IMG_8503-geschminkt_1.jpg'Het is vandaag mijn eerste schooldag en de tijd van spelen is voorbij, maar wees blij dat jij naar school mag, anders blijf je maar zo dom...' Is een fragment van een liedje wat ik mij nog van vroeger kan herinneren, als ik er nu aan denk vraag ik mij af of ik de juiste tekst onthouden heb, want het geheel komt nogal simplistisch over...

In ieder geval was het wel de eerste schoolweek van Thomas. Op die eerste dag was Thomas eigenlijk vrij rustig en was blij om op het schoolplein zijn schoolkameraadjes weer te zien. In de vakantie had hij daar wel over in gezeten, want er bleken al een aantal kinderen uit zijn klas verklaard te hebben dat ze al konden lezen en schrijven en dat kon hij helemaal nog niet. 'Ik blijf wel in groep2' zei Thomas resoluut, 'dan kan ik tenminste lekker blijven spelen.' 'Joh Thomas, groep 3 is vast hartstikke leuk' zei ik bemoedigend. 'Je gaat speciaal naar groep3 om te leren lezen en schrijven, dat maakt het juist zo leuk en je mag vast en zeker ook nog wel spelen tussendoor..' Toen hij het lokaal binnenkwam moest hij aan een blok van acht kinderen gaan zitten inplaats van in een kring. Dat was best spannend, maar geweldig vond hij het om zijn eigen bureautje met zijn eigen spulletjes te hebben: potloodje, schriftje en zelfs een 'ouderwets' telraam. Over ouderwets gesproken, voor in de klas hing een groot scherm voor de beamer, zo te zien ging de school toch wel met de tijd mee.

Een beetje twijfelachtig, maar ook erg leuk was dat hij naast zijn vriendje zat, ik denk dat of de juffrouw dat niet wist of dat het een soort van try-out was. Die dag uit school was hij erg enthousiast over de juf en zijn klas en had hij al geoefend om een '1' te schrijven! Tevreden ging hij spelen. Toen zijn vader die avond nog even met hem voetbalde, kwam de bal per ongeluk tegen zijn hoofd en schreeuwde Thomas het uit van de pijn. Hij bleek een enorm ei op zijn hoofd te hebben en na enig aandringen vertelde Thomas dat hij op het schoolplein met 'keien' had gegooid en door zijn eigen toedoen er eentje op zijn hoofd had gekregen(gelukkig, beter op zijn eigen hoofd dan op dat van iemand anders). Weerwoord van Thomas, 'ja, mams, paps, de grote jongens begonnen ermee, dus dan mochten wij ook wel meedoen..' Pas twee dagen later hoorde ik de rest van het verhaal en niet van Thomas zelf, want die hield standvastig zijn mond dicht.

Niet zo heel erg vreemd vond ik het, dat er die week ineens een meisje naast Thomas in de klas zat inplaats van het vriendje. Bij navraag bleek dat de juf het toch beter had gevonden om een meisje tussen de twee kornuiten in te zetten. Dit was op dag 1 van het nieuwe schooljaar gebeurd, een niet echt veelbelovend begin voor onze vriend die ook nog eens straf had gekregen voor het klei-incident. Nu met een wat serieuzer meisje naast hem en ook tegenover hem wordt het tijd voor het serieuze werk en zal onze grapjas eraan moeten geloven en dat kan helemaal geen kwaad.

Thomas is een heel energiek mannetje. Hij heeft veel moeite om gewoon stil te zitten. Als het spannend of leuk is (bijv. tv, computer of boekje) gaat het nog wel (bij het eten wat minder), maar gewoon even zitten op de bank is er niet bij. Hij neemt een aanloop en ploft met een koprol op de bank, hij hangt op zijn kop in de bank, hij ligt, kronkelt en kruipt op de bank, hij probeert soort van salto's uit op de bank, dat alles behalve rustig stil zitten. Gelukkig hebben wij een vrij degelijke bank, maar ook deze begint nu al tekenen van slijtage te vertonen, terwijl dat nog niet zou mogen. In ieder geval bedachten wij als ouder dat het een goed idee zou zijn om het beweeglijke mannetje op een sport te doen.

