ontdekhoek_1.jpgWat kun je toch enorm genieten van kinderen.. Thomas heeft bijvoorbeeld heel veel fantasie. Dat heeft hij vanaf de peuterleeftijd al gehad. Het is altijd weer een verrassing waar hij mee aankomt, soms leuk, soms minder leuk als hij hiervoor onze nieuwe spullen gebruikt. Soms houdt hij hele verkleedpartijen en zijn onze kleren niet veilig(zeeroverversie: dikke wollen sjaal om zijn hoofd gebonden met zonnebril, veel te grote motorhandschoenen en natuurlijk zijn plastic laarzen) of bouwt hij een alternatief drumstel van bijzettafeltjes en doet een grote heftruck dienst als microfoonpaal. Hij zit dan helemaal in zijn rol, ramt op de gammele rotantafeltjes en stoelen en zingt uit volle borst onverstaanbare liedjes('nee mam, dat is engels' zegt hij dan verontwaardigd als ik vraag wat het voor liedje is).

Ook verzint hij het liefst verhalen en constructies om boeven te slim af te zijn. Voelt hij zich zo onveilig in huis, vraag ik mij soms af, of komt het door de verhalen die hij op televisie ziet? Soms staan ze door het hele huis, allemaal valstrikken voor boeven zegt hij dan trots. Hoewel er best soort van geniale vallen bijzitten(als je uitgaat van de fantasie van een vijfjarige), heb ik zo mijn bedenkingen over de werking van de valstrikken. Bijvoorbeeld als de boef zelf aan een touwtje moet trekken om een(tenminste als het een dwerg zou zijn) karretje met houten blokken op zijn kop te krijgen.

Kortom het is een heerlijk vindingrijk ventje, daarbij echter behoorlijk eigenwijs. Gister toen het zijn wekelijkse baddag was, was er zoveel schuim dat hij er een tunnel van had gemaakt en er steeds met een plastic bootje onderdoor voer. 'Kijk mam,' riep hij blij, 'het bootje kan ook door het water duiken.' 'Ja,' zei ik, blij dat hij het zo naar zijn zin had, 'het is een echte onderzeeër.' Gelijk gevolgd door: 'Niet!, het is een onderduiker!' Tja, er zit wel wat in. Thomas heeft sterk zijn eigen ideeën en neemt soms niets van ons aan. Zeker niet als het volgens hem onlogisch is. Zo zegt Thomas al heel lang en heel stellig 'goeder' en 'driede' inplaats van 'derde'. 'Nee mam, dat hoort zo echt niet.' placht hij dan ook nog eens te zeggen als ik hem voor de zoveelste keer vriendelijk corrigeer. Het zal zo nog een hele tour worden om hem de Nederlandse taal aan te leren, een taal die continue aan verandering onderhevig is en waarover zelfs onze heren en dames neerlandici het niet altijd eens zijn.  

Toch is het leuk om te zien dat hij steeds 'ouder' wordt. Hij wil veel dingen zelf doen. Helaas zijn dat niet de dingen die hij zelf niet leuk vindt om te doen, daar zijn zijn vader of moeder nog altijd goed voor. Hij communiceert met vriendjes over hun favoriete televisieprogramma en op welk kanaal 'de Smurven' dan te zien zijn. Laatst vertelde hij ook trots dat hij zijn wratje had laten zien aan een meisje van zijn klas. Mmm, ik wilde zijn 'trots' ook niet direct de kop in drukken, hoewel zo'n wratje een doorn in mijn oog is. Het is denk ik begonnen toen hij zwemles kreeg. Gelukkig is het niet zo erg, maar dat is niet dankzij onze dokter. Hoewel wij een vriendelijke en goede dokter hebben, lijkt het of zij een hekel heeft aan welk geneesmiddel dan ook. Eerst maar eens aankijken is haar motto.

