sinterklaas_2008_037.jpg'In 'bruine' landen hebben ze karren, daar wonen mensen met een bruin gezicht. In Holland hebben ze gewoon auto's...' Zomaar een citaat van Thomas toen we naar het journaal keken. Ook het onderwerp rassendiscriminatie kwam aan bod. Nu met oog op de amerikaanse verkiezingsstrijd, probeer ik Thomas uit te leggen dat het heel bijzonder is als Barack Obama wordt gekozen als eerste 'bruine' President van Amerika. Ik vertel hem dat er domme mensen met een 'witte' huid zijn, die dit niet echt leuk vinden, omdat zij denken dat hij anders is dan hen. (Gelukkig is hij anders, anders zou hij het nooit zover geschopt hebben. Maarja leg dat een jongetje van 6 maar eens uit.) Thomas denkt even na. 'Ja, mam,' zegt hij serieus, 'je zou ze eigenlijk een klap moeten geven(helaas mijn eigen woorden als ik het ergens niet mee eens ben).' 'Nouja,' probeer ik wat sussend. 'Ja, mam, als ze een klap krijgen, krijgen ze een 'hoe heet dat ook alweer' hersen..schudding en gaan hun hersens door elkaar, zodat ze daarna weer goed zijn.' Geweldig, wat een logica, misschien helpt het wel?...

Aan alles wat Thomas op televisie ziet, wordt direct een labeltje gehangen. Zijn wereldje is nog maar zo klein. Het liefst zou ik hem als moeder nog een tijdje zo houden. Maar met 'Sesamstraat' is hij niet langer tevreden, helaas. Gelukkig is daar nog het Sinterklaasjournaal, dat vindt hij geweldig. Ook ik als ouder kijk er graag naar, wellicht dan op een iets andere manier als zoonlief, maar toch.... Helaas zijn veel series op de televisie vrij agressief, naar mijn gevoel. De poppetjes hebben vaak vreemde ogen en zijn vooral snel en boos. De invloed van de Japanse strips is duidelijk herkenbaar en spreekt de huidige generatie jongeren blijkbaar erg aan.

Zo lang het kan probeer ik Thomas naar Nederland 3 te laten kijken of naar Ketnet. Gelukkig vindt hij de Smurfen ook erg leuk, of Lucky Luck, Lazy Town of George in de Jungle. Naar mijn idee heerlijk onschuldige programma's. Ik weet niet precies wat de invloed van televisie op Thomas is, maar probeer in ieder geval een eventuele negatieve invloed toch maar voor te zijn. Thomas heeft erg veel fantasie en kan zich erg inleven in een verhaal. Dat blijkt als het tijd is om naar school te gaan, terwijl Thomas televisie kijkt. Hij vindt het erg moeilijk om dan gelijk de televisie uit te zetten en wordt boos als zijn ouders dan maar het heft in handen nemen. Wat is wijsheid?

Ook zijn Nintendo blijkt dat effect op Thomas te hebben. Dag en nacht praat hij over niets anders dan autorallies en over bekers die hij daarmee kan winnen of heeft gewonnen. Hoewel het spelen van computerspelletjes niet uit dit gezin valt weg te denken, denk ik dat de ouderwetse bordspelletjes een meer kalmerende invloed op hem hebben. Je kunt er weliswaar geen bekers mee winnen, maar wel lekkere pelpinda's bij eten en dat heeft gelukkig voor onze Thomas ook zo z'n charme.

