IMG_7187_plasticwrap.jpgDe kerstvakantie was niet echt een geslaagde vakantie voor Thomas. Hij is zo'n beetje heel de vakantie ziek geweest. Het begon op kerstavond, toen wij bij de familie van een feestelijke maaltijd genoten. Thomas werd erg verwend en kreeg van een aantal vrolijke ooms een hele berg slagroom op zijn bordje gespoten. Later die avond kwam hij met enorme buikpijn zijn bedje uit en zijn wij haastig terug naar huis gegaan. Het was vast en zeker de slagroom dachten wij en ook Thomas mompelde zachtjes tussen de pijnscheuten door dat het vast en zeker de slagroom was geweest. De dag erop leek het weer erg goed te gaan met onze kleine slagroometer en maakte hij dikke pret met zijn neefje en nichtjes, die op bezoek waren. Vreemd genoeg was hij de dag erop weer zo slap als een vaatdoek en heeft hij de resterende kerstvakantie al hangend voor de televisie doorgebracht, compleet met een heet hoofd en een lekker dekentje. En zijn ouders moesten natuurlijk wel in de buurt blijven, anders was hij zo alleen en vooral zo zielig...ach.

Helaas heeft hij ook bijna niets gegeten tijdens de vakantie en het was juist zo mooi dat hij vlak voor de vakantie ineens 2 kilootjes aangekomen was(hij is heel lang op hetzelfde gewicht blijven hangen, terwijl hij toch behoorlijk in de lengte groeide). Thomas is van nature niet echt stevig gebouwd en krijgt door al zijn tomeloze energie ook niet echt de kans om dik te worden. Dusja, die spaarzame 2 kilo, was na de kerstvakantie weer als sneeuw voor de zon verdwenen helaas. Vreemd is wel dat Thomas zo lang ziek is geweest, het was tenslotte maar een 'gewoon' griepje. Zelfs als baby, is hij nooit langer dan een paar dagen ziek geweest. Gelukkig hadden wij alle tijd voor ons patiëntje en voor de verandering hebben wij eens een zeer relaxte 'thuisvakantie' ervaren. Sinds lange tijd(5jaar om precies te zijn, Thomas leeftijd) is het nog nooit zo rustig geweest in huis. Alhoewel ik erg kan genieten van een beetje 'peace and quiet', was het ook wel weer erg fijn dat het ventje van het één op het andere moment weer lekker ouderwets een hoop praatjes had, dat eerste nieuwjaarsweekend.

 

Tussen de bedrijven door heeft Thomas nog wel wat vuurwerk afgestoken, want immers hoe ziek je ook bent, er is altijd wel ruimte voor vuurwerk, zo blijkt. Voor €8 hadden we een hele zak vol met wat 'onschuldig' vuurwerk, als vuurpijltjes, trektouwtjes en shishingcrackers(ofwel rotjes) gekocht. Thomas mocht alleen vuurwerk aansteken als zijn vader erbij was en hij deed dat ook braaf...tenminste zo leek het. Toen vader en moeder zich even omdraaiden voor een praatje, klonk er op datzelfde moment al een harde knal achter ons. Thomas ging vrolijk en vooral ongestoord verder met vuurwerk aansteken en had blijkbaar niet eens in de gaten of zijn ouders er wel of niet bij waren... Dat blijft oppassen geblazen dus..

 

Om Thomas een beetje op te vrolijken hebben we met de kerst een nieuwe fiets voor hem gekocht. Hij had wel een fietsje, maar inmiddels kwamen zijn knieën bijna tot op de grond, doordat hij toch in korte tijd weer flink was gegroeid. De nieuwe fiets is nu maar op de groei gekocht en heeft een echte stang in het midden(het lijkt me trouwens erg onhandig fietsen of in ieder geval afstappen met zo'n stang in het midden). Als Thomas op zijn tenen staat, kan hij al wankelend net op zijn zadel blijven zitten. Dus het fietsen op deze 'grote' fiets was ook wel even wennen voor ons beweeglijke mannetje. Van links naar rechts zwenkend, fietste Thomas vrolijk voor me uit. Naast hem fietsen lukte niet, want ondanks het degelijke stuur, zag het geheel er vrij stuurloos uit. Als Thomas even denkt dat het niet goed gaat, stopt hij gewoon met trappen. Dat staat garant voor heel veel onstabiele opstapjes. Ook het remmen gaat niet altijd vlekkeloos en fungeren zijn (inmiddels niet meer zo nieuwe) schoenen als alternatieve remmen. Al instructies schreeuwend rij ik achter het ventje aan en hou daarbij mijn hart vast. Toch lijkt het elke keer weer net goed te gaan, behalve die ene keer dat ik riep dat hij niet te dicht bij de stoep moest fietsen en hij nog geen seconde later gestrekt lag op datzelfde stoepje. Thomas is voorlopig nog geen rolmodel op zijn fiets, hij fietst of links of geheel rechts heel dicht tegen de stoeprand aan of zwenkt vervaarlijk op de middenbaan rond. Geen van deze methodes zijn echt aan te raden en voorlopig is het nog veel oefenen geblazen.