Ook de kleine wratjes bij Thomas baarde haar weinig zorgen, ach vooral niets aan doen, ze verdwijnen vanzelf wel weer. Het was haar verwachting dat ze tussen een paar weken of in ieder geval met 9 maanden weer zo goed als verdwenen moesten zijn. Helaas is de ellende dat zo'n wratje hoe klein ook behoorlijk kan jeuken enja als ze dan opengaan, komen er meer. Geschrokken bedacht ik me dat het dan wel jaren kon duren eer dat Thomas van ze verlost zou zijn. Ik kreeg een aantal goede tips van collegae en vrienden en toen ik op het Internet struinde vond ik een geweldige tip. Gewoon sudocrem gebruiken stond er, dat verzorgt de geïrriteerde huid en droogt de wratjes uit. Het zal nog wel even duren voor ze weg zijn, maar het worden er tenminste niet meer. Lang leve het Internet!

Ps. Nu ruim een maand later zijn ze nog niet verdwenen en blijft Thomas er aan krabben totdat het lelijke wondjes en nog lelijker wratjes worden. De derde maal de dokter opgebeld en haar bijna gesmeekt om een recept.... Ok, maar geen garanties dat het helpt natuurlijk. Ahhh, ik hoef ook geen garanties, ik wil gewoon een 'genees'middel. Sinds een aantal dagen gebruik ik het nu (een soort zincoxidemiddeltje) en ze krimpen! Hoera! Ook zijn wondjes zien er beter uit, zou het dan toch mogelijk zijn om van ze af te komen??!

Laatst bij de oppasmoeder was er weer zo'n opmerkelijk moment. Toen ik s'middags Thomas kwam ophalen rende hij de gang in, zei enthousiast 'Hallo!' en verdween gelijk weer de woonkamer in. Ik geef toe, een ongelukkiger moment om mijn zoon op te halen is moeilijk denkbaar. Zijn favoriete serie Alladin is dan juist begonnen. Tot mijn grote verbazing kwam onze vrolijke vriend even later weer teruggerend(zonder dat ik nog een poging had ondernomen om hem te roepen) gaf me een dikke zoen en zei soort van lachend, 'nou, helemaal vergeten mam!' om daarna direct weer te verdwijnen naar de tv. De oppasmoeder en ik keken elkaar verwonderd aan, want laat het 'helemaal vergeten' van ons vriendje maar gewoon weg. Hij geeft mij nooit een zoen als ik hem op kom halen, hooguit een onhoorbaar 'hallo' en als hij in een goede bui is een knuffel. Helaas verdween het 'trotse' gevoel weer als sneeuw voor de zon, toen ik hem nog drie keer moest roepen om de gang in te komen. Eerst rustig, zelfverzekerd, nog nalachend met de oppasmoeder, toen nog een keer, wat minder rustig en niet meer zo zelfverzekerd en de derde keer gewoon boos met een verontschuldigende blik naar de oppasmoeder.

Maargoed daarom niet getreurd dacht Thomas en alsof er niets gebeurd was deed hij op zijn gemak en na weer een aantal herhalingen van mijn kant, zijn schoenen aan. Eindelijk buiten gekomen zei hij vrolijk, 'dat ging best goed, hè mam.' Vaak hebben we al over zijn gedrag gesproken tijdens het ophalen en het moet gezegd, het is al een stuk verbeterd... Voordat ik kon reageren op deze erg optimistische opmerking, zei hij 'mam, heeft u weer zo'n lekker dingetje in de auto?' Met dat dingetje bedoelde hij het paaseitje dat ik de dag ervoor als verrassing in zijn autostoeltje had gelegd. 'Dit keer niet, Thomas, als ik het iedere keer zou doen zou het tenslotte geen verrassing meer zijn' (dat klonk goed, vond ik). 'Nou, dan vind ik u helemaal niet lief,' zei hij direct en liep stampvoetend verder. Ik vraag me af of ik de volgende keer bij de oppasmoeder weer getrakteerd wordt op een gratis kus.....

