blijdorp.jpgEen bezoekje aan Diergaarde Blijdorp, staat altijd garant voor succes. Tenminste, dat mag je hopen, maar of dit nu speciaal komt door de dieren? Tegenwoordig lijkt het Thomas meer te gaan om de leuke speeltuintjes en dergelijke, niet echt de reden voor een bezoek aan de dierentuin eigenlijk. Het was een heerlijke dag, rustig en zonnig. Helemaal perfect voor deze mooie Diergaarde. Toen Thomas nog geen 4 was, hadden we een gezinsabonnement, ideaal! Je kunt dan buiten de hoogtijdagen om, rustig genieten van al het moois wat Blijdorp te bieden heeft. Op die leeftijd leek Thomas ook nog echt geïnteresseerd in de dieren. Dat bleek enigszins veranderd inmiddels. Hoewel ons bezoek veelbelovend begon. Hij was echt onder de indruk van de zeehonden en zeeleeuwen, de eerste dieren die we tegenkwamen. Opgewonden liep hij(en wij er achteraan) door naar het Oceanium, ook zeker de moeite waard, zou je denken. Enthousiast rende hij van aquarium naar aquarium, echter zijn tempo hielden zelfs de vissen niet vol. Hij minderde pas vaart bij allerhande reuzenschelpen en schildpadschilden. Daar kon je tenminste lekker op en in klimmen en klauteren. Thomas en nichtjes hadden het in ieder geval goed naar hun zin.

Rustig wandelde ik met de enthousiaste kinderen door de ijsberengrot en langs de bizons. Er was een wolf op een bebloed bot aan het kluiven, dat maakte indruk op Thomas. 'Mam, is dat bot echt?' Botten hoorden geen bloed te hebben, natuurlijk. Ook indrukwekkend was het verhaal van Bokito, de ontsnapte gorilla in 2007. Er hing een fotocollage van een aantal krantenknipsels. Het waren indrukwekkende foto's. Je zag een moeder weggedoken met een babietje, terwijl de gorilla vlak langs haar liep. Ook zag je mensen buiten bij het restaurant zitten, terwijl de indrukwekkende gorilla op steenworp afstand aan kwam lopen. Sommige leken het gevaar niet echt te beseffen, terwijl anderen weggedoken onder de tafeltjes, hun kleine kinderen dicht tegen zich aandrukten. De zwaargewonde vrouw, die slachtoffer was geworden van de aanval van Bokito was blijkbaar meer dan 100 keer door hem gebeten. Het blijven wilde dieren.

Op gegeven moment kwamen we bij de Japanse tuin uit. Het bleek weer een bliksembezoek, echter een eindje verderop stond een prachtige grote boom. Een ideale klimboom, zo vonden de kinderen. In mum van tijd zaten ze alledrie hoog in de boom. Ik vond het allemaal prima en genoot van het zonnetje. Echter niet voor lang. Op hoge poten kwamen er drie bezoekers naar me toe. De 'klim'boom hoorde blijkbaar nog bij de Japanse tuin(de bankjes stonden er in een kring omheen, mmm). Verontwaardigd werd mij verteld dat deze boom eeuwenoud was en zeker geen ordinaire klimboom was. 'Kijk, de bast begint al af te takelen,' was het commentaar. Dat kwam in ieder geval zeker niet door de kinderen, voor zover je al uberhaupt iets kon zien aan de bast. Echter het enige wat ik kon uitbrengen, was mijn verbazing dat er geen bordje bij stond 'verboden in te klimmen' bijvoorbeeld. Het was allemaal niet zo duidelijk, maar ze hadden gelijk natuurlijk. Gelukkig waren de kinderen geschrokken snel uit de boom geklommen en stonden ze braaf naast me. Snel liepen we door naar het restaurant, de hoogste tijd voor een patatje.  

