ilean_filmgrain.jpgThomas heeft nieuwe laarzen! Op de groei gekocht voor in het voorjaar en dus een maatje te groot. Thomas is gek op zijn laarzen en of ze nou een maatje te groot zijn of niet, het deert hem niets. Het liefst heeft hij 24uur per dag zijn nieuwe laarzen aan. Hij staat ermee op(alleen in gedachten gelukkig), want zodra hij uit zijn bedje kruipt, trekt hij zijn geliefde laarzen aan en gaat er het liefst ook nog mee slapen, maar er zijn grenzen.... Ook nieuwe sokken krijgen dezelfde behandeling, als hij ze leuk vindt natuurlijk en zo nu en dan mogen zijn sokken, na veel gesmeek en gevlei, aanblijven in bed. Geweldig vindt hij dat. Opvoedkundig verantwoord? Nouja, als je hem daar nou zo'n enorm plezier meedoet dan kan ik daar wel mee leven.

Wat minder is, is dat hij ook voor mij nog wel eens iets interessants ziet in de schappen. Laatst waren we aan het shoppen voor een nieuwe winterjas voor Thomas. Zijn nog vrij nieuwe jas, was alweer gesneuveld doordat hij niet al te zachtzinnig met ritsen omgaat. Thomas ging even met zijn vader naar wat shirts kijken en ik stond wat dromerig naar de mooie avondjurken te kijken, toen ik opeens de harde stem van zoonlief achter me hoorde. 'Hé, mam, kijk eens wat mooi!' Glunderend stond het mannetje voor me met een bh van Felix the Cat in zijn handen en zwaaide er demonstratief mee in het rond. 'Er zijn er nog veel meer', zei hij enthousiast, terwijl hij alweer naar de bak terugliep en er lekker in stond te graaien, alsmaar hard verkondigend dat ze ohzo mooi waren. Omdat het wel aandoenlijk was, zo'n mannetje die iets moois voor zijn moeder ziet en meer nog omdat hij enthousiast bleef aandringen, ben ik uiteindelijk gezwicht voor zijn smeekbede. Toen we bij de kassa stonden, het was er erg druk, zie hij blij tegen mij 'en gelijk aandoen hè mam, dan kunnen ik en papa het zien!' Ach, zou ik ooit in een kinderloos tijdperk nog behoorlijk in verlegenheid zijn gebracht en geprobeerd hebben het kledingstuk zo snel en onopvallend mogelijk in mijn tas te proppen, nu lach ik er wat schaapachtig om en kijk verontschuldigend om me heen...hij is tenslotte nog maar klein en weet niet beter......

 

Het mooie van kinderen is dat ze zo spontaan zijn, tenminste.. Standaard zegt Thomas als we aan tafel gaan, 'ik lust het toch niet'. Dat heeft meestal te maken met het feit dat hij dan nog druk bezig is met zijn eigen bezigheden, want een seconde later vraagt hij doodleuk 'wat eten we vandaag eigenlijk? Oh, dat lust ik toch niet.' Na enig aandringen zit hij dan mokkend aan tafel en kijkt met afgrijnzen naar zijn eten. Heeft hij dan na een paar minuten demonstratief 'nietsdoen' een eerste hap genomen, is het, steeds vaker nu, in no-time op en verkondigd hij tevreden 'dat was een lekker maaltje, mams'. Altijd leuk om te horen als moeder zijnde. Thomas eet zelden een tweede portie, dus moet zijn buikje wel gevuld zijn is de gedachte. Echter, nog geen 5 minuten later zegt hij dan, 'mam, ik heb honger'. Dat is een soort van standaard uitdrukking van hem, verveelt hij zich of heeft hij lekkere trek dan altijd dat ene zinnetje, soms zelfs als hij nog op iets aan het kauwen is. Hij kan dan net op tijd het woord 'honger' 'inslikken', want hij heeft dan toch wel in de gaten dat er iets niet klopt aan zijn bewering. Helaas belet hem dat niet om hier wat zorgvuldiger mee om te gaan. Bijna net zo vaak als dat hij 'honger heeft', vraagt hij s'morgens vroeg al wat of we die avond gaan eten, bijna direct gevolgd door 'Oh, dat lust ik niet'. Ook het verhaal van de arme kindertjes in Afrika weegt niet op tegen zijn lijfspreuk, 'dan sturen we wel wat op' zegt hij doodleuk en gaat ondertussen weer door met zijn geliefde onderwerp 'eten'.