Op dit moment schijnt 'domkop' een favoriete uitdrukking te zijn op school. Thomas gebruikt het graag en vaak, het is tenslotte geen lelijk woord, vindt hij. Toen ik van de week zijn gymschoenen vergeten was en nog nahijgend van het fietsen alsnog zijn gymschoenen de klas in wist te lozen zei hij met een zucht 'vergeetkop' en keek me lachend aan. Met gemengde gevoelens wens ik het 'niet-zo-domkopje' een leuke schooldag toe en fiets naar huis.

Van het weekend was Thomas op bezoek bij zijn oom en tante. Thomas en zijn tante gingen samen winkelen en Thomas werd echt verwend. Weinig ontgaat het kleine mannetje met zijn heldere oogjes en in de supermarkt zag hij tot zijn grote vreugde een fles kinderketchup staan. Opgewonden riep hij uit 'daar heb ik nou altijd al naar gezocht!'  Ach, reageerde ook de bediening meelevend. Je zou bijna medelij met dat arme jongetje krijgen, dat zelfs geen kinderketchup krijgt thuis. Volgens mij had hij er tot voor die bewuste keer ook nog nooit van gehoord, je vraagt je soms af hoe ze aan die (eigen)wijsheid komen....

Wat minder was, was dat Thomas vanmorgen kleddernat uit zijn bed kwam. Ik hoorde hem al zachtjes vragen aan zijn papa waar zijn mama was. Aarzelend slaapwandelde hij de badkamer in en wachtte op mijn reactie. 'Mama, er is iets heel vreemds gebeurd, ik ben ineens helemaal nat??' zei een nog wankelend mannetje tegen mij.  'Nou Thomasje, je hebt gewoon in je broek geplast terwijl je sliep en dat helemaal niet gemerkt,' verzuchtte ik. 'Maar mama, dat kan toch helemaal niet, ik heb het helemaal niet gemerkt?' zei hij lief. 'Nou, de kaboutertjes hebben het in ieder geval niet gedaan,' reageerde ik. Hoewel het gelukkig zelden voorkomt dat hij in zijn bed plast, was hij er totaal niet treurig om. Eigenlijk reageerde hij erg vrolijk en was wellicht opgelucht dat wij er niet boos om waren, echt happy waren we ook niet natuurlijk....

Sommige dingen kun je gewoon niet zeggen tegen je kind, maar heel soms kun je er niets aan doen, het komt spontaan en toch bewust. Ik kan wel stellen dat het vaak een drama is als Thomas zich moet aan- of uitkleden. Het is een eindeloos proces, waarbij elk excuus wordt aangegrepen om zich toch maar niet te hoeven verkleden. Het begin is 'redelijk' veelbelovend maar gaandeweg ebt het enthousiasme weg en komen de smoesjes. Er is altijd wel een dingetje of dangetje in de buurt, wat dan ineens enorm interessant schijnt te zijn. Als je hem zijn gang zou laten gaan, zou hij een uur later nog in zijn blote kont lopen met één of ander priegeltje in zijn handen, waar hij normaal gesproken geen enkele aandacht aan zou schenken. Meestal heb ik wel de energie om dit op te lossen met een grapje, maar soms ben je gewoon te moe en volgen er drastischer maatregelen. Dan wordt de 'voorlees' tactiek toegepast en gaat de tijd dat hij zit te lummelen van zijn voorleestijd af. Hij vindt het heerlijk om voorgelezen te worden en kan van zo'n opmerking nog wel eens onder de indruk zijn. Maar soms ook heeft dit geen enkel effect en dan ben ik degene die het jammer vindt dat we niet verder kunnen lezen in het leuke kinderverhaaltje.