Een paar dagen terug hoorde ik van een moeder dat Thomas en een vriendje een soort van strafwerk hadden gehad. Ik wist daar niets vanaf(uiteraard). De oppasmoeder was vergeten het mij te vertellen, want toen ik Thomas die dag had opgehaald, mompelde hij dat alles 'goed' was gegaan op school. Het had niet al te enthousiast geklonken, maar dat is bij Thomas wel vaker het geval. Blijkbaar had hij op zijn tafeltje geschreven en moest hij na schooltijd blijven om zijn tafeltje schoon te soppen. Dat bleek al met al nog een aardige klus, want het had even geduurd. Nadat ik het had gehoord, vroeg ik hem erna die avond tijdens het eten. 'Thomas,' vroeg ik hem, 'moest jij na schooltijd langer blijven?' Thomas zuchtte eens diep. 'Mam!,' zei hij verontwaardigd, 'dat had ik u niet willen vertellen.' Jaja. 'Nou, ik wil het dus wel graag weten,' zei ik hem vermanend, 'waarom moest jij langer blijven?' 'Jaa, mam, dat weet u dan toch wel?' Weer zuchtte hij vermoeiend. 'Nou, vertel me maar eens precies wat er gebeurd is.' 'Alle kinderen doen het!' Ook zo'n zin, waar Thomas graag mee op de proppen komt. 'Vertel het me toch maar.' Het hoge woord kwam er uiteindelijk uit, direct gevolgd door de bewering dat hij al met de juf had 'afgesproken' dat hij het nooit meer zou doen. Elke keer hoop je dat zijn streken af zullen nemen, maar de volgende dag had hij 'per ongeluk' een stok op het schooldak gegooid. Zoals altijd had hij er weer een bijna geloofwaardig excuus voor, maar daar trappen we niet meer in. Tijd voor drastische maatregelen! Met de 'belofte' niet meer met stokken op het schoolplein te spelen en onze 'belofte' om zijn Nintendo dan maar in de kast te stoppen mocht het weer gebeuren, blijven we van goede moed.  

Hoewel Thomas een boefje is, is Thomas niet gemeen of achterbaks. Als leesmoeder hoor je soms de meest gewaagde opmerkingen, die zonder blikken of blozen worden verkondigd . Daar heeft Thomas geen kaas van gegeten. Soms slaat hij door en moet hij afgeremd worden, maar daarentegen is hij vrij open en (uiteindelijk) altijd eerlijk, gelukkig. Zo werd het nog wel eens tijdens het rapportgesprek aangehaald.'Thomas is vrij druk en energiek, maar hij is altijd eerlijk!' Tja, het element positief denken werkt altijd, toch?

We hadden het vandaag over tweelingen tijdens het ontbijt. Tenminste, Thomas had het tijdens het ontbijt over tweelingen.Voor Thomas een onderwerp dat duidelijk nog te hoog gegrepen is. Het begon over de tweeling in zijn klas. 'Mam, dan kwamen er twee kindjes tegelijk uit hun moeders buik?' 'Nouja, tegelijk...,' mompelde ik en ging ijverig door met eten. Thomas keek bedenkelijk en was duidelijk nog niet klaar met het onderwerp. 'Jouw tante I en oom T zijn ook tweeling, wist je dat?' zei ik, toen ik Thomas vragende blik zag. Nu begreep Thomas er helemaal niets meer van. 'Mam, had oma er niet genoeg van om eerst papa, dan tante L, en dan nog tante I en oom T, uit haar buik te halen?' 'Tja, een hele klus,' zei ik tussen de happen door en begon snel over school. Dat zijn geen onderwerpen om vrolijk tijdens een ontbijtje te bespreken. Wat mij betreft voorlopig helemaal niet, trouwens.


Dat Thomas soms nog weleens naar zijn moeder luistert, bleek laatst. Toch hoeft dit per se niet altijd een goed teken te zijn. Ik had Thomas van school afgehaald en we fietsten gezellig samen terug naar huis. 'Mam?' zei hij luchtig, 'Ik heb in de schoolbus naar een jongetje gespuugd.' Nee hè, daar wordt je weer niet vrolijk van. 'Maar waarom deed je dat dan, je weet toch dat spugen niet mag?' Er kwam weer een heel verhaal waarom het volgens Thomas toch allemaal door de beugel kon. Ook het element 'anderen begonnen ermee' kwam eraan te pas.'Maar mama,' zei hij opgewekt, terwijl hij naar mijn fronsende gezicht keek, 'toch wel fijn hè?' Het understatement van het jaar, volgens mij. Maar Thomas ging enthousiast verder, 'nu vertel ik het direct allemaal aan u, zoals we hebben afgesproken...' Tja, het had weinig zin om te vertellen dat ik het liefst helemaal niets hoor en dat dit betekend dat hij dan niets heeft uitgehaald, bijvoorbeeld?