Toch zegt Thomas 's nachts nooit te slapen. Als ik dan de opmerking maak dat hij binnen tien minuten nadat hij naar bed is gegaan al luid aan het snurken is, wordt hij boos. 'Nee, mama, dat lijkt maar zo. Dan heb ik gewoon mijn ogen dicht, maar ik slaap echt niet hoor!' Als ik dan vraag waarom hij niet wil slapen is steevast zijn antwoord: 'mam, dat weet u toch, dat vertel ik toch niet.' Ik dacht dan dat hij het zelf ook niet wist, maar daarin had ik ongelijk. Toen we een tijdje terug aan tafel zaten met een vriendje van Thomas, kwam het hoge woord eruit. Het jongetje vertelde dat hij 's nachts soms bang was, omdat er dan skeletten achter hem aanzaten. Thomas vertelde doodleuk, dat hij gewoon niet sliep. Hij had een keer een man gezien die bijna verdronk en dat wilde hij niet weer zien. 'Maar Thomas', zei ik geschrokken, 'het is maar een droom, het is toch niet echt?' Maar de droom heeft helaas flinke impact gehad op Thomas, want hij blijft bij zijn standpunt en 'slaapt toch niet, ook al denken wij van wel'.

Je voelt je dan toch wat schuldig als ouder. Wellicht heeft hij iets gezien, omdat hij met ons meekeek of omdat wij niet met hem meekeken. Wij zijn bijvoorbeeld echte filmfanaten en hebben hem weleens een stukje van Starwars van George Lucas laten kijken. Maar Starwars is niet gemaakt voor kleine kinderen en de slechterik is een duistere zwarte robot met een indringende stem. Van dat soort types wordt je als volwassene ook niet echt vrolijk. Thomas is hierna een paar keer schreeuwend wakker geworden. Wij, als te enthousiaste ouders, hebben ons lesje geleerd. Thomas is daar gewoon nog niet klaar voor. Gelukkig zijn de nachtmerries over en slaapt hij, meestal binnen 10 minuten en ondanks zijn beweringen, als een os. Het enige wat hem(en ons) deze dagen nog wakker houdt is Sinterklaas!

Thomas mocht afgelopen zaterdag zijn schoen zetten. Dat was geweldig natuurlijk en ook de aankomst van Sinterklaas mocht niet gemist worden. Thomas was de hele dag sinterklaasliedjes aan het zingen en keek die avond een beetje argwanend naar het vuurtje dat wij stookten in de open haard. 'Mam, pap, zo kan Zwarte Piet geen pakjes door de schoorsteen gooien!' was zijn bezorgde commentaar. 'Tuurlijk Thomas, vanavond gaat het vuur gewoon uit, wees maar niet bezorgd,' stelden we hem lachend gerust. Wij stelden voor dat Thomas een mooi gedichtje zou schrijven voor Sinterklaas, omdat hij nu al zo leuk aan het schrijven was. 'Nee mam,' (zijn standaardantwoord), 'daar heb ik geen zin in, dat is veel te veel werk.'  Mmmm....

In ieder geval is hij die nacht wel drie keer op geweest om te vragen of het al tijd was om op te staan. De eerste keer was om 3.00uur 's nachts. Hij bleek stiekem naar beneden te zijn gegaan om te kijken of hij Zwarte Piet uit de schoorsteen zag komen. Helaas geen Zwarte Piet, maar wel een pakje bij zijn schoen.'Ga maar slapen Thomas,' mompelde ik slaperig(gek genoeg lijkt zijn vader gewoon door deze nachtelijke conversaties heen te slapen), echter Thomas was te opgewonden om de slaap te vatten. De volgende morgen hebben we hier toch maar een ernstig praatje met Thomas over gemaakt en wat altijd helpt is om dit in een gedichtje van Sinterklaas te verwerken. Op de één of andere manier heeft de goedheilig man meer invloed op Thomas dan zijn eigen vader of moeder...

