feestje6.jpg

Een kinderpartijtje is altijd weer een enerverende ervaring en ook het verjaardagsfeestje van Thomas vormde hierop geen uitzondering. De vader van Thomas (en ook de moeder overigens) leek het wel een goed idee om naar de film te gaan. Eerst cadeaus uitpakken, dan eten en dan hup naar de bioscoop, moet lukken was het idee. We hadden van te voren alles al klaargezet, zodat als de kinderen er eenmaal zouden zijn, geen 'kostbare' tijd verloren zou gaan aan 'onbelangrijke' zaken(aangezien dan al je energie naar de kinderen gaat).

Als moeder was ik al redelijk voorbereid op een kleine invasie van kinderen, echter die ervaring gold niet voor de vader van Thomas. Hij wist niet wat hem overkwam. Maargoed in het begin verliep alles op rolletjes. Kinderen liepen braaf twee bij twee met ons mee naar huis(nouja, op zoonlief daargelaten die toch wel erg opgewonden was), deden braaf hun jas en schoenen uit en gingen uiteindelijk braaf op de bank zitten om de cadeautjes aan Thomas te geven. Toen begon het feest(voor Thomas althans). Thomas op stoel en vriendjes en vriendinnetje een liedje zingen voor de jarige Job. Allemaal wilden ze tegelijk van hun cadeaus af, dus daar moest wat orde aan te pas komen. Al gauw werd de sfeer wat joliger, doordat Thomas degene voor het cadeau bedankte door hem/haar op te tillen. Vervolgens werd hij dan zelf opgetild en kwam de volgende aan de beurt.

Dit ging een tijdje goed totdat Thomas en vriendje op de grond vielen en de rest(daar was weinig aanmoediging voor nodig) er boven op sprong. Oké, snel afronden die cadeaus nu was ons commentaar en dan veilig met z'n allen aan tafel om poffertjes te eten. 'Ik lust geen poffertjes,' was een commentaar, echter gelukkig bleek het jongetje in kwestie twee borden vol te lusten. Fruitdrankje erbij, pakje sap en ijsje als toetje en toen bleek het alweer tijd voor vertrek naar de bioscoop. 'Allemaal even plassen', commandeerden wij het stelletje kinderen. Dat bleek ook een hele organisatie, waarbij Thomas die boven op het toilet zat, wel heel lang wegbleef. Hij bleek heel relaxed een Donald Duck te lezen op het toilet...ahhh.

Eenmaal bij de bioscoop aangekomen, moest de hele bunch weer naar het toilet? Bij de loketten was het ook feest, want wij moesten de reservering nog bevestigen en konden niet overal tegelijk zijn(helaas). Ondertussen vermaakten de kinderen zich prima. In mum van tijd lag Thomas languit op de vloer bij de kassa en ging het vriendinnetje bovenop hem liggen, dat zagen de anderen ook wel zitten en binnen de kortste keren rolden ze allemaal over elkaar heen. Onze waarschuwingen ten spijt, wij stonden immers machteloos in de rij voor de kassa. Ook de gratis ansichtkaarten werden nu door het jolige stelletje opgemerkt en wapperend met de gratis politiehoofdkaarten maakten ze de bioscoop onveilig. Twee 'uitsmijters' kwamen ons niet zo subtiel vragen om de kinderen wat in het gareel te houden. De kaarten moesten zij inleveren, echter gelukkig bleek popcorn een goede vervanging. Hierna ging het eigenlijk prima, in ieder geval vanuit een relatief oogpunt gezien.

De kinderen bleven braaf op hun stoel zitten en knaagden tevreden aan hun popcorn. Toen het tijd was om naar huis te gaan werd er nog even gebreakdanced in de parkeergarage, waarna iedereen wederom braaf de auto opzocht om naar huis gebracht te worden. Kortom een geslaagd feestje? Voor de kinderen in ieder geval wel en daar draait het toch allemaal om. En de ouders? Die zijn blij dat ze er weer voor een jaartje vanaf zijn.