 

Vandaag begon veelbelovend. Het was prachtig weer, dus tijd voor Thomas en vriendje om vooral veel van de buitenlucht te genieten. Dat ging ook prima, totdat ze ineens waterpistolen gingen vullen. 'Maar 1 keer hè en niet op mensen richten!' waarschuwde ik het tweetal. 'Natuurlijk, mam,' zei een hoofdschuddende Thomas. Even later moest zijn vader eraan te pas komen om een ruzie tussen wat oudere jongens en de twee kornuiten te sussen. Tja, als je door waterpistolen wordt belaagd, vindt je dat niet prettig. Even later kwam Thomas mij vertellen dat het vriendje een verrassing voor me had. Enja, heel lief kreeg ik een bosje krokusjes aangeboden. 'Die hebben jullie toch niet uit de plantenbakken geplukt?' zei ik geschrokken. 'Nee hoor, mam, die stonden ergens aan de kant, waar niemand ernaar keek.' Ik zei dat ik het heel lief vond, maar dat ze dat maar niet meer moesten doen. De kereltjes knikten heel braaf naar me... echter de streken waren nog niet over. Na een uurtje kwam Thomas thuis met een groot rood-wit lint. 'Waar komt dat nou vandaan?' vroeg ik hem verbaasd. 'Van de nieuwe speelrekken,' antwoordde Thomas trots. Ik zei tegen Thomas dat hij dit gelijk weer terug moest brengen, ze hingen er per slot van rekening niet voor niets omheen. 'Maar, mama,' zei hij verontwaardigd, 'we hebben eraan gehangen en ze zijn stevig, dus het lint kan er gewoon vanaf!' Ik vond het al vreemd, want ik was boven bezig en hoorde Thomas ineens beneden rommelen. Toen ik naar beneden liep, was hij spoorloos verdwenen. Dat gebeurde nog een tweede keer. Pas later hoorde ik van Thomas dat hij de schaar uit de la had gepakt om het lint door te knippen. 'Het zat zo strak vast.' Hierna had hij de schaar weer snel teruggelegd in de lade en nog wel achterom gekeken of ik hem had gezien..... Tijd voor een ernstig praatje...

Damkampioen..Thomas is gek op dammen. Ik moet toegeven, hij is er best goed in ook. Al hummend denkt hij van tevoren na over de zetten, iets wat mij meer moeite kost dan Thomas, zo nu en dan. Hij wint ook van ons, niet altijd(we doen het ook niet zo vaak), maar het is in ieder geval geen puur geluk dat hij wint. Laatst speelde er een vriendje bij hem en heel spontaan besloten ze om een potje te gaan dammen. Dat is weer zo'n fase. Ineens zitten er dan 2 zesjarige jongetjes heel serieus met elkaar te dammen. Iets waar ik nog even aan moet wennen, maar wel heel leuk.Thomas begon weer hard te hummen. Het gaat goed, dacht ik bij mezelf. Enja, even later hoorde ik Thomas triomfantelijk uitroepen dat hij gewonnen had. 'Maar dat is niet erg hoor,' zei hij tegen het vriendje. 'verliezen hoort er ook bij....' Ik denk dat Thomas dan met name op anderen dan hijzelf doelt. Verliezen doet hij niet graag en je weet dan van te voren dat hij nog een potje wil spelen. Dit keer om te winnen natuurlijk...



De laatste mode: 'YEP' is het helemaal en 'NEP' als ontkenning daarvan. Ook elkaar's spullen dragen is in. Laatst stond er een vriendje van Thomas, beladen met een hele stapel paperassen(waarvan merendeel van Thomas) op school op hem te wachten. Toen ik daar een opmerking over maakte in de trant van dat Thomas dat toch zelf kon doen, was het antwoord kort maar krachtig: 'dat doe je toch voor een vriendje!' Blijkbaar hoorde dat er gewoon bij, nou prima idee wat mij betreft, als het tenminste van twee kanten komt....

