09042007774_drybrush.jpgHet is vooral een tandenverhaal deze maand. Het begon vorige week tijdens het eten. Thomas zat maar te wrikken aan zijn bovenvoortand, niet echt bevorderlijk voor de eetlust eigenlijk. Op gegeven moment en enige opmerkingen later, hoorden we een soort van krak. Thomas lachte breeduit, 'ik heb hem al van de zijkant afgescheurd' zei hij trots. Even schrikken, de ene voortand stond loodrecht op de andere, niet echt wat je noemt een natuurlijke positie. Dat was voor Thomas nog maar het begin, die tand moest en zou eruit! Net na het eten was het zover, onder luid gejuich van Thomas zelf weliswaar, hield hij een bebloede voortand in zijn handen. Er moesten wel wat doekjes aan te pas komen om het bloeden te stelpen, maar dat mocht zijn pret niet drukken. Op dat moment kwam er juist een kennis meehelpen in de tuin. Deze persoon moest natuurlijk ook de bebloede tand bewonderen, terwijl Thomas hem met lachende mond, 'compleet' met gat, trots aankeek.

Het was wel even wennen. Ongeveer een week geleden, ontvingen we de schoolfoto's waar Thomas nog breedlachend met al zijn mooie witte tandjes opstaat(alleen de twee onderste voortanden zijn al gewisseld). Nu heeft hij met recht een fietsenrek, maar trots dat hij is. Meestal plast Thomas zittend thuis, dat is gekomen omdat hij er 's nachts nog wel eens uit moest, maar wel zo gemakkelijk met schoonmaken, maar die avond moest hij staan natuurlijk, hij was nu immers 'groot'. De hele avond verkeerde hij in een soort van roes, hij was werkelijk dolblij met het gat in zijn mond. Thomas zeg eens 'vis', zeiden wij lachend, 'Ffis''en nu zeg ik het niet meer' zei hij na diverse hilarische pogingen om hem de V te laten zeggen.

Maar dat was nog niet alles. Vandaag, bijna een week later, kwam hij breed lachend uit zijn stoel bij de oppasmoeder. 'Kijk eens, mam!' Dat was niet moeilijk te missen, de twee onderste zijtanden waren eruit. Ook hier had hij wat overredingskracht voor nodig gehad volgens de oppasmoeder, maar zijn vreugde was er niet minder om. 'Ja, mam, ik doe een wedstrijdje met mijn vriendje, wie er de meeste uitheeft! Nou sta ik er twee voor!' Ook het feit dat hij spaart voor een Nintendo WI heeft er iets mee te maken. Alle beetjes helpen, schijnt Thomas te denken. 'Nou Thomas, stop er dan voorlopig maar even mee,' zei ik wat bezorgd. Een natuurlijk wisselproces is prima, maar deze actie heeft daar weinig mee te maken, volgens mij.

'Mam,' zei hij ineens door het dolle heen, 'ik geloof dat er nog eentje loszit!' Ik probeerde zijn enthousiasme nu echt te temperen, aangezien het om de tweede boven voortand ging, die volgens de beweringen van Thomas van een paar uur terug, nog stevig vastzat. Maarnee, die avond in zijn bed werd ook deze tand er met veel geduld uitgewrikt. Ik ben benieuwd naar het resultaat morgen. Aangezien Thomas graag praat tijdens het eten(onze herhaalde waarschuwingen ten spijt), kunnen we nu beter allemaal een schort aantrekken.

Nu maar hopen dat de gaten snel opgevuld worden door vaste tanden. Met het geweld en het tempo waarmee hij zijn melktanden er uitrukt, vrees ik dat dat nog niet zo snel gaat gebeuren.  

Onlangs hebben wij een bezoekje gebracht aan Avifauna. Eigenlijk een heel leuk vogelpark met een superleuke speeltuin. Wij waren daar samen met vrienden. Thomas vermaakte zich prima met de twee zusjes. Er is een papegaaienverblijf waar je met een bekertje honing de papegaaitjes mag voeren. Niet echt spectaculair, dacht Thomas, maar het tegendeel was waar. Heel voorzichtig liepen we de kooi in, waar papegaaien met begerige oogjes, de bezoekers nauwlettend in de gaten hielden. Al snel, kwam er een vogeltje op de arm van Thomas zitten en begon gulzig van de honing te slurpen. Dat was leuk! Thomas durfde zich niet te verroeren en stond als een standbeeld, heel wat anders dan we gewend zijn van hem. Veel te snel was het bekertje op en Thomas vroeg om nog een bekertje. We wilden graag naar de roofvogelshow, dus dat was een goed excuus.