Laatst zijn we naar Safaripark Beekse Bergen geweest. Tot grote vreugde van Thomas gingen ook zijn vriendinnetje, zusje en ouders mee. De laatste keer dat ik daar geweest was, was als kind. Ik herinner me nog dat mijn vader niet echt te spreken was over de apen op zijn auto, die aan zijn antenne rukte en de boterham door het raampje uit mijn moeders hand rukten. Een safari met de auto lijkt avontuurlijk, maar voor de trotse autobezitter is het wellicht geen aanrader. Hoewel, nu jaren later heb ik hier niet zoveel van ervaren. Hoewel je gewoon met de auto door het park kunt rijden, zijn er ook speciale safaribussen(erg aan te raden door de vele originele verhalen van de gids), safariboten en een heuse safariwandeltocht. Met dat laatste kun je je afvragen, of het wel zo verantwoord is om onbekommerd door een safaripark te wandelen? Er zijn tenslotte struisvogels, olifanten, giraffen, leeuwen, tijgers en noem maar op. Gelukkig dient de wandelaar niet als levend voer, maar zijn er onopvallende hekken aanwezig tussen avonturier en dier. Toch blijft het wel indrukwekkend om hier te wandelen. Er is een prachtig steppelandschap nagemaakt, waar neushoorns in vrede grazen tussen zebra's en herten. Hoewel het roofdieren gedeelte weer een ander gedeelte is van het park, vormen alleen de wildroosters een grens tussen hen en kuddes herten en bokken. Op de één of andere manier lijken de bokken te weten dat ze niet dat ene wildrooster moeten overschrijden om niet als maaltijd te eindigen, hoewel ze er bij de andere wildroosters geen enkele moeite mee schijnen te hebben.

Ook heeft Thomas in zijn prille leventje ervaren dat de man-vrouw verhouding bij dieren toch enigszins anders is dan bij zijn eigen soort. We liepen langs het leeuwengedeelte en zagen een aantal leeuwinnen onrustig heen en weer lopen. Er liepen 3 welpen bij, waarvan één mank. De moeder? moest de welpen beschermen tegen een agressieve leeuwin, die telkens probeerden bij de welpen te komen. Ook de andere leeuwinnen gingen zich er nu mee bemoeien en probeerden de agressieve leeuwin weg te jagen, hetgeen niet lukte. Ineens klonk er een oorverdovend gebrul en vielen de twee leeuwinnen elkaar aan. Ik kan je zeggen dat dit zeer indrukwekkend is en zeker als je er voor je gevoel vlakbij staat, beschermd door een hek? De aanval ging over, echter de onrust bleef. Ineens out of nowwhere verscheen er, heel relaxed, een mannetje, door drie vrouwtjes terzijde gestaan. De leeuw liep, nog steeds heel relaxed, recht op de relschopster af, gaf een brul, joeg haar weg uit de groep en ging toen, bijna verveeld, even op zijn zij liggen. Dit tafereel duurde enkele minuten en het was alsof de leeuwinnen allemaal een shot morfine hadden gekregen. De relschopster durfde niet terug te komen en de rest van de leeuwinnen lagen binnen mum van tijd heerlijk lui tegen elkaar aan of tenminste in elkaars buurt. En het mannetje? Die kuierde weer rustig verder met de drie leeuwinnen aan zijn zijde.Ik weet niet of dit nou zo'n goed voorbeeld is voor Thomas..