Onlangs heeft de klas van Thomas een bezoekje gebracht aan een kunstgalerie/expositie. Thomas was onder de indruk. Thomas wist te vertellen dat 500 kinderen een mooi schilderij mochten maken, waarvan dan een expositie werd gemaakt voor in het Gemeentehuis. Thomas zei dat twee woorden heel belangrijk waren: 'ab-stract' en 'fi-gu-ra-tief'. Ik was onder de indruk. Weet je ook wat deze woorden betekenen, vroeg ik hem? 'Natuurlijk,' zei hij zelfverzekerd. ''Ab-stract', betekend dat iedereen iets anders ziet en 'fi-gu-ra-tief' zijn bijvoorbeeld gewoon bloemen.' 'Aha,' zei ik nog steeds onder de indruk, 'en wat vindt jij het mooist?' Thomas twijfelde geen seconde 'abstract!' zei hij ernstig. 'Dan doe je gewoon wat met een kwast verf...'(lekker makkelijk?) Hij vertelde ook over een schilder die het moeilijk vond om gewone witte schapen te schilderen. 'Daarom gaf hij de schapen allemaal andere kleuren en maakte hij het gras roze, dat was natuurlijk veel gemakkelijker.' Thomas wist ook te vertellen dat er schilderijen gehuurd konden worden, maar dat kostte wel een paar euro...! Je mocht natuurlijk ook niet aan de schilderijen komen met je vingers. Dat was niet erg voor 'leenschilderijen’, want daar zat een plastic laagje op! Thomas heeft zo te horen heel wat opgestoken van dit kunstzinnige uitje, maar thuis houdt hij zich toch liever bezig met plastic soldaatjes en ridders die elkaar het leven zuur maken. 



Afgelopen weekend was het Nationale Scoutingdag, dat was feest! De Scoutingvereniging van Thomas had van alles georganiseerd, zoals een rommelmarkt, een vuurtje waarop broodjes gebakken kon worden en allerhande spelletjes. Vooral de rommelmarkt was iets waar zowel vader als zoon naar uitkeken, al was dat om verschillende redenen. De vader om van zijn computerspulletjes af te komen, de zoon vooral om veel geld te verdienen. Thomas had van te voren al wat spulletjes uitgezocht om te verkopen. Ik wachtte een soort van gespannen af, want het fysiek afstand nemen van eigen spullen, is niet iets wat Thomas gemakkelijk afgaat. In diezelfde week had hij zijn 'mini'werkbank + gereedschap verkocht. Nog geen dag later, klaagde hij steen en been dat hij zijn spullen zo miste(hij had er al een jaar lang niet naar om gekeken), eigenlijk wilde hij ze toch weer graag terughebben. Tja, dat was moeilijk natuurlijk. We hadden voor het weekend alles in kleine pakketjes gedaan en daar wat prijsjes opgeplakt. Thomas had zijn plastic schatkist meegenomen voor de contanten. Dat hij er heel wat van verwachtte werd daarmee al snel duidelijk.

Met begerige oogjes keek Thomas naar de uitgestalde waar van zijn mede 'scout'genoten. 'Thomas,' had ik hem van tevoren duidelijk gemaakt 'we zijn hier om spullen te verkopen, niet om te kopen!' Dat was moeilijk en niet alleen voor Thomas. Echt heel veel klandizie was er niet, maar de kooplust van de verkopertjes voor elkaars spullen, maakte een hoop goed(niet bij de ouders wellicht, die in plaats van veel kwijt te raken, meer (zooi) mee naar huis namen). Een vriendje van Thomas kwam met grote ogen naar me toe. 'Moeder van Thomas, Thomas zegt dat hij wel tweehonderd euro's heeft in zijn schatkist?' 'Tweehonderd eurocenten, zal hij bedoeld hebben,' zei ik lachend. Thomas had inmiddels wat spulletjes verkocht en hiervoor een hoop kleingeld gekregen. Trots liep hij met zijn plastic schatkistje rond en liet aan iedereen die maar wilde(en niet wilde) zijn muntenverzameling zien. De verleiding om iets te kopen, nu hij geld had, werd hiermee nog groter. 'Thomas,' waarschuwde ik hem, straks liggen al je muntjes nog op de grond en raak je ze kwijt. Thomas verzekerde mij stellig dat hij voorzichtig zou zijn, maar de dag erna kreeg ik lacherig te horen dat zijn schatkistje inderdaad een keer op de grond was gevallen, natuurlijk. Toen we naar huis gingen moesten we direct het geld in zijn spaarvarken tellen, de kleine muntjes eerst want daar had hij het meeste van. De betekenis van geld is nog niet helemaal duidelijk, maar het 'verzamelen' ervan is voor Thomas hetzelfde als het verzamelen van voetbalplaatjes...liefst zoveel mogelijk..