 

Nog een verandering dit jaar, Thomas zit nu in een ander zwemklasje voor in het diepe bad. Hij zag er erg tegenop, want dan zag hij zijn vriendjes van zijn vorige zwemklasje niet meer. Gelukkig zag hij al direct in de kleedkamer een bekend mannetje van de vakantieopvang. Alhoewel je Thomas dan niet kan betrappen op enig teken van herkenning of enthousiasme, bleek hij het ventje achteraf toch wel te kennen. Er waren veel nieuwe kindjes in deze klas, die ook net als Thomas in het diepe mochten gaan zwemmen. Echter niet alleen nieuwe kindjes zo bleek, toen een klein meisje prachtig in het roze en in vol ornaat klaar stond om te zwemmen. 'Maar mama,' zei ze smekend tegen haar vastbesloten moeder, 'die kindjes hebben gewoon hun zwemkleren aan?'  'Jaaaa!' zei de moeder ongeduldig, 'die kinderen zijn nieuwelingen, die zijn nog niet zo ver als jij!' werd er ongeduldig tegen het arme meisje verkondigd. Tja, als 'nieuweling' moet je je nog wel bewijzen blijkbaar.......

 

Gelukkig heeft Thomas het erg naar zijn zin bij zijn oppasmoeder. En hoewel hij daar ongeveer 2uurtjes per dag verblijft, zijn het wel 3 dagen per week en das best veel. Dan is het als ouder erg fijn om te weten dat het hij er prima naar zijn zin heeft en voel je je minder schuldig. Deze week toen ik Thomas ophaalde. kwam hij wonder boven wonder direct de gang in om zijn jas en schoenen aan te trekken(normaal hangt hij voor de televisie en heeft wat meer overtuigingskracht nodig). Terwijl hij zijn schoenen aandeed zei hij: 'nou mam, je kunt nu wel praten met de oppasmoeder hoor, ik ben toch nog mijn schoenen aan het aandoen.' 'Eh, oh bedankt,' mompelde ik en we moesten wel erg lachen om die eigenwijze opmerking. Ook gister moest de oppasmoeder toch iets over Thomas kwijt. Gelukkig zei ze het met een glimlach, dus was ik niet zo benauwd voor haar verhaal, maar je weet het maar nooit met onze vriend. Thomas had geprobeerd om haar iets uit te leggen, maar blijkbaar begreep ze het niet snel genoeg(ook niet zo heel vreemd, want soms is het zo'n bijzonder verhaal dat je de draad ervan enigszins kwijtraakt). 'Oh,' had Thomas een beetje ongeduldig tegen haar gezegd, 'Jij(u wil er nog niet zo in), jij bent net als mijn mama, mama snapt het ook telkens niet.' Hij heeft het maar moeilijk met zijn mama, zo blijkt.....

 

De vader van Thomas was deze week jarig en ons slaperig vriendje kwam die ochtend meteen, nog in slaapstand en met dichte ogen, zijn bedje uit om de kaart voor zijn papa te pakken. Thomas kan geen geheimen bewaren, op zich een goede eigenschap, maar niet altijd handig. De verjaardagskaart die we ongeveer een week van tevoren al hadden gemaakt (Thomas had er een nogal slungelachtig poppetje op getekend met gigantisch lange benen) is geen moment 'veilig' geweest. Hoewel hij wist dat het nog even duurde eer dat zijn vader jarig was, kon Thomas zijn mondje niet houden en vertelde standaard iedere avond over de kaart tegen zijn 'bijna' jarige vader. Zo vertelde hij de eerste avond een verhaal over een kaart die hij had gezien, maar eigenlijk voor opa bestemd was..??(een vrij ingewikkeld en ongeloofwaardig verhaal dat hij zelf verzonnen had, dan viel het tenminste niet zo op dat het eigenlijk om paps verjaardagskaart ging...). De avond erna, vertelde hij zijn vader toch maar dat dat verhaal van opa niet waar was, maar dat het een verjaardagskaart voor paps zelf was(maar verder zeg ik niets hoor...). De avond daarop wilde Thomas de buitenkaart van de kaart alvast aan zijn vader laten zien....ahhhh. Er moesten maatregelen genomen worden, want dit kon zo nog wel even doorgaan. Thomas mocht zelf een mooi plekje uitzoeken om zijn kaart te verstoppen en deze dan op de langverwachte verjaardag pas tevoorschijn halen... Dat bleek eigenlijk prima te werken, want eenmaal veilig verstopt, bleek er voor onze vriend geen enkele noodzaak meer te zijn om er nog over te babbelen...ffff. Eigenlijk dacht ik dat hij het misschien wel vergeten was...niets bleek minder waar.

Toen het zover was werd de kaart in no time tevoorschijn getoverd door het slaperige mannetje. Gezamenlijk zongen wij: Happy birthday to you; in de wei staat een koe; en die koe zingt I love you; Happy birthday to you... Als dat geen goede wake-up call is...

 

Vanavond moest de vader van Thomas even op pad en ik maakte in het bijzijn van de kleine man, de opmerking, dat ik het zo ongezellig vond. Omdat Thomas misschien zou denken dat er aan hem niet gedacht werd, zei ik snel dat het maar gelukkig was dat Thomas ook thuis was, ook al lag hij dan in zijn bedje(vooral dat laatste zinnetje was belangrijk). Thomas zou Thomas niet zijn, als hij niet overal een oplossing voor had. Heel spontaan en vooral vastbesloten, zei hij 'ok mam, dan kom ik gewoon even uit mijn bed, voor de gezelligheid.' Mmm lief, maar niet echt de bedoeling, dacht ik zo.