dagen erop, niet in zijn beste hum was.

Ook weer terug bij de oppasmoeder, kwamen er wat klachten. Thomas wilde niet met haar meelopen naar huis, maar rende hard en vooral stuntelig vooruit, ondanks de waarschuwingen voor de ongelijke stoep. Na een ernstig gesprek tussen moeder en zoon, kwam er mopperend een akkoord tot stand. En inderdaad(altijd weer tot opluchting van de ouder) ging het de dag erna uitstekend, maar er was een kanttekening. Er waren die dag geen andere kindjes die meeliepen/renden. Er was dus weinig verleiding voor hem. De dag erop was het weer mis. 'Mam, het is zo leuk om te rennen, want anders is het andere jongetje er eerder en dat vind ik niet leuk!' Weer een gesprek en een belofte later, was ik benieuwd of moet ik zeggen huiverig, naar het resultaat. Thomas had prima meegelopen, ondanks dat er nog een jongetje meeliep. Hij had tegen het andere jongetje gezegd dat ze niet mochten rennen, want ze moesten goed luisteren naar de oppasmoeder(dat kwam tevens goed uit, want dan zou het andere jongetje tenminste ook niet eerder bij de deur zijn). 'Nee, want hij kan dan toch niet naar binnen,' zei ik een soort van opgelucht. Toch was de oppasmoeder niet helemaal gelukkig. De hele weg naar huis had Thomas opgeschept hoe knap het wel niet van hem was, dat hij zo braaf meeliep. Tja, je kunt niet alles hebben.

Nu maar afwachten of deze actie niet weer heel snel in het korte termijn geheugen belandt...

Na de vakantie ging niet alleen het slapen Thomas moeilijk af. Ook zijn dagelijkse kostje, viel Thomas zwaar. In de vakantie mocht hij namelijk zelf kiezen wat hij wilde eten. Onnodig te zeggen dat dit niet de meest gezonde en verantwoordelijke gerechten waren. De woorden beginnend met een P waren favoriet, zoals Patat en Pizza maar dan in ieder geval gecombineerd met verse Griekse salade en vers fruit, was mijn voorwaarde.

Na de vakantie kreeg Thomas tijdens het eten ineens weer last van zijn 'pijnlijke' kies. Voor de vakantie werd deze kies ook al uitvoerig besproken tijdens het eten. Naïef als ik ben, had ik gezegd dat het wellicht te maken had met het krijgen van nieuwe tanden en kiezen, alhoewel het denk ik meestal de tanden zijn die het eerste gaan wisselen. Na wat pijnlijke uitroepen van zoonlief en het constant voelen aan zijn kies(tijdens het eten), hadden wij er begrip voor als Thomas zijn eten niet helemaal opat, de arme jongen.... Tijdens de vakantie waren de dagelijkse kiespijntjes spoorloos verdwenen, ondanks zijn enthousiaste geknaag aan de stevige pizza's.

Dan maar de 'ijstaktiek' uit de kast halen en aldoende beloofden wij Thomas een lekker ijsje, als hij zijn eten netjes opat. Dat ging ineens razendsnel. Als antwoord op onze vragende blik had het mannetje zijn antwoord al klaar. 'Mam, pap, dat is net zoals als je het leuk hebt dan gaat de tijd ineens snel, maar als je het niet leuk hebt dan gaat de tijd niet snel. Dus als ik een ijsje eet dan gaat de tijd snel en merk ik niet dat ik last heb van mijn kies..'

Oké, nu kun je weer een heel verhaal op gaan hangen, maar dat merkt hij allang niet meer, omdat hij erg tevreden is over zijn eigen uitleg en bovendien aan het smullen is van zijn ijsje.... Kinderen... 

De tante van Thomas woont in Schotland en het gezin viert deze maand hun vakantie in Nederland. Doorgaans ziet Thomas zijn Schotse neefjes hooguit één keer per jaar, dus benutten we elke kans om hen gedurende deze tijd te bezoeken. Ook dit weekend gaan we er op bezoek en een beetje bezwaard heb ik die vrijdag vrij gevraagd aan zijn juf. De school schijnt een speciale 'vrije dagen' procedure te hebben, waarbij het schriftelijk aanvragen er één van is. Ik had dat eigenlijk niet gedaan en vertelde dat het een familiebezoek betrof. De juffrouw deed daar gelukkig niet zo moeilijk over en zei dat ze hem wel een keertje ziek kon melden. Prima, want dan hoefde ik dat gelukkig niet zelf te doen, want een beetje bezwaard voelde ik me toch wel, alhoewel het nog om een kleuter ging en het een familiebezoek betrof.

Thomas was zich daar allemaal niet van bewust en was erg blij, hij heeft natuurlijk weinig te maken met de hele regelgeving. Zodra de kans zich voordeed begon Thomas uitgebreid te vertellen, aan iedereen die het wilde horen of niet wilde horen, dat hij die vrijdag niet naar school hoefde, maar heerlijk ging kamperen bij zijn 'broertjes'. Thomas heeft altijd al graag een broertje willen hebben en dit was zijn kans. Toen ik hem uitlegde dat het zijn neefjes waren en niet zijn broertjes, haalde hij zijn schouders op en ging ijverig door met het luidkeels verkondigen van zijn vrije schooldag. Dat was niet echt de bedoeling en ik denk niet dat zijn juffrouw me daar dankbaar voor zou zijn.

Hoe kon ik dat aanpakken? Ik vertelde hem voorzichtig dat hij het maar beter niet verder kon vertellen, omdat dan alle andere kindjes in zijn klas ook vrij wilde zijn en dat natuurlijk niet kon. Heel misschien mocht dan Thomas ook geen dagje meer vrij hebben, deed ik er een schepje bovenop. Thomas knikte begrijpend en zei er 'wijselijk' niets meer over.

Vandaag is zijn laatste dag op school en ik ben erg benieuwd of Thomas ook daadwerkelijk heeft kunnen zwijgen over zijn heerlijke vrije schooldag. Het is natuurlijk ook wel vertederend als een kind zo recht voor zijn raap en eerlijk is.

Ps. Thomas heeft er dus niet zijn mond over kunnen houden op school. 'Maar mam,' zei hij enthousiast met zijn vingertje in de lucht, 'ik heb alleen tegen de juf verteld dat ik het niet mocht vertellen, omdat anders alle andere kinderen ook vrij wilden zijn en dat ik dan misschien ook niet meer vrij mocht zijn en dat wil ik natuurlijk niet. Ook heb ik het nog aan een ander jongetje verteld maar die zou niets doorvertellen, dus eigenlijk heb ik goed geluisterd hè?'

'Prima Thomas,' zei ik met een zucht en bedacht me dat een juffrouw toch wel heel wat binnenpret moet hebben om die praatgrage kinderen en angstige ouders. Ook gisteren toen ik Thomas de klas in bracht, vertelde een meisje me spontaan dat haar moeder een kindje zou krijgen, leuk hè? Haar moeder stond er zwijgend bij en had waarschijnlijk het liefst een pleister op de mond van het enthoudsiaste meisje geplakt....fijn hoor..kinderen...