Laatst was ik het zo zat, dat ik hem zei dat ik hem ging inruilen voor een leuk meisje uit het weeshuis. 'Dat meisje waardeert tenminste wel wat ze krijgt en zal vast en zeker veel gehoorzamer zijn dan jij,' zei ik boos....helemaal fout natuurlijk.... Thomas was hier wel van onder de indruk en zei niet zoveel meer. Ik had inmiddels alweer behoorlijk spijt van mijn uitbarsting en moest de schade herstellen natuurlijk. Als ouder zijnde mag je best wel eens boos worden, maar het mag nooit ten koste gaan van je relatie met je kind. Toen hij 'eindelijk' in bed lag, zei ik hem dat ik dat natuurlijk niet meende van dat inruilen. 'Ik zal jou nooit inruilen voor iemand anders, want jij bent mijn zoon en ik wil je nooit en te nimmer kwijt,' zei ik. Ik vertelde hem dat ik best vaak aan hem dacht. Thomas had al die tijd geen woord gezegd en keek heel ernstig. 'Maar mam, wanneer denk je dan aan me?' vroeg hij heel lief. 'Nou bijvoorbeeld vanmorgen toen ik onderweg was en het hard hagelde. Ik hoopte toen maar dat het tijdens jullie vossenjacht nog droog zou zijn.' 'En mam, wanneer nog meer?' 'Nou, bijvoorbeeld als ik op mijn werk zit en me afvraag hoe het met je op school gaat.'

'Nou,' zei hij ineens, 'dan is het maar goed ook dat je mij niet inruilt. Het zou anders heel zielig zijn voor dat meisje, want die is daar dan maar je denkt gewoon aan mij. Dat kan toch niet?' 'Nee, lieverd, dat kan inderdaad niet, je hoort bij ons en wij zijn gek op je. Maar je moet me één ding beloven, je moet me beloven dat je echt beter je best zult doen met uitkleden en goed zult gehoorzamen.' 'Ja mam,' zei hij oprecht en ging tevreden slapen. Ik denk nog maar niet na over het korte termijn geheugen, waar deze opmerking ongetwijfeld in zal belanden en geniet nog even na van zijn belofte.

Paaseieren zoeken in de sneeuw, een heel nieuwe gewaarwording. Het is inmiddels traditie geworden om op tweede paasdag heerlijk te brunchen met de opa's en oma's en dat oma 'kip' gekleurde eieren meeneemt, die we dan gezamenlijk verstoppen in de tuin. Thomas vindt het altijd een geweldig feest en enorm spannend om de eieren op te sporen. Het was wel effe wennen, want tijdens het eieren verstop- en opspoorevenement werden we van alle kanten bekogeld met sneeuwballen. Het werd een lekker 'ouderwets' paassneeuwballengevecht. En hoewel Thomas wel houdt van wat vertier, liet de ijverige speurneus zich niet afleiden en rustte niet voordat hij alle 15 eieren gevonden had. 

Toen moesten ze natuurlijk opgegeten worden, maar eigenlijk wilde Thomas zijn gevonden eieren liever niet kwijt. Hij had een hele lading met stickertjes waarmee hij de eieren te lijf ging. Zonder enige uitzondering werden de eieren beplakt met de meest bijzondere gezichten. Eieren met permanentjes en wijduitstaande oren, de oren zweefden als het ware langs het gezicht. 'Die lijkt wel op opa' zei hij ernstig en wees trots op een ei met een grote snor en een wollig kapsel. Nou klopt die snor wel, maar de mond eronder zat zo'n beetje direct aan de kin 'vastgestickerd'. Toen wilde Thomas zijn bijzondere eieren allemaal bewaren op zijn kamertje, want dan kon hij ze beter en vaker bekijken(en dan werden ze tenminste niet opgegeten was de achterliggende gedachte). In ieder geval hebben we dat kunnen verhinderen en ze toch maar een plaatsje in de koelkast gegeven. Het paasweekend is voorbij gevlogen, maar we zullen deze 'witte Pasen' niet snel vergeten..