ileanmuurtje.jpgNet als ieder groot mens eigenlijk heeft Thomas ook wel eens geen zin om de dagelijkse verplichtingen aan te gaan. Vreemd genoeg zal hij dat nooit zo zeggen, terwijl hij over het algemeen weinig moeite heeft om zijn mening kenbaar te maken. Op een doordeweekse ochtend met een krakerige stem: 'Mam?, wat voor dag komt er na woensdag?' Ik nietsvermoedend, 'donderdag, Thomasje.' 'Oh, nou dan wil ik niet in bad en geen soep eten.' Aha, inderdaad is donderdag onze soep met stokbrood dag(ivm het werk) en mag Thomas altijd badderen, iets waar hij 's ochtend al naar uitkijkt. 'Mam, ik wil alleen iets kouds eten vandaag en ik wil dan op een andere dag in bad.' Ik werd toch wel wat bezorgd. Thomas was de laatste tijd weer wat aan het hoesten tijdens zijn slaap, wellicht werd hij ziek?

Toch at hij die ochtend heel braaf zijn eten op en ging ook lief met zijn vader mee naar school(bijna te lief om waar te zijn...). Eigenlijk wilde Thomas toch liever thuisblijven voor de televisie, hij voelde zich echt niet lekker, zei hij nog onderweg. Aha, maar als je ziek bent dan moet je in je bedje liggen, sprak zijn vader wijselijk. Thomas probeerde het nog met een compromis in de trant van 'dan ga ik eerst televisie kijken, want 's morgens heb je echte televisie voor kinderen en dan ga ik 's middags wel naar mijn bed toe. Is dat nou geen goed idee?' Dat laatste zinnetje is een echt standaard zinnetje voor het kereltje, het klinkt lief, maar in de praktijk komt het erop neer dat je op je strepen moet blijven staan en gewoon NEE moet zeggen, of dat je een beter idee moet hebben dan zijn doordacht plan(dat is dan gelijk het begin van een oeverloze discussie...). Het idee van een hele dag in bed sprak Thomas toch niet zo aan en hij koos ervoor om toch naar school te gaan. Afgesproken werd dat als hij zich echt niet lekker zou voelen, hij dat tegen zijn juffrouw zou zeggen en dat wij hem dan zouden komen ophalen.

Het moet gezegd, het is vaak moeilijk aan Thomas te merken als hij ziek is, vaak eet hij gewoon door en kan hij lekker druk zijn. Het hangerige gedeelte komt meestal pas in een latere fase, maar dan is hij al een tijdje koortsig. Dan voel je je achteraf altijd wat schuldig omdat je dan zo streng tegen hem bent geweest. Toch wel wat ongerust belde ik in de lunchpauze zijn juffrouw nog even op. Zij vertelde mij wat verwonderd, dat Thomas tussen de bedrijven door twee keer tegen haar had gezegd dat hij zich niet helemaal lekker voelde en vervolgens weer vrolijk door ging met spelen. Op het moment van ons gesprek zat hij lekker zijn boterhammetje op te eten, volgens haar niet echt een grondige reden om ongerust te zijn? Nouja, dat is gelukkig goed nieuws besloot ik wat onhandig ons gesprek, toch nog niet helemaal gerustgesteld. Die middag bij de oppasmoeder hing hij enigszins uitgevloerd op de bank(op zich geen ongewoon verschijnsel als ik daar kom) en had hij tegen haar opgemerkt dat hij misschien wel last van zijn buik had. Maar ook zij had weinig spraakmakends kunnen ontdekken, behalve dan zijn opmerkingen over het ziek zijn en keek mij als overbezorgde moeder vragend aan.

Die avond at Thomas gewoon lekker zijn maaltje op en is hij gelukkig verder niet ziek geworden. Had Thomas nou echt geen zin of voelde hij zich gewoon niet helemaal lekker? Misschien een beetje van beiden, maar sommige dingen zul je waarschijnlijk nooit te weten komen....

Met het mooie weer is Thomas vaak buiten te vinden. We hebben een heerlijk groot voetbalveld in de buurt en langzamerhand komen er meer kindjes van zijn leeftijd tevoorschijn. Dat is een hele opluchting, want voorheen was ik wat bezorgd over het aantal mogelijke speelkameraadjes in onze buurt. Kinderen hebben nu eenmaal kinderen nodig om mee te kunnen spelen. Een ouder is wel leuk, maar alleen als er geen kinderen in de buurt zijn, als soort van vervanging(de ouder in kwestie is daar ook niet altijd even blij mee). Maar gelukkig mogen er nu wat meer kinderen van zijn leeftijd naar het grasveld komen om te spelen. Dan is er volop leven in de brouwerij, ook in de omringende bosjes is het dan feest en vaak als je er langs loopt gaan de struiken daar hevig tekeer(gelukkig zijn deze struiken daar wel op berekend, iets anders moet je daar niet neerzetten heeft ook de Gemeente bedacht). Niets is natuurlijk leuker voor kinderen om lekker te struinen door het struikgewas of over het veld, op zoek naar....?