Het was deze week herfstvakantie en Thomas is weer een paar dagen te vinden op het dagverblijf. Toen ik hem die dinsdagmiddag ophaalde uit mijn werk was hij erg opgewonden. 'Mam,' zei hij enthousiast, 'ik heb matjes van papier gemaakt en die ga ik verkopen op koninginnedag!' Nu denk ik dat hij me wellicht wilde afleiden met deze actie, omdat ik een tijdje geleden had opgemerkt dat we op koninginnedag maar eens wat van zijn kleutertijdperk spullen moesten verkopen. Die opmerking viel natuurlijk niet in goede aarde, voor onze verzamelaar van alles wat waarde en geen waarde heeft. Hij showde 5 rode matjes, die hij uit a-4tjes had geknipt. De juf vertelde me dat hij de smaak te pakken had gehad, maar dat ze hem toch maar niet meer papier had gegeven. Zo zou hun papiervoorraad in korte tijd in een verzameling matten zijn veranderd. Ik vond dat wel een beetje sneu, want deze prille creativiteit moest je natuurlijk niet direct in de kiem smoren. Bij het verlaten van het dagverblijf aaide Thomas nog even liefdevol over het bolletje van een waggelend peutertje en begon weer over de matjes. 'Nouja, Thomas,' stelde ik hem gerust, 'we hebben thuis ook nog wel gekleurd papier hoor.' Dat was niet tegen dovemansoren gezegd en thuis ging hij fanatiek door met knippen, echter na enige tijd krijg je toch wel in de gaten dat het niet zozeer om de kwaliteit, dan wel om de hoeveelheid gaat. Voorzichtig opperde ik tegen Thomas dat de mensen wellicht niet zo snel een mat van hem zouden kopen, omdat ze deze misschien graag zelf wilden maken. Inmiddels heeft hij het idee van verkoop laten varen en vervangen door het idee van cadeaus. Beter, denken zijn ouders...

Dat je als ouder niet altijd een goed voorbeeld bent voor je kind wisten we al, maar je kunt het overdrijven. Gister bezochten Thomas, nichtjes, neefje en moeders de Hollandse Biesbosch. Het was prachtig weer en iedereen genoot van het uitje. Er is een leuk beverbos, waar je beverholletjes kunt bekijken en met een beetje geluk nog een bever kunt tegenkomen. Nu is over het algemeen dit geluk ver te zoeken als Thomas met zijn luide stem in de buurt is. We liepen verder naar een heel parcours van leuke kinderattracties van hout. Vooral de afgekapte boomstammetjes deden het goed en behendig sprong Thomas van het ene paaltje naar het andere. Met enige bezorgdheid keek ik naar hem, want een aantal paaltjes stonden in het water. 'Voorzichtig nou Thomas, dadelijk val je nog in het water,' riep ik hem meer dan eens toe. 'Makkie mam,' schreeuwde Thomas mij geruststellend toe.

Er was een parcours door een soort van water/riet gebied waar je dmv van vrij grote boomstammetjes naar de overkant kon stappen/springen. Voor Thomas een koud kunstje, dus waarom voor zijn moeder niet, dacht ik ineens. Ik stelde mijn zus voor om samen eens dit parcours te proberen, maar zij koos toch liever voor de veilige route. In een vlaag van verstandsverbijstering en met hoge hakken en dikke winterjas, begon ik enthousiast aan de overtocht. Toen ik behendig met één voet van een kleiner paaltje op een groter exemplaar wilde springen, ging het mis. Ik glee uit over het natte boomstammetje en belandde in het water. Er was geen ontkomen aan, het water kwam ruim tot mijn middel. Onnodig te zeggen dat dit water geen kraanwater was. Op het moment dat ik uitglee, kon ik bijna niet geloven dat mij dit overkwam. Maar de waarheid is hard. Moeizaam krabbelde ik met een inmiddels loodzware winterjas en soppende laarzen naar de overkant. Eén voordeel, er was niemand in de buurt, besefte ik achteraf. Drijfnat, soppend en met een soort van glimlach, liep ik Thomas en consorten tegemoet. Thomas keek me met grote ogen aan en begreep eigenlijk niet goed wat er aan de hand was. Over de rest zal ik maar zwijgen. Gelukkig kon ik me 'omkleden'(een ander woord voor wat kledingstukken moeizaam uittrekken) in een restaurant en met blote benen onder mijn lange natte jas, liepen we(ik voorop) zsm naar de auto. Toen ik zag dat de kust veilig was, trok ik ook mijn jas uit en wikkelde ik snel een kleed  met koeienprint(weinig alternatieven voorhanden) om mijn middel. Achteraf gezien viel de schade, behalve natuurlijk de vieze kleding, nogal mee. Ook Thomas was er eigenlijk niet zo erg van onder de indruk geweest, gelukkig. Echter ik heb toch een donkerbruin vermoeden dat deze gebeurtenis niet zomaar in de vergeethoek zal belanden, daar heb je tenslotte familie voor....