Afgezien van het Sinterklaasfestijn is er nog een reden voor Thomas om dezer dagen opgewonden te zijn, namelijk zijn rapport! Aangezien Thomas verzot is op het vergaren van cadeaus en trouw zijn schoen zet, volgens een vast tijdschema, hoopt hij met zijn rapport ook het één en ander binnen te kunnen slepen. Het is trouwens op zijn minst bijzonder te noemen, hoe goed Thomas de data van het schoenzetten uit zijn bolle hoofdje kent. Normaal gesproken vraagt Thomas zich bijna dagelijks af, welke dag van de week het is. Bijvoorbeeld 'pizza & Bassie en Adriaan dag'(hoewel het tegenwoordig meer zijn ouders zijn die deze gewoonte in ere willen houden, dan Thomas zelf); 'baddag'(nog steeds erg favoriet bij onze vriend); 'zwemdag'(iets minder favoriet) of 'vriendjesmeeneemdag'(altijd een succes, voor Thomas in ieder geval).

Waar hij totaal geen bevestiging voor nodig heeft, is de 'schoenzetdag'. Ik had me een beetje verkeken op de termijn en hem gezegd dat Sinterklaas om de drie dagen op ons dak een kijkje komt nemen. Hoewel Thomas nooit zonder vragen zit, vertrouwd hij blindelings op deze bijzondere communicatie tussen Sinterklaas en zijn ouders. Zonder enige twijfel over het 'schoenzetschema', zet hij zelfverzekerd op de juiste dag zijn schoen. Bijna alsof hij deze dagen in zijn geheugen heeft gegrift. Het gaat zelfs zover dat hij ons eraan herinnert dat hij die avond weer sinterklaasliedjes 'moet' zingen, inplaats van andersom. Dat is geen stille hint meer te noemen.

Over zijn rapport moesten wij nog even nadenken. Hoewel het over het algemeen gemiddeld was, liet zijn schrijven en gedrag nog wel te wensen over. Tja, met gedrag werd voornamelijk het 'niet' stilzitten bedoeld. Hij maakt graag aan het bureau van de juf zijn werkjes, lekker hoog en dan kun je tenminste blijven staan. Thuis is het niet veel anders, helaas. Soms lijkt de woonkamer wel een gymzaal, als je Thomas van de ene naar de andere bank ziet hoppen. Hij kan het gewoon niet laten. Toch ziet zijn juffrouw dat wel positief. Zij ziet Thomas als een jongetje met veel energie, die als het meezit omgebogen kan worden naar zijn werkjes. Inderdaad kan Thomas met evenveel enthousiasme en gedrevenheid een boekje in elkaar flansen of de meest 'fantastische' bouwwerken maken. Aan fantasie geen gebrek. Toen ik vanochtend beneden kwam, stond de hele woonkamer vol kleine legocreaties, 'Ja, mam, mooi , dat zijn laserstralen die het marsmannetje in de gaten moeten houden.' Nergens een marsmannetje te bekennen, volgens mij maar aan 'laserstralen' geen gebrek. Als hij iets doet, dan doet hij dat vol overgave. En dat allemaal mede dankzij zijn energie? Zo hebben we het nog niet bekeken...

Over dat schrijven verbaas ik me niet echt, als je uitgaat van zijn tekeningen. Tekenen binnen de lijntjes doet hij alleen maar als hij er iets mee kan winnen, verder vindt hij het wel best. Tegenwoordig neemt hij elke dag wel een handgeschreven a4tje met oefeningetjes of een zelfgemaakt boekje van school mee naar huis. Zijn aandacht gaat dan duidelijk meer uit naar de woorden zelf, dan naar een mooi schoolschrift. Sinds hij kan schrijven, begint hij steevast met vis en mis en voegt daar nu vrolijk pies en pis aan toe. Trots laat hij ons het resultaat zien en verwacht dan een compliment natuurlijk. Deze prille schrijverstalenten wil je ook weer niet direct de grond in boren. Het komt allemaal wel goed met onze Thomas, houden we ons voor. Ook zijn juf houdt de moed erin en eindigt met een positieve opmerking. Thomas blijkt erg creatief te zijn en is goed in het oplossen van problemen. Thomas mag tegenwoordig een velletje papier in zijn handen hebben tijdens de les. Het begint dan met een tekeningetje en eindigd bij het schrijven van woordjes. Fijn dat zijn juf(fen) hem die ruimte geven. We zijn benieuwd naar wat komen gaat...

