schaatsen.jpgEen nieuw jaar met een echt winters begin.. Dat doet me denken aan vroeger, we hadden toen op school nog weleens ijsvrij. Heel bijzonder dat we nu sinds jaren weer eens heerlijk van de winter kunnen genieten.

Een witte kerst is het helaas niet geworden, maar ondanks dat een gezellige tijd. Thomas (en ouders) mocht bij zijn vriendinnetje in een vakantiehuisje logeren, dat was dolle pret. We staken 's avonds vuurwerk af en maakten een lange wandeling door het stille bos. Er lag op gegeven moment een redelijk groot (en voor ons ondefinieerbaar) skelet aan de zijkant van het wandelpad. Thomas werd helemaal opgewonden en bekeek het skelet aan alle kanten. 'Mam,' zei hij ernstig, 'dat skelet is nep!' 'Hoe bedoel je nep?' vroeg ik hem verbaasd. 'Nou mam, dat skelet is hier gewoon neergelegd voor de mensen.' 'Waarom zouden ze(ik weet niet wie hij met ze bedoelde) dat doen?' 'Nou, dan wordt het bos extra spannend, met een skelet.' Aha, een bos moest natuurlijk wel spannend zijn.. Voorzichtig opperde ik dat het skelet er toch wel heel echt uitzag. 'Nou, misschien is het dan toch wel echt,' verzuchtte hij en liep vervolgens vrolijk door alsof hij dagelijks skeletten op zijn pad vond.

's Avonds mocht hij met zijn vriendinnetje op één kamer slapen, terwijl de ouders een spelletje Catan deden. Thomas was niet van plan braaf te gaan slapen, het was zo veel te leuk. Het stel babbelden er lustig op los en op gegeven moment hoorde ik Thomas vragend opmerken of ze nog zouden gaan trouwen later. Dat idee is voor onze Thomas een rotsvast gegeven, bijna sinds zijn peutertijd. Ik was toch wel benieuwd wat zij zou zeggen, want ik wist dat ze op school een vriendje had. 'Nou, ik denk het niet,' zei ze voorzichtig, 'want ik ben al verliefd op een jongen uit mijn klas.' 'Oh,' zei Thomas een soort van geïnteresseerd, 'maar ben je erg verliefd op hem?' 'Nou, hij begon ermee,' was haar antwoord, 'ik kon daar echt niets aan doen.' Later waren ze weer heerlijk aan het babbelen en lachen en moesten we ze herhaaldelijk tot slapen manen, wat 'uiteindelijk' ook gebeurde. Ik heb het onderwerp maar even zo gelaten en gewacht of Thomas er nog iets over wilde zeggen.

Inderdaad ongeveer een week later bij het slapen gaan, begon hij er ineens over te praten. 'Mam,' zei hij meer tegen zichzelf als tegen mij, 'ik ga later niet met haar trouwen want zij trouwt al met iemand anders.' 'Oh,' zei ik rustig en wachtte het even af. 'Maar mam, met wie moet ik dan trouwen?' 'Ach jongen,' zei ik geruststellend, 'ik weet zeker dat er genoeg leuke meisjes zijn die graag met jou zouden willen trouwen later(vooral later...).' Thomas begon wat namen op te noemen van meisjes uit zijn klas. 'Ik denk dat ik niet ga trouwen later,' zei hij beslist, 'ik ga wel met een vriendje wonen!' 'Nou, dat kan ook,' opperde ik, 'dat heeft papa ook gedaan met twee vrienden, voordat hij mij leerde kennen. Ze hebben toen een heel leuke tijd gehad met elkaar. Alleen oom J. woont nu nog op zichzelf.' 'Maar is oom J. niet getrouwd?' vroeg Thomas verwachtingsvol, dat vond hij wel wat, 'dan doe ik dat ook niet!' Tja, van echt liefdesverdriet kun je niet spreken, maar hij weet wel goed om te gaan met zijn teleurstelling en verder...zal de toekomst het leren.   

Thomas is een grote liefhebber van vuurwerk. Dit, mede 'dankzij' zijn vader die het vorig jaar al bloempotten liet ontploffen met een rotje. Daar zijn we dit jaar voorzichtiger mee geworden, maar samen met nichtjes, neefje, buurjongens, kan het Thomas niet hard of spannend genoeg zijn. Ook toen we hem op oudejaarsavond wakker maakte en hij een halfuur nodig had om bij te komen(hij sliep pas twee uurtjes) was hij daarna niet meer te stoppen. Terwijl ouders en vrienden gezellig buiten om de vuurpot stonden te genieten van het vuurwerk met een bekertje Gluhwein, was het mannetje ijverig bezig met sterretjes, bijtjes, vuurpijltjes en vooral rotjes. Hij keek niet op of om, zat gebogen over zijn vuurwerk, telde het, keek er herhaaldelijk naar en stak het af, het liefst niet gewoon maar op het trottoir natuurlijk. We zullen hem in de toekomst goed bij moeten staan, want feit blijft dat vuurwerk gevaarlijk 'speelgoed' is voor 'dolenthousiaste' mannetjes zoals Thomas. 