Thomas heeft huiswerk meegekregen deze herfstvakantie. Hij had al eerder wat losse letters meegekregen om deze te oefenen, echter nu waren het niet alleen nieuwe losse letters maar ook een a4-tje met hele rijen woorden. Mij werd verteld dat hij zo'n rijtje van pakweg 6 a 8 woorden in 10 seconden moest zien op te dreunen(in ieder geval zo ongeveer). Inmiddels ben ik elke avond ongeveer 10 minuutjes aan het oefenen met Thomas, maar kan niet aan de gedachte ontkomen dat ik dit toch wel pittig vindt voor een kind dat nog maar net twee maanden in groep 3 zit. Gelukkig vindt Thomas het niet erg om te doen en ik waak ervoor stug door te gaan, indien hij er genoeg van krijgt. Dadelijk krijgt hij al een antipathie tegen huiswerk, voordat hij goed en wel echt serieus huiswerk krijgt!

Ondanks dat het me enigszins tegenstaat, vind ik het geweldig als Thomas mij uit een eenvoudig boekje voorleest, in plaats van andersom. Thomas zou Thomas niet zijn, als hij niet probeerde om een eigen versie van het verhaal te lezen, gebruik makend van de plaatjes bij het verhaaltje, maar die vlieger gaat natuurlijk niet op. Algauw gaat hij dan maar weer over op 'h-a-k-t hakt h-ou-t hout, hakt hout!' en is dan erg tevreden over zichzelf, geweldig. Wel wat moeilijk zijn de 'uitzonderingswoorden' en nu merk je pas hoe lastig dat is voor de prille speller. Woorden zoals meer, veer, voor, koor ed, daar gaan de EE en de OO niet voor op en dat is best wel frusterend als je net denkt dat je het eindelijk doorhebt. Ook het woordje een is zo'n woord. Steevast zegt Thomas één, want er staan tenslotte twee E's. Thomas weigert om dit van mij aan te nemen, 'nee, hoor mam, jij weet het niet goed, er staat gewoon één!' Ahh! Nouja, ik laat het dan maar zo in de hoop dat zijn juf Thomas kan overtuigen van de logica van onze Nederlandse taal.

We eindigen het avondtafereel altijd als hij kant-en-klaar in zijn pyjamaatje zit, tanden gepoetst en lekker fris, samen een spannend avontuur lezend. Op dit moment lees ik een spannend ridderverhaal voor aan hem, waar zowel ouder als kind heerlijk van genieten. Dan wordt er nog wat gegniffeld en gekieteld met soms wat serieuze vragen er tussendoor en dan is het tijd om te gaan slapen. Tevreden gaat hij dan naar zijn bedje(al probeert hij het nog wel te rekken door mijn arm stevig vast te houden) en zelden komt hij er hierna nog uit. Ach, het kost allemaal wat meer tijd, maar zolang Thomas dat oké vindt(en dat vindt hij omdat hij dan langer kan opblijven), gaan we er toch maar gewoon mee door. Wie weet plukt het mannetje er nog wel de vruchten van en zijn wij achteraf blij dat we hiermee doorgezet hebben.

Toch blijf je je verbazen over kinderen. Tijdens de herfstvakantie mocht Thomas een dagje bij zijn oma en opa 'Kip' verblijven. Oma verzint dan altijd leuke dingetjes om te knutselen met hem en vaak komt hij thuis met prachtige knipsels met vooral veel stickers. Thomas is dol op stickers. Hij plakt dat het hem een lust is en maakt er tegenwoordig ook vaak boekjes van. Dan is hij lustig in de weer met plakband en schaar en plakt vooral veel blaadjes aan elkaar. Hierop schrijft hij dan een woordje of een letter of wat sommen(soort van) en vooral de stickers mogen niet ontbreken.Ook deze keer had oma weer een verrassing voor Thomas in petto. Zij waren in de weer geweest met een mooi dierenstickeralbum. Van elk continent waren er aardig wat dierenstickers aanwezig, welke keurig en minder keurig op het lege plaatje met tekst eronder waren geplakt.