 

Nog een paar opmerkingen van Thomas, voordat ik het weer vergeet.

Zoals die keer dat Ik een broodje had meegenomen voor Thomas, welke mijn baas meegenomen had van zijn bezoek aan Rusland. Het was gewoon een droge boterham zonder beleg of iets, maar Thomas vond het heerlijk. Eigenlijk heel bijzonder als je bedenkt dat hij 's morgens heel kieskeurig is met zijn eten en het soms echt een drama is aan tafel, dat maar voort duurt. Maar dit vond hij dus heel lekker en zei 'mam, we moeten maar eens snel naar Rusland gaan, dan kunnen we tenminste zo'n lekker broodje kopen'. Misschien heeft dit ook te maken met het feit dat het brood uit het bijzondere Rusland kwam en dus niets te maken had met zijn moeders doodgewone saaie bruine brood, dat je verplicht elke ochtend braaf moest opeten.

 

Of dat je gezag flink kan worden ondermijnd doordat je kinderen op een Christelijke school zitten. Dat bleek laatst maar weer, toen Thomas door zijn vader werd teruggefloten, ik weet niet meer precies waarom. Thomas was het hier in ieder geval helemaal niet mee eens en zei opstandig tegen zijn vader 'Jij wilt altijd en altijd maar de baas spelen en dat vindt ik niet leuk'. Waarop zijn vader enigszins autoritair antwoordde 'Ja klopt, maar ik ben tenslotte ook de baas'. 'Nietwaar,' zei Thomas verontwaardigd, 'jij bent niet de baas, dat is God toevallig!'......Tja, hoe pak je dat aan zonder teveel de geloofwaardigheid van hetgeen hij leert op school te ondermijnen.

 

Of die keer dat we een gebraden kippetje voor het avondeten hadden. 't’s jammer voor de kip, maar een kippetje is wel erg lekker'...na een kleine pauze 'je zou bijna een lekker kippetje voor een kip bewaren'. Tja, voorlopig is Thomas nog geen vegetariër.

Of die keer dat zijn vader een andere lease auto kreeg. 'Pap, wat is het voor een auto, is het een ferrari(aan speelgoededities geen gebrek)?' 'Haha, nee hoor.' 'Heeft het dan tenminste een open dak?' 'mm, nee ook niet.' Maar bij nader onderzoek bleek dat er ook op de achterbank een speciaal knopje voor het raam zat en dat maakte weer een hoop goed bij onze kritische vriend gelukkig...

 

Afgelopen weekend zijn we gezellig met een aantal mensen gaan zwemmen. Er waren een hoop kinderen bij en Thomas en ouders hadden het prima naar hun zin. Thomas vond het dubbel zo leuk, want naast het zwemmen waren er ook een hoop lekkere dingen te eten. Thuis had hij al verkondigd dat hij aan zijn vader wilde laten zien dat hij zonder bandjes of kurkjes kon zwemmen. Na eerst lekker vaak in de wildwaterbaan lol gemaakt te hebben, vond hij dat de tijd daar was om zijn bandjes uit te doen. Op zwemles mocht hij dat tenslotte ook al, dusja dan moest het hier ook kunnen. Voordat ik het wist kreeg ik zijn bandjes in mijn handen geduwd en begon Thomas als een gek te watertrappelen, want hij kon niet staan in het water. Maar door alle drukte in het zwembad en de stroming van de waterbanen bleef hij niet drijven. Ook toen we een rustig plekje opzochten om daar te gaan zwemmen ging hij telkens kopje onder. Daar ben ik behoorlijk van geschrokken. Ik was er natuurlijk wel bij en heb hem steeds vastgehouden, maar Thomas was overmoedig en wilde telkens losgelaten worden en niet in het ondiepe gaan zwemmen. Op zo'n moment besef je dat water echt levensgevaarlijk kan zijn, even een onoplettend moment en het is gebeurd. Gelukkig maar dat er goede zwemleraren zijn, aan wie je je kind kunt toevertrouwen, dat is echt van levensbelang voor je kind en voor jou.

 

Doordat Thomas zoveel water had binnengekregen, lekker fanatiek door ging met stoeien en onderwater zwemmen in het ondiepe en daarbij nog eens flink gesnoept had, werd hij op gegeven moment niet lekker. Helaas had ik het te laat in de gaten en voordat ik het wist kwam al het water en snoep er in het zwembad weer uit.... De hoogste tijd dus om ermee te stoppen en een beetje ongelukkig liepen we richting de douches. 'Papa,' zei Thomas ineens weer helemaal vrolijk 'gaan we nu patatjes eten, want ik heb zo'n honger...'  Mmm, soms begrijp je het gewoon even niet.