Een andere uitdaging dit nieuwe jaar is schaatsen. Thomas vindt het geweldig al gaat het voor geen meter nog, om het maar plastisch uit te drukken. Dat deert Thomas totaal niet, hij geeft de moed niet op. Ondanks de vele valpartijen, probeert hij fanatiek allerlei draaien en pirouettes uit. Hoewel wij hem dan vertellen dat hij beter eerst eens kan beginnen met voorzichtige schuifbewegingen of om gewoon te blijven staan op het ijs, wordt ons advies zonder mee terzijde geschoven. 'Nee mam, ik kan het echt wel!' zegt hij vastbesloten en rent met grote stappen over het ijs alsof het een hardloopwedstrijd betreft. Hij vindt het geweldig. Dat lukt hem nu nog aardig met twee ijzertjes om, maar vanmiddag gaan we voor het eerst met hockeyschaatsjes het ijs op. Dan is het met het rennen gedaan vrees ik. Mijn schaatsen laat ik maar even in de tas. Het is een vermoeiende aangelegenheid om je enthousiaste zoon steeds weer op de beide benen te moeten hijsen, terwijl je zelf al moeite genoeg hebt om op eigen 'schaatsen' te blijven staan.

Nu, inmiddels een paar dagen later gaat het schaatsen een stuk beter bij zowel moeder als zoonlief. Thomas wil altijd alles zelf uitproberen en past nu op het ijs een andere tactiek toe, dan gewoon maar als een wildemannetje over het ijs rennen. Nu schaatst/rent/glijdt hij over het ijs alsof zijn leven ervan afhangt. Het is ook wel erg leuk op de schaatsclub met op de zaterdagavond een heuse ijsdisco compleet met rook en lichtshow. De feestvreugde wordt er niet minder op als Thomas de halve rookworsten ontdekt en de ouders de punch. Voor zo'n winter teken ik en Thomas vast ook!

Om toch ook mijn steentje bij te dragen bij het onderwijs van Thomas, heb ik mij opgegeven als leesmoeder. De school vraagt wekelijks ouders om hulp bij allerhande activiteiten. Deels om mijn geweten te sussen en deels omdat ik lezen zo belangrijk vindt, greep ik deze kans met beide handen aan. Vol enthousiasme ging ik die dag naar school, maar bleek de enige leesmoeder te zijn. Ik was te vroeg, er moest eerst nog een voorlichting komen over de hele leesprocedure. Maar daarom niet getreurd vond de juf, ik kon vast beginnen. Mij werd het één en ander uitgelegd en ik kreeg direct 3 kindjes mee, waaronder een dolenthousiaste Thomas. Gek genoeg is hij in het bijzijn van zijn klasgenootjes altijd heel wat enthousiaster om mij te zien, dan als we alleen zijn, maarja, dat is het lot van ouder zijn...

Vol verwachting ging ik aan de slag. De juf had nog wel een kanttekening geplaatst. Er was eigenlijk niet veel plaats om rustig bij elkaar te zitten. In de klas kon het niet, want het programma moest gewoon doorgaan. We moesten maar een plekje in de aula zoeken. Eén van de kindjes verkondigde luid dat hij al op AVI-6 niveau zat met lezen, ook het andere meisje bleek al heel goed te kunnen lezen, was de bewering. Thomas hield wijselijk zijn mond(voor een keertje). Mmm, Thomas leest aardig, maar gewoon boekjes van AVI-1 niveau, dus ik was benieuwd. Tijdens het lezen bleek al snel dat de uitspraken wat overmoedig waren geweest. Ze hadden allemaal ongeveer AVI-1, hetgeen prima is als je in groep3 van de basisschool zit. Wat minder prima was, was de aandacht voor elkaar tijdens het lezen. Die was er niet. Als er één kindje aan het lezen was, zagen de anderen hun kans schoon om iets totaal anders te gaan doen. Voornamelijk kletsen en grapjes maken. Dan maar een andere tactiek, dacht ik. Ik had ze eerst ongeveer 4 zinnen laten lezen, maar schakelde nu over op één zin per kind. Gedachte erachter was, dat ze goed op moesten letten als het hun beurt was. Dit bleek nog moeizamer te gaan, want nu moesten ze ook al uitgebreid gaan zoeken, waar de ander was gebleven. Tot overmaat van ramp, werd het erg druk in de aula omdat er diverse voorbereidingen voor de lunch werden getroffen. Dit maakte de toch al minimaal aanwezige concentratie er niet beter op. De minuten kropen voorbij, gelukkig was het maar een 'halfuurtje'. Later, tijdens de voorlichting bleek dat van de 30 minuten, er maar 20 minuten gelezen hoefde te worden. Langer zou de aandacht toch niet duren, was de ervaring... Ik krijg steeds meer bewondering voor de juffen en meesters, die toch heel wat langer en van heel wat meer kinderen, de aandacht vast moeten zien te houden.