De show was spectaculair, met prachtige roofvogels, met soms een spanwijdte (vleugelomtrek) van 2 meter. De tribune zat vol, dus wij gingen aan de overkant van het meertje op een bankje zitten. Het uitzicht was ook daar prima. Op gegeven moment aten we wat zoutjes, net op het moment dat er een troepje Wouwen losgelaten werd. Ook niet echt kleine vogels. Gek genoeg cirkelden ze steeds boven ons en kwamen alsmaar lager, te laag naar mijn zin. Ik keek om me heen en zag dat Thomas de zoutjes hoog in de lucht hield... Snel pakte ik zijn hand vast, de dresseur had niet voor niets een grote leren handschoen aan. Dan maar door naar het vogelnachtverblijf. Er bleek onlangs een Kiwi verblijf bij te zijn bijgekomen, hoorden we van onze vrienden.

Schuifelen, elkaar vasthoudend, schoven we het donkere verblijf in. Onnodig te zeggen, dat je geen hand voor ogen zag. Begrijpelijk natuurlijk, maar we zagen dus ook geen vogels. Langzaam en stil, dat was verplicht om de vogels niet te laten schrikken, liepen we voetje voor voetje langs de donkere verblijven. Het enige teken van leven waren de vogelkreten. Het klonk zo onwerkelijk, dat je bijna dacht dat het een cd’tje met vogelgeluiden was. Je zag gewoon niets. Toch voor de kinderen wel spannend allemaal, dus absoluut een aanrader, er hoeven niet eens vogels in te zitten eigenlijk. Uiteindelijk kwamen we bij het Kiwi verblijf, welke gelukkig in de buurt van de uitgang zat. Telkens als er een bezoeker, soort van perplexed, naar buiten liep, kwam er een minuscuul straaltje licht naar binnen. En jawel, voor een moment konden we een echte Kiwi spotten. Reden voor onze vrienden en kinderen om de kiwi wat langer te bewonderen, voor zover je ze kon zien dan. Wij gingen maar vast naar buiten en zochten een bankje in de buurt. Dat bleek een goed idee. Voor de lol zou je daar een camera moeten neerzetten. Je had twee typen mensen. Uitbundige bezoekers, die hard lachend naar buiten kwamen en de lol van deze attractie wel inzagen. En stille bezoekers, die zwaar onder de indruk het verblijf verlieten en zich vertwijfeld afvroegen of zij nu in de maling genomen waren of niet?

Ook de speeltuin bleek een succes, voor de makkers en voor de ouders om er even uit te rusten in een schaduwrijk plekje, onder het genot van een drankje. Kortom een echte aanrader, ook al zul je wellicht niet alle aangeprezen vogels kunnen aanschouwen.

Van de week kwam Thomas, sorry voor de herhaling, weer met een losse tand aanzetten. Dit keer een 'tand met een steeltje', zoals Thomas dat zo mooi noemde. Blijkbaar hadden de kinderen weer zitten opscheppen in de klas, over het aantal ontbrekende tanden. Er was een jongetje dat tegen Thomas had gezegd dat er bij hem zelfs spontaan een tand compleet met wortel uit was, dat had verder niemand natuurlijk. Thomas liet dat niet op zich zitten en beweerde stellig dat de tand al loszat, toen hij eraan begon te wrikken. Zelfs de juf was wat boos geworden op Thomas, terwijl ze hem de vorige keer nog wat had geprezen omdat hij zo fanatiek was, hetgeen zelfs in het tandenproces tot uiting kwam. 'Maar dit is de laatste die ik er zo uittrek hoor, mam,' beweerde Thomas toen hij mijn twijfel zag. 'Ik heb er tenminste nu ook eentje met een steeltje, die is toch wel meer waard?!'

Dat de Nintendo nog andere functionaliteiten heeft dan spelletjes alleen, bleek laatst. Thomas is gek op het spelletje van Indiana Jones, dat wisten we al. Wat we nog niet wisten was, dat ook de muziek erg populair is bij hem. Eigenlijk gaat dit langs je heen, omdat jij als afstandelijke luisteraar steeds dezelfde tune lijkt te horen, maar niets is minder waar, zo bleek. Laatst was hij samen met een vriendje cd’tjes aan het luisteren op zijn kamer. Hij mocht de filmmuziek van Indiana Jones lenen van zijn vader en de titelsong schalde ons tegemoet. Nu vind ik dat niet erg, want de muziek van John Williams vind ik doorgaans prachtig. Ik sloop voorzichtig de trap op naar boven om te kijken, wat ze aan het uitspoken waren. Ze zaten heel lief naast elkaar intensief te luisteren naar het cd’tje. 'Oh yoo, dit is de muziek van level2,' hoorde ik Thomas ineens verheugd zeggen. 'Yep,' riep het vriendje uit,'en zo meteen komt de muziek van level3 en dan gaan ze vechten!' Mmm, Thomas heeft toch wel een andere kijk op muziek dan zijn ouders, wellicht is dit toekomstmuziek?