Laatst moest de vader van Thomas een tijdje weg voor zijn werk. Die avond bij het eten opperde Thomas voorzichtig dat er dan een plaatsje vrij zou zijn in het grote bed. Ik ging daar maar verder niet op in, want ik was daar nog over in dubio. Maar Thomas laat zich niet zo snel van een idee afbrengen, als dit eenmaal vastgeworteld zit in zijn gedachten. 'Mam?' Ja.. mompelde ik terwijl ik enthousiast doorging met eten. 'Mam! U moet wel naar me kijken, als ik met u praat!' aldus een verontwaardigde Thomas. 'Ja, Thomas,' zei ik hem ernstig aankijkend, heeft hij eindelijk een goede les geleerd, moet ik het zelf ook wel in praktijk brengen natuurlijk. 'Mam, mag ik vanavond bij u(het woordje u is op zich al opmerkelijk) in het grote bed slapen. Ik zal heel stil liggen, dat beloof ik.' Tja, ik kwam er niet onderuit en heb toen met hem afgesproken dat dat alleen mocht als hij heel stil bleef liggen en niet ging springen of rommelen. En dat deed hij! Het is ook wel heel bijzonder om zo'n klein mensje naast je te hebben liggen, omgeven door een bataljon pluchen dieren, want die moesten wel mee natuurlijk.

Ook zijn, op dit moment, favoriete tijger lag erbij, met brulgeluiden. Dat was even wennen. Midden in de nacht begon het beest opeens te brullen omdat Thomas op hem ging liggen in zijn slaap... en ik ben al niet zo'n held. Thomas sliep prinsheerlijk door dit alles heen, maar zijn tijger heb ik toch maar even weggewerkt. Niet echt bevorderlijk voor een goede nachtrust.

Hoewel Thomas al die tijd erg lief is geweest, ging het een keertje mis. Soms kan hij ineens erg boos worden om iets voor ons onbenulligs en dit keer was het om zijn eten. Thomas vond het vies en werd erg brutaal, ik stuurde hem maar naar de gang. Hij mocht weer terug aan tafel komen als hij mij vertelde, waarom ik hem naar de gang had gestuurd, maar als ik klaar was met mijn eten, was ook zijn etenstijd voorbij(dat zei ik, omdat hij het doorgaans best lang kan uithouden op de gang en dan heeft de maatregel weinig effect meer op hem en vermaakt hij zich prima). Dit keer was het anders. Na boos gehuil en gestamp, hoorde ik hem schoorvoetend binnenkomen. 'Mam,' fluisterde hij, 'als u maar weet dat ik me helemaal niet schaam, want ik schaam me nergens voor!' Iets anders wilde hij niet zeggen. Oh, dat was niet het antwoord wat ik van hem wilde horen, dus stuurde ik hem weer terug. Een tijdje later probeerde hij het weer(moeders bordje begon nu wel erg leeg te raken...). Hij vond nu zelf wel dat hij brutaal tegen me was geweest. 'Oké, Thomas, nu weet je dat brutaal zijn geen enkele zin heeft. Hij knikte braaf. 'Kom, ga maar lekker eten.' 'Ik zal blij zijn als ik getrouwd ben,' zei hij terwijl hij zijn eten in zijn mondje propte, 'dat hoef ik u tenminste niet meer te zien.' Au, dat deed pijn, maar ik moest er stiekem ook wel een beetje om lachen, het klonk zo eigenwijs. Kinderen zijn nu eenmaal recht door zee, gelukkig. Even later moesten we weer hard lachen om iets onbenulligs en was alles weer vergeven en vergeten. Ik ben benieuwd of ik nog uitgenodigd wordt op zijn trouwerij....