IMG_7129_drybrush.jpgHet Sinterklaasfeest werd nu nog intensiever beleefd door Thomas als het jaar daarvoor, toen hij nog 4 jaar was. Op Sinterklaasavond keek hij vol verwachting steeds naar buiten, of hij Sinterklaas en zijn Pieterbazen al kon ontdekken op straat.  En ook zag hij steeds andere Pietengezichten, dan de Pietengezichten op het Sinterklaasjournaal. Logisch vond hij, want er waren tenslotte een hoop hulppieten in omloop.

Vreemd genoeg, heeft hij blijkbaar het gezicht van Sinterklaas nog niet zo goed van dichtbij bekeken. Want hoewel er maar 1 Sinterklaas is, heeft hij dan groene ogen, dan blauwe en soms een bril op en soms niet? Thomas is nu meer gefocussed op de zak van Sinterklaas, hoe groot is deze en zitten er wel genoeg pakjes in. Het lijkt of hij vorig jaar meer vragen had over het bezorg- en schoorsteen probleem, dan dit jaar. En maakt hij zich meer zorgen om de hoeveelheid cadeautjes.

Maar het blijft een spannend feest voor kinderen en hoewel Thomas erg in zijn sas is als hij weer het zoveelste pakje uit mag pakken, is hij ook erg opgewonden als jij een pakje krijgt...maar niet teveel natuurlijk, want dan blijft er minder over voor hem...

 

Afgelopen zaterdag werd Thomas officieel geïnstalleerd bij de Scouting. Die avond ervoor moesten we nog snel wat officiële kleding voor hem halen bij de Scoutshop, want het is een vrij serieuze aangelegenheid. In het bijzijn van andere scouts, vaders, moeders, opa's en oma's, moeten ze met opgeheven hand, een aantal regels nazeggen van de leiding. Zo moeten ze beloven een goede 'Bever' te zijn, iedereen te helpen waar het kan en de lijfspreuk 'jullie kunnen op me rekenen!' geeft aan hoe serieus het er wel niet bij de Scouting aan toegaat. Daarna geven ze al hun mede bevertjes en de leiding een hand, maar wel de linkerhand, want die zit namelijk het dichtst bij je hart, is de uitleg. Aangezien Thomas überhaupt nog wel wat moeite heeft met handen geven en dan ook nog de goede hand, zal dit zo nu en dan nog wel tot wat verwarring leiden. Maar daarom niet getreurd, al met al is de Scouting voor Thomas, een goede en leuke leerschool en kunnen wat goede basisprincipes nooit kwaad.

Toch moet Thomas die principes nog wel onder de knie krijgen, want ook in de Scoutshop kon hij zijn grijpgrage handjes niet van de vele attributen daar afhouden, ondanks de heldere waarschuwingen van een heuse Akela, die al 22 jaar in het vak zat, zo vertelde ze. Ik moet toegeven, het is daar ook erg leuk om een kijkje te nemen, naast kleding en kampeeruitrusting, verkopen ze veel leuke hebbedingetjes, zeker voor vader en zoon. Thomas bleek erg onder de indruk te zijn van de hele plechtigheid. Toen hij aan de beurt kwam en zijn zinnen moest opzeggen, was dit met fluisterende stem en kon alleen de leiding hem verstaan. Er werd lachend opgemerkt, dat hij zich wellicht wilde indekken...misschien niet eens zo'n vreemde opmerking Thomas kennende. Nu maar eens afwachten of Thomas zich als een goede scout gedraagt....

 

Minder leuk was het recente tandartsbezoek van zoonlief. Bij controle bleek dat hij twee gaatjes in zijn melkgebit had. Dat was schrikken. Niet zozeer voor Thomas, die nog geen kennis heeft gemaakt met het fenomeen 'boren', eerder nog is hij een soort van trots op zijn twee gaatjes. Deze gedachte pakt vooralsnog voordelig uit, daar hij nu hard meewerkt om niet meer te snoepen. Als hem nu snoep wordt aangeboden, verkondigd hij met luide stem dat hij niet mag snoepen, omdat hij TWEE gaatjes heeft! En ik moet zeggen, het 'niet snoepen', gaat hem goed af. Hij krijgt nu rijstewafeltjes mee naar school, die hij gelukkig erg lekker vindt en rozijntjes, stukjes kaas en worst, komkommertjes, worteltjes en fruit. Hij vindt het allemaal prima en als hij een keertje zoetigheid eet, dan poetsen we direct daarna zijn tanden, wat de smaak niet altijd ten goede komt, maar ook dat neemt hij voor lief.