Thomas had laatst twee naaktslakken gevonden, een grote(moederslak volgens Thomas) en een kleine naaktslak. Ik wist dat niet, maar Thomas had de slakken meegenomen naar onze tuin en ergens op het tuinpad gezet. Nu doe ik alle moeite om de slakken in de tuin zo snel mogelijk te verwijderen en dan gooi ik ze met een grote boog de gemeentetuin in. Vaak mik ik niet goed, dan hoor ik ze met een ponk tegen een boom aanknallen en komen ze weer net zo hard terug in de tuin.. Soms 's ochtend heb je het niet altijd in de gaten en stap je er per ongeluk op eentje. Dat geeft een bepaald geluid, niet echt fijn zo'n platgetrapte slak. Toen ik geschrokken vroeg waar de slakken dan waren, vertelde Thomas me dat deze slakken er weer snel vandoor waren gegaan. 'Nouja, snel,' merkte ik op, 'slakken hebben over het algemeen niet zoveel haast'. 'Deze wel hoor,' zei Thomas vol overtuiging, 'deze slakken zijn nu eenmaal snel.' 'Maar slakken kunnen alleen maar kruipen,' ging ik stug door, 'dat gaat meestal niet zo hard.' 'Jawel! Die slakken met huisjes erop, DIE gaan niet zo snel! DIE slakken moeten hun huisje meedragen en dat is best wel zwaar natuurlijk.' 'Aha,' zei ik begrijpend, 'wat zouden ze nou meenemen in die huisjes?' 'Oh,' zei Thomas direct(overal zijn woordje voor klaar), 'ze nemen natuurlijk verse blaadjes mee en bloemetjes voor in het huisje.'

Nouja, op zich klonk dat nieteens zo onlogisch en heb ik het daar maar bij gelaten. Kinderfantasie moet je in ere laten natuurlijk.

Zo nu en dan breng ik een heerlijk relaxed bezoekje aan de schoonheidsspecialiste om weer even bij te tanken. Afgelopen keer vroeg Thomas geïnteresseerd waar ik heen ging. 'Ik ga naar Jacqueline,' zei ik vrolijk. 'Oh,' zei Thomas verwonderd en 'wat ga je daar doen?' 'Nou, ze gaat me weer een beetje mooi maken,' zei ik met een glimlach om zoveel aandacht. 'Nou, ik vindt je al mooi hoor,' zei hij ernstig en keek me lief aan met die grote donkere ogen van hem. Ik kreeg bijna een brok in mijn keel van zo'n lieve opmerking, wat een schatje was mijn Thomas toch. 'Dat moet je maar zeggen tegen de meisjes in je klas,' zei ik lachend, 'dan zijn ze gelijk verliefd op je.' Maar wat bleek, hij was nog niet uitgepraat, 'Ik vindt je zo mooi als een kip!' zei hij er met een grote glimlach achteraan....Mmmm, toch wel jammer, het had zo mooi kunnen zijn :-)

Als voorproefje op zijn komende verjaardag(eind september) en daarbij vooral met het oog op de komende vakantie naar Normandië, wilden we Thomas alvast een Nintendo DS cadeau doen. Lekker makkelijk tijdens de lange reis in de auto, was de gedachte. We hebben hier nog wel even over nagedacht en erbij gezegd dat de helft van de DS en het extra spelletje betaald moesten worden door Thomas zelf uit zijn spaarpot en de andere helft zou hij van ons voor zijn verjaardag krijgen. Toch wel een pedagogische zet hoopten wij, want zo leert hij het geld in zijn spaarpot wellicht waarderen. Nu de kogel door de kerk was, liet zijn vader er geen gras over groeien en struinden vader en zoon opgewonden de speelgoedwinkels af op zoek naar het gewilde voorwerp. Ze waren wel in drie winkels geweest om de juiste kleur uit te kiezen(en niet alleen voor de kleur heb ik het vermoeden). Voor de lol had de vader van Thomas er ook maar een 'brainsessie' voor de ouders bij gekocht, mmm. Maar, wat een geweldige uitvinding zo'n Nintendo. Tijdens de reis naar Frankrijk heeft Thomas geen moment gevraagd of we er al waren, meestal begint dit verhaal al als we nog niet eens de straat uit zijn. Als je niet wilt dat je kind verslaaft raakt, moet je nooit een Nintendo kopen. Hij is 'hooked' forever, maar zolang hij in het dagelijkse leven een uurtje per dag met zijn Nintendo speelt, vinden wij dit geen probleem en echt ozo handig tijdens een lange reis. Hij heeft zelfs niet om snoep gevraagd, te ongelooflijk voor woorden en heerlijk voor de ouders kan ik je verzekeren..

Het vakantieadres had ik van het Internet afgeplukt en viel achteraf gelukkig niet tegen. Waar ik weinig rekening mee had gehouden was de Franse taal. Zowel Thomas vader als ik spreken weinig of geen Frans. Op zich redelijk te doen, maar als je in zo'n besloten vakantieparkje alleen maar Fransen om je heen hebt, soms best wel lastig. Ook voor Thomas die nu op een leeftijd komt dat hij meer gaat 'converseren' met zijn maatjes. Hij mocht daar meedoen met de kindjes met 'jeu de boules' waar hij veel plezier in had, maar ging het over tot een gesprek dan kwam Thomas naar mij toe en herhaalde in 'vrij Frans' hetgeen er tegen hem was gezegd met de vraag om het te vertalen. Het kan gezegd, ik begreep er geen snars van. Ook de goedbedoelde pogingen van de ouders van de jongetjes om een gesprek aan te knopen, liep op een mislukking uit en onze 'conversatie' bleek van korte duur. Met Engels kom je er niet, ons gesprek verliep niet al te vlot via een aantal franse tienermeisjes die de engelse zinnetjes voor hun ouders vertaalden in het Frans. Dat was jammer, maar al met al is Frankrijk toch een te mooi land om dit door het taalprobleem te negeren. We moeten er de volgende keer gewoon voor zorgen om in een wat groter park terecht te komen, in de hoop wat meertalige vakantiegangers aan te treffen...