Thomas heeft binnenkort een podiumoptreden. Dit is een jaarlijks evenement, waarbij een klas zijn kunsten vertoond aan de bewonderende ouders. Het is de bedoeling dat de kinderen zelf ook iets verzinnen. Voor Thomas geen enkel probleem, hij wilde graag meedoen. 'Maar wat wil je dan doen, Thomas?' vroeg ik hem. Zo na de drukke decemberdagen, had ik weinig fut om uitgebreid allerlei kunsten te gaan oefenen. Thomas dacht diep na. Hij wist eigenlijk niets, maar toch wilde hij het podium op. 'Zullen we raadsels doen?' vroeg ik hem in een ingeving. Die zaterdag ervoor hadden ze zoiets gedaan bij de Scouting. Dat vond Thomas een prima idee. Ook zijn vriendje wilde graag samen iets doen. Afgesproken werd dat zijn vriendje Goochelaar was en Thomas de 'raadselachtige Raadselman'. 'Mam, dat woord kan ik niet uitspreken hoor,' dus toch maar gewoon Raadselman.

Tijdens het oefenen samen hadden ze de grootste lol. De tovertrucs werden wel erg opvallend gedemonstreerd en de raadsels begonnen erg 'lollig' te worden. Ik had de raadsels op een briefje geschreven, in de hoop dat Thomas ze wel zou onthouden. Echter Thomas las deze telkens op van het briefje, waarbij elk woord uitgebreid gespeld werd. Zo begon het meer op een voorleesdemonstratie te lijken.

Die avond tijdens het avondeten merkte Thomas op dat hij wel erg gelachen had met zijn vriendje...'mmm, maar jullie moeten wel goed je best doen hè, op het podium?' Thomas keek me eens aan en zei ernstig, 'mam, we zijn vrienden voor het leven, hè? We hebben wel eens ruzie, maar daarna spelen we gewoon weer samen, dus das niet erg!' Het ruzie hebben was naar mijn idee een understatement. Soms vechten ze elkaar de tent uit en vaak heerst er een soort van 'machtsstrijd' tussen die twee. Gelukkig kunnen ze samen ook erg leuk spelen en ik vond het erg lief dat Thomas dat zo zei. Ik denk dat ik tijdens het podiumoptreden zenuwachtiger ben dan zoonlief. Die ziet het allemaal wel zitten.

Vervolg podiumoptreden.De klassikale optredens waren erg leuk, dat mag gezegd worden. Om nou te zeggen, dat het optreden van onder andere onze Thomas een groot succes was, is helaas overdreven. Zijn vriendje was die dag ziek, maar wilde, opgepept door pillen, toch met alle geweld het podium op. Het gevolg, de goocheltrucs gingen niet zoals goocheltrucs moeten gaan. Ook de raadsels tussendoor van Thomas, duurden eindeloos. Thuis hadden we al gezegd, één keer vragen of iemand het weet en hierna het antwoord zeggen. In de praktijk bleek dat lastiger.Na het raadsel stak iedereen enthousiast zijn hand op, zodat Thomas uitgebreid allerlei kinderen ging aanwijzen, die het mochten raden. Het gevolg was, dat er altijd wel iemand was die het wist. Niet echt leuk voor Thomas, maar die ging ondertussen onverdroten door. Zijn juf pakte het goed aan en wist van sommige wat teleurstellende acts toch weer iets goeds te maken. Ondertussen besloot Thomas haar een handje te helpen. Op gegeven ogenblik was er wat commotie in de zaal. Resoluut pakte Thomas de microfoon en schreeuwde luid en duidelijk: 'STILTE allemaal!' Het was stil, dat moet ik toegeven. 'Is dat jouw zoon?' merkte een verbaasde moeder op. Tijd dus om het stelletje weer snel van het podium af