Nu waren er afgelopen week judokijklessen voor kinderen. Dat was wellicht iets. Zijn vader heeft zelf tien jaar op karate gezeten en heeft hier altijd veel plezier in gehad. Zo vader, zo zoon? Die zaterdag toog ik samen met een 'rustig' mannetje erop af. We waren nog niet binnen of Thomas beweerde dat hij eigenlijk helemaal geen zin had om op judoles te gaan. 'We gaan alleen maar kijken,' zei ik sussend en zacht, want inmiddels was het wat drukker geworden. Een vriendelijke baas kwam ons tegemoet en begon een vrolijk praatje met Thomas, waarop Thomas hem direct al duidelijk maakte dat hij helemaal geen zin had in judo. 'Oh,' was zijn commentaar en keek mij even aan, 'nou, dan kom je toch gewoon even kijken?' Dat vond Thomas prima en na wat tegensputteren, wilde hij zelfs een echt judopak aantrekken, maar verder wilde hij niets, verzekerde hij me weer. Het was leuk om te zien hoe kleine kinderen op een speelse manier judoles krijgen en aangestoken door al die activiteit kon Thomas het niet laten om vanaf de zijlijn zijn gebruikelijke koprollen en handstands te oefenen. Uiteindelijk stapte Thomas aan het einde van de judoles over zijn verlegenheid heen en deed toch nog 5 minuutjes mee met de les. Bij het afscheid zei de judobaas vrolijk, 'nou, tot ziens dan hè, Thomas!' 'Nee hoor, niet tot ziens' zei Thomas resoluut, 'ik ga toch niet op judo.' En dat was dat, dacht ik bij mezelf...

Een paar dagen later kwam Thomas helemaal onder de modder thuis, zijn gezicht, kleding, schoenen, overal zat een dikke laag modder op. Toen ik hem vroeg hoe dat kwam, vertelde hij dat hij gevochten had met de grote jongens uit groep 4. Thomas versie: Hij en een vriendje hadden op een bankje net buiten het schoolplein gezeten en moesten ervan af van de 'grote' jongens. Nou dat ging niet zonder slag of stoot en Thomas was door een oudere jongen in de modder gegooid. Hij had nog geprobeerd de jongen te tackelen, maar dat was niet gelukt. 'Probeerde je dan een judogreep op die jongen uit?' vroeg ik Thomas verbaast, waarop Thomas aarzelend knikte en mij nadenkend aankeek. 'Dan had je maar mee moeten doen met de judoles,' was mijn 'spontane' reactie, 'dan was het je misschien nog wel gelukt ook(niet zo'n goed antwoord natuurlijk, maar ik kon het niet laten).' 'Thomas,' zei ik tegen hem, 'je moet echt gewoon de juffrouw erbij roepen, die helpt jullie wel. Anders kun je nog weleens een klap krijgen van iemand.' 'Ach,' verzuchtte Thomas onverschillig, 'dat geeft niets hoor, ik kan nu toch judo...' 

De overgang van groep 2 naar groep 3 blijkt wel vermoeiend te zijn voor Thomas. Aan het einde van de tweede week was hij helemaal op en luisterde erg slecht dat weekend. We proberen maar niet al te streng te zijn en begrip te hebben voor deze situatie, hetgeen soms niet altijd meevalt. Toch zei ook zijn opvangmoeder dat Thomas ernstig tegen haar had gezegd dat hij 'moe van het zitten' was. Tja, voor zo'n wiebelkont als Thomas valt dat lang niet mee. Ze moeten ook gelijk al van alles doen en cijfers en letters leren, zo'n beetje 1 letter per twee dagen en elke dag wel een cijfer.

Dat bleek nog niet alles te zijn. Aan het einde van de tweede week kreeg Thomas 'huiswerk' mee naar huis. Blij kwam hij uit school op me af rennen, al zwaaiend met een envelop. "Wat is dat?' vroeg ik hem verbaasd. 'Dat zijn letters,' zei Thomas vrolijk, 'die moeten we thuis oefenen.' 'Oh, en heeft iedereen die letters mee naar huis gekregen?' vroeg ik hem voorzichtig, ik wilde zijn enthousiasme niet gelijk temperen tenslotte. Er waren blijkbaar nog een aantal kinderen die wat letters mee naar huis hadden gekregen en verbaasd las ik de bijgesloten brief. Blijkbaar had Thomas een 'achterstand' want de klas kende deze letters al, stond er vermeld en of we de bijgesloten letters maar wilden oefenen.

Thuisgekomen was Thomas al helemaal enthousiast aan tafel gaan zitten en verzamelde blijmoedig de letters. 'Kom mam, we gaan oefenen,' riep hij ongeduldig uit. Waarschijnlijk één van de eerste en laatste keren dat hij zo blij is om 'huiswerk' te maken, heb ik zo het vermoeden. Die gedachte werd al snel bewaarheid, want na enkele minuten oefenen had hij er al schoon genoeg van. 'Zo, nu weet ik het wel,' zei hij plotseling en borg de letters weer snel op in de envelop. Na een gesprek met zijn juffrouw, begreep ik dat ze met deze methode probeert om de kinderen geen achterstand te laten krijgen en hoopt dat herhaling thuis van de geleerde letters wat beter zal blijven hangen. Er waren ook twee, voor hun, nog onbekende letters bij, zodat ze deze alvast konden bekijken en er bekend mee raken.