 

Thomas kwam afgelopen zaterdag weer helemaal vrolijk terug van de Scouting. Zijn vader had hem daar opgehaald en ook dit keer waren ze weer flink aan het knutselen geweest. Die keer daarvoor hij had nog een heerlijke pizza gebakken en heelhuids mee naar huis genomen.. Hij was nog niet binnen of opgewonden riep hij naar mij dat ik snel naar beneden moest komen. Meestal ga ik dan maar snel kijken, want met de onstuimige Thomas weet je het immers nooit. Heel voorzichtig liep hij met een plastic bordje de gang in met daarop een stapel suikerklontjes. 'Oh, wat mooi,' zei ik .....'wat is het precies?' 'Mama, dat ziet u toch wel, dat is een piramide...uit Egypte!' Aha, dat is een verleidelijke piramide uit Egypte dacht ik bij mezelf toen ik de begerige oogjes van Thomas naar zijn piramide zag staren. En niet alleen zijn oogjes keken begerig naar de zoete piramide, ook zijn vingertjes voelden constant of de suikerklontjes nog wel goed vast zaten. Wonder boven wonder bleef de suikerpiramide die dag in ieder geval nog intact.

De volgende ochtend was Thomas al vroeg zijn bedje uit gekropen en riep opgewonden van beneden 'Mams, paps, kom eens kijken, er is iets wonderlijks gebeurd!' gevolgd door... 'ik heb ook niet zo goed nieuws.' Toch wel ongerust, liep ik snel naar beneden en daar stond een kauwende Thomas, met in zijn handen het plastic bordje met de suikerklontjes, alleen nu waren ze niet meer zo mooi gestapeld. Zijn piramide was miraculeus helemaal vanzelf omgevallen en nu kon hij toch beter de suikerklontjes maar opeten, vond hij. Gelukkig kon ik de suikerschade wat beperken door de opmerking dat er lijm op de klontjes zat en dat dat dus ongezond was. 'Oh mam, geeft niets hoor, dat is speciale kinderlijm, die kun je gewoon opeten.'

 

Toen we dat weekend bij vrienden waren, mocht Thomas daar eventjes slapen. Thomas is hieraan gewend en als wij hem 's avonds dan weer uit het warme bedje halen, geeft dat ondanks wat slaperig gemopper, doorgaans geen problemen. Onze vrienden hebben drie meisjes en één ervan heeft ongeveer de leeftijd van Thomas. Toen ik Thomas vast naar boven bracht en even wat spullen pakte, hoorde ik Thomas geëmotioneerd praten. Hij wilde dat het vriendinnetje bij hem in zijn bedje kwam slapen. 'Ik heb nooit iemand bij wie ik kan slapen,' hoorde ik hem nog zeggen. Het vrolijke meisje twijfelde, en hield met één hand de hand van Thomas vast en met de andere de hand van haar grote zus. Gelukkig kon er een compromis worden bereikt en het meisje zou eerst even bij Thomas liggen(in deze leeftijdsfase nog toelaatbaar en ook wel schattig, maar ik weet niet hoelang dat nog duurt...) en dan bij haar grote zus, want ze wilde niet alleen in haar eigen bedje slapen. 'Maar wel gaan slapen hoor!' benadrukte ik nog quasi streng tegen de vrolijke Thomas en zijn vriendinnetje. Na nog geen 5 minuten kwam het meisje alweer naar beneden en vroeg aan haar moeder of het niet erg was als je lang met je hoofd onder de dekens bleef liggen 'of ga je dan dood?' 'Nou doe dat maar niet en nu slapen hoor!' was het antwoord. Het duurde niet lang of weer hoorden we een hoop gestommel op de trap. Daar stonden de twee kornuiten,Thomas een beetje bedremmeld en het meisje een beetje boos. Ze wilde toch maar liever bij haar grote zus slapen. Thomas hield maar niet op met praten en kletste alsmaar over gevaarlijke boeven, klaagde het meisje slaperig. Gelukkig voelde Thomas zich over dit besluit niet al te zeer gekwetst en vijf minuten later lag hij heerlijk te knorren in het grote bed, in zijn eentje..