Er stonden ook nog een twaalftal vragen aan het eind van het boek, maar die zou Thomas thuis wel maken, zo kreeg ik van hem te horen. En inderdaad nog dezelfde avond, vlak voor het slapen gaan, begon hij over de vragen. Met veel moeite kon ik het een avondje uitstellen omdat het toen al vrij laat was inmiddels. Die volgende avond moest het toch echt gaan gebeuren. Het waren best lastige vragen vond ik, maar Thomas wist ze allemaal. Bijvoorbeeld over een vis die zijn avondeten vangt middels een vermomming. Ik had geen flauw idee wat dat voor een vis kon zijn, maar Thomas staarde even voor zich uit en zei toen doodleuk 'oh, een vlindervis'. 'Hmmm,' zei ik nadenkend, 'nooit van gehoord, dat zoeken we op.' Maar hij had nog gelijk ook! Zijn oma had de dierenverhaaltjes wel samen met Thomas doorgelezen, maar zoals wel vaker bij Thomas heb je niet altijd het idee dat hij er enorm door geboeid is. Thomas bleek ze in ieder geval goed in zijn oren geknoopt te hebben. Zo'n geheugen kan ik ook wel gebruiken.

Nationale ontbijtdag! De school van Thomas is een erg actieve school. Om de haverklap krijg je wel e-mail met allerhande kwesties en activiteiten. Voorheen kreeg Thomas altijd briefjes mee, maar aangezien de vele briefjes niet altijd heelhuids hun bestemming bereikten, zijn ze overgestapt op een e-mailsysteem. Niet alleen handig, maar ook beter voor het milieu was wellicht de gedachte. Het had een goed agendapunt van Greenpeace geweest kunnen zijn, indien zij wisten van de vele bomen die inmiddels gekapt zijn voor deze correspondentie.

In ieder geval was het verzoek van de school om de kinderen die donderdag in hun pyjama naar school te laten gaan. De kinderen zouden zich die middag weer verkleden, dus kreeg Thomas zijn kleding in zijn rugzak mee omdat hij zou overblijven. Een aantal dagen daarvoor hadden ze al figuren van brooddeeg moeten maken en was er flink gestrooid met meel en zout en niet alleen op het figuurtje zelf (Thomas zijn kleding kon direct in de was)....Thomas had zijn nieuwe flanellen elandpyjama aangetrokken en zijn dikke wintersportsokken, dan waren zijn voeten in ieder geval lekker warm was de gedachte. Hij had er erg veel zin in en ging enthousiast naar school die ochtend. Toen ik hem die middag weer ging halen bij de oppasmoeder, was ik erg benieuwd naar zijn dag. Er werd opengedaan door de moeder van zijn vriendje, die mij lachend meetroonde naar de woonkamer. Tot mijn grote verbazing, zaten(hingen) Thomas en zijn vriendje allebei in pyjama op de bank. 'Hé?' zei ik tegen Thomas(ongeveer 3keer, omdat hij gekluisterd aan de beeldbuis zat), 'waarom heb jij je niet verkleed?' 'Och, mam, dat was niet nodig,' zei een laconieke zoon tegen mij, terwijl hij onafgebroken naar het tv-scherm keek. 'Het mocht gewoon van de juf en zo is het wel zo gemakkelijk, ik hoef me dan tenminste niet om te kleden vanavond.'

Onnodig te zeggen dat de beige pyjama met opdruk niet zo beige meer was. Ze hadden er gewoon mee buitengespeeld, gelukkig was er geen zandbak in de buurt. Ik vroeg hem nog of hij niet uitgelachen was op het schoolplein. 'Och, dat wel,' was zijn laconieke antwoord. Ook de oppasmoeder moest natuurlijk met beide jongens in pyjama over straat, 'maarja, ze was wel wat gewend' was haar commentaar. Om van de reactie van de moeders op school maar te zwijgen, 'ach, daar heb je weer zo'n werkende moeder die weer eens geen tijd heeft gehad voor haar zoontje en geen kleren mee heeft gegeven.' Daar ben je dan weer klaar mee...