Ik moet zeggen dat ik tot op dat moment nog weinig moeite had gedaan om Thomas te leren lezen of wat dan ook. Mijn gedachte was dat hij dat gewoon op school moest leren, maar zo werkt het blijkbaar niet. We zijn nu dagelijks een paar minuutjes aan het oefenen, want je wilt tenslotte ook niet dat je kind achterloopt. Ik kijk het maar gewoon aan, lukt het Thomas niet, dan lukt het Thomas niet, zo simpel is het. Dan nog maar een jaartje over, hij is een vroege leerling van september, dus zo erg is het allemaal niet. Natuurlijk zou het jammer zijn als hij dan niet meer met zijn vriendjes in de klas zit, maarja.. Hij kan beter met plezier naar school gaan en goed meekomen, dan elke keer met zijn hakken over de sloot doorgaan naar een volgende groep, dat zal zijn persoontje beslist geen goed doen.

Een leuke eigenschap van Thomas is, dat hij graag kleine kinderen helpt(jammer genoeg heeft hij dat niet zo met zijn ouders). Zonder het goed en wel te beseffen was ik hier al eerder getuige van geweest, maar deze keer viel het me echt op. Terwijl Thomas met een vriendje bij me stond, viel een stukje verderop een klein meisje van haar fietsje. Resoluut pakteThomas het fietsje, zette die netjes op de standaard en hielp toen het meisje overeind. Het meisje was te beduusd om iets te zeggen en fietste snel weg. Thomas liep gemoedelijk terug naar het vriendje en ging door alsof er niets gebeurd was. Een heel bijzondere ervaring, temeer dat wij thuis weinig van die hulpvaardigheid merken, nog? Hij vindt kleine kinderen echt leuk, weet ik en hoewel hij nog steeds rustig bovenop je tenen kan gaan staan, zonder dat hij dit schijnbaar door heeft, gaat er toch meer in dat koppeke rond dan je denkt. In ieder geval een pluspunt voor onze Thomas!

Afgelopen weekend was het dubbel feest voor Thomas. Thomas en ouders gingen naar een Cowboy- en Indianenfeest van de Scouting en Thomas was dat weekend ook nog eens jarig. Uitgedost in een stoere cowboy oufit: spijkerbroek, sjaaltje, cowboyhoed, stoere riem, maar vooral holster met pistool en je bent klaar. De pistolen deden het goed in het kamp, waar de Cowboys en Cowgirls een flinke overmacht hadden. Op elke hoek hoorde je geknal en gelach en ondanks dat het een prachtige zonnige dag was, was het kamp zo nu en dan in zware rookwolken gehuld door de vele 'kruitdampen'. Een groot kampvuur mocht natuurlijk niet ontbreken, waar Cowboy en Indiaan in harmonie liedjes zongen met elkaar. Ook Thomas werd niet vergeten. Na het ontbijt moest hij op een stoel gaan staan en werd er luidkeels voor hem gezongen. Prachtig vond hij dat en nog leuker vond hij het om uit te delen. Toen wij als ouders hem daarbij wilde meehelpen(60 man is toch wel wat veel om uit te delen in je eentje), werden wij hierbij luidkeels teruggefloten door een boze Thomas. Hij was jarig, dus hij wilde uitdelen, het was niet anders. Verlegen van al die aandacht was Thomas allerminst, heel grappig eigenlijk want soms kan hij echt erg verlegen zijn. Een goed teken, dat hij het prima naar zijn zin had(en zijn ouders ook...).

Die maandag erop was het uitdelen geblazen op school. Dat was natuurlijk ook erg spannend. Voor de kinderen waren er kleine kaasjes met suikervrije lettersnoepjes en een autootje of toetertje. Achteraf wellicht niet zo'n handige zet van die toetertjes, voor de juffrouw in ieder geval. Om te compenseren waren er kersenbonbonnetjes en zeebanket voor de juffen en meesters, die Thomas met nog twee kindjes mocht uitdelen op school. Omdat de kersenbonbons wat klein waren uitgevallen, had ik er maar lekker veel in gedaan zodat iedereen er twee kon nemen. Toen Thomas die middag uit school kwam, was hij helemaal happy en zei dat alles prima was gegaan. Tot mijn (grote, of misschien niet zo'n grote) verbazing was de mand met kindertraktaties leeg en de trommel met bonbons nagenoeg leeg. Er was toch van alles ruimschoots genoeg geweest? Thomas stond er vrolijk bij te kijken en vertelde ongegeneerd dat hij en een vriendje in de lunchpauze de overgebleven kindertraktaties maar hadden opgegeten(verdeling: vriendje 1 en Thomas 3). 'Maar hoe zit het dan met de bonbons?' vroeg ik hem achterdochtig. 'Oh mam, nou daar hebben we van moeten proeven in de gang, maar we hebben natuurlijk niet die kersenbonbons opgegeten, want daar zit alcohol in!' Later sprak ik nog met zijn juffrouw en zij zei lachend dat Thomas werkelijk aan iedereen(juffen, meesters, overblijfvaders- en moeders) bonbons had uitgedeeld, want het waren een hoop bonbons. Inderdaad zag ik een heleboel namen staan op de kaart waar hij de klassen mee rond was gegaan, inclusief de namen van zoonlief en uitdeelmaatjes.....