IMG_4170_filmgrain.jpgThomas zit op dit moment goed in zijn eigenwijze velletje al merk je wel dat hij soms moe is na een lange dag op school of na school bij de oppasmoeder. Wellicht dat het tijd wordt voor de vakantie zodat er even geen verplichtingen zijn en het racen van en naar school even niet meer hoeft.

Zo aan het einde van de week maak ik nog een "consolidatiepraatje" met zijn juf. Zij was positief over Thomas en zei dat hij zich goed kan concentreren bijvoorbeeld met zijn werkjes. Dat weten we, want thuis kan hij urenlang heel zoet aan het spelen of bouwen zijn en maakt de meest fantastische voorwerpen waarvan je niet altijd weet wat het is, maar laat het maar aan Thomas over om dit in geuren en kleuren uit te leggen. Ook is hij gek op puzzelen en vaak doen we dan een wedstrijdje wie er het eerst mee klaar is, waarbij Thomas tot zijn grote vreugde steeds vaker wint, en mij weer stof tot nadenken geeft....  

Heel belangrijk voor Thomas is wel dat er zo nu en dan even bij hem aan de rem getrokken wordt omdat hij nog moeilijk kan stoppen als hij ergens mee bezig is. Thomas heeft duidelijkheid nodig, dan begrijpt hij het en dan gaat het goed. Hij heeft moeite om direct te doen wat je aan hem vraagt en kan dan erg boos reageren omdat hij er nog zo in zit, hij gaat altijd nog "even" door. Maar als je bijvoorbeeld zegt, oké Thomas maak dat even af en kom dan naar boven, dan doet hij dat (meestal) ook trouw en draalt niet.

Dat moeten wij als ouders ook leren want vooral s'ochtends is het nog wel eens haasten en zijn wij niet altijd zo creatief of geduldig. Thomas voelt dit feilloos aan en doet niet echt moeite om ons hierbij een handje te helpen....., en dat is voor ons als ouders de uitdaging.

Tegenwoordig als ik Thomas heb opgehaald van school of van de oppasmoeder maken we altijd een praatje met elkaar. Ik vraag dan naar zijn ervaringen op school of hoe het is gegaan met zijn klasgenootjes. Dit moest in het begin echt uit hem getrokken worden maar inmiddels na wat "aanmoedigingen"(in de vorm van een snoepje of Sesamstraat op televisie) is hij er al op voorbereid en begint ons dagelijkse babbeltje enigszins soepeler te verlopen.

 

Dan merk ik ook dat het echt belangrijk is om hier de tijd voor te nemen, en leg dan aan hem uit dat hij bijvoorbeeld netjes met me mee moet gaan bij de oppasmoeder en niet na vijf keer, inmiddels behoorlijk opgelaten, vragen (met luide stem) waar de hele oppasfamilie bijzit. Inmiddels heb ik dan wel alle aandacht van de andere kindjes die in de bank hangen, behalve van zoonlief die helemaal in de ban is van het verhaal op de televisie. Ook best wel moeilijk want in dat gedrag herken ik wel iets van mezelf, echter bij Thomas heb ik zo mijn twijfels. Zeg ik bijvoorbeeld tegen niemand in het bijzonder, het woord snoep, dan lijkt het of Thomas door een wesp gestoken is en komt hij direct op me af, soms ook reageert hij vanaf zijn bank(dat is als hij tv aan het kijken is, anders 'zit' hij zelden op de bank), maar altijd komt er direct een reactie. Dat zou toch iets moeten betekenen zou je zeggen en ook daar zullen wij als ouders aan moeten werken.

 

Ik herinner mij weer zo’n moment dat Thomas ook gewoon zijn eigen gang ging en hij het voor mij (zoals wel vaker het geval) op zijn minst, erg ongemakkelijk maakte. Thomas en ik waren een tijdje terug uitgenodigd om op het luxe cruiseschip MS Rotterdam een kijkje te komen nemen. Daar werkte namelijk de vader van een buurjongetje, als eerste stuurman. Het was erg leuk en mooi allemaal en Thomas vermaakte zich kostelijk met zijn buurvriendje. Ik stond vrolijk te praten met wat mensen tot ik tot mijn grote schrik bemerkte dat Thomas met een prachtig groot houten schaakstuk in zijn armen, aan de rand van een groot, rond en leeg zwembad stond en hier gebiologeerd naar keek. Er werd mooie lounge muziek gedraaid en mensen zaten onder het genot van een drankje aan tafeltjes om het zwembad heen. NEE, probeerde ik nog in gebarentaal tegen Thomas die op dat moment even naar me keek, maar ik stond te ver af om actie te kunnen nemen en wilde niet hard gaan schreeuwen. Op datzelfde ogenblik was er een grote plons en dobberde het houten schaakstuk vredig in het stille zwembad rond. Met het excuus dat ik achter de nu “vluchtende” Thomas aan moest wist ik niet hoe snel ik me uit de voeten moest maken teneinde de starende blikken te ontlopen.  

Kinderen en anonimiteit gaan niet samen in mijn geval althans, daar ben ik me ook nu weer pijnlijk bewust van geworden. Maar aan de andere kant "never a dull moment" met kinderen, dus waar klaag ik nu eigenlijk over?..

 

Thomas is deze week ziek geworden, de week ervoor had hij tijdens het overblijven nog veel pret gemaakt in de volop aanwezige plassen op het schoolplein en was daarbij van top tot teen nat geworden. Gelukkig had de juf hem die middag omgekleed alleen zijn natte schoenen moest hij aanhouden. Deze waren werkelijk doorweekt en hadden 5 dagen nodig om te drogen. Toen Thomas ziek was kreeg hij ineens een hoop extra privileges van ons als bezorgde en vertroetelende ouders. Hij mocht heel de dag tv kijken, lekker op de bank hangen, eten wanneer hij maar wilde, opstaan wanneer hij maar wilde. Maar snoep kreeg hij niet (vreemd genoeg had hij er nog wel zin in) alleen dropjes voor zijn keel en een sinasprilletje om de koorts te drukken.

 

Nu hij inmiddels weer is opgeknapt vindt hij het erg moeilijk om de verworven rechten weer af te staan en vraagt nog steeds hardnekkig om dropjes voor zijn keel en zo'n lekker pilletje... Dan is er weer die strijd of moet ik zeggen uitdaging, om dat allemaal weer af te leren. En hoewel zoonlief dondersgoed begrijpt dat hij weer snoepjes mag eten nu hij beter is, kan het er bij hem blijkbaar nog niet in dat de keelpastilles en sinasprilletjes verleden tijd zijn.  mmm!