Even ging het verkeerd bij de benzinepomp. Bij het afrekenen, staart Thomas altijd met opgeheven hoofd(hij komt niet boven de toonbank uit) onafgebroken, een soort van smekend, naar de pompbediende. Hij weet dat ze daar een trommeltje met lekkere snoepjes hebben namelijk. Het trommeltje wordt vaak spontaan gepresenteerd, terwijl ik sta af te rekenen en ook deze keer was het prijs. Voordat ik er erg in had, kwam het beroemde(voor mij beruchte) trommeltje tevoorschijn en had onze Thomas zijn handje er al vliegensvlug ingestoken. Ook dan moet je volhardend zijn, dus geen snoepjes... Dat werd een behoorlijke scène in het inmiddels volle tankstation en met het excuus dat hij gaatjes had, ben ik met een schreeuwend mannetje aan mijn arm, de pomp uitgevlucht. Ik moet ook niet teveel in één keer willen bedacht ik me, hij doet het al zo goed tenslotte...   

Waar ik wel mee zat, was het vraagstuk van de oorzaak van de gaatjes. Natuurlijk door het snoepen, maar Thomas heeft vanaf jaar 0 gesnoept en tot en met het tandartsbezoek van een half jaar geleden, had hij geen gaatjes. We poetsen tweemaal per dag zijn tanden en hij heeft per dag 1 snoepmoment thuis en 1 op school, in het weekend iets meer, maar dat zijn meer hartige dingetjes. Wat ik me wel kan voorstellen is dat het wellicht door hoestsiroop en hoestdropjes komt. Hij is het laatste half jaar een aantal keren flink verkouden geweest en dat slaat bij Thomas gelijk op zijn longen. Hij heeft het daardoor zo benauwd, dat wij hem vaak s'nachts kokindjes geven en flink wat hoestdrank, ook een uiendrank met rietsuiker ontbreekt daarbij niet. Overal zit suiker in en s'nachts, als hij zich zo ellendig voelt, poetsen we niet nog eens zijn tandjes na elk drankje of dropje..Wellicht ligt daar een oorzaak, ik ga in ieder geval op zoek naar suikerloze drankjes en dropjes nu. 

Het is voor Thomas echt de hoogste tijd voor vakantie, hij is echt heel moe na een dag school en oppas. Soms mag hij nog met een vriendje spelen, maar dat gaat gewoon even niet. Hij maakt ruzie, speelt niet echt of raakt al snel uitgespeeld en lekker bazig. Ik denk dat hij weer even moet bijtanken in de vakantie, zodat hij alle ervaringen, nieuwe indrukken en nieuwe ontmoetingen weer even op een rijtje kan zetten.  Hij maakt zichzelf ook niet echt populair nu. Zo was hij laatst voor het eerst bij een jongetje aan het spelen en was er van alles gebeurd. Al na 5 minuten waren ze uitgekeken op de lego, waarbij ze in die 5 minuten toch heel wat lego chaos hadden veroorzaakt. Op de vraag van de moeder of ze het weer op wilde ruimen zei Thomas doodleuk "ik wacht wel even hoor.....". Ze hadden in een boom geklommen en Thomas had tegen een buurman gezegd dat het jongetje dood was. Daar schrok ik natuurlijk van, maar bij navraag bleek dat ze een soort van raketspelletje hadden gespeeld, wat erg gevaarlijk bleek...

 

Gelukkig zit er wel onverwachtte vooruitgang in zijn zwemlessen en mag Thomas na de kerstvakantie, naar een andere groep. Wel jammer vond ik, want het was net zo gezellig met de ouders tijdens het wachten. Maarja, het gaat om Thomas tenslotte...en ik ben erg trots op hem, dat hij zijn angst voor water overwonnen heeft. Zo zie je maar weer, het komt allemaal goed. Alleen kun je je tegen beter weten in wellicht, toch nog steeds flink ongerust maken, een goede les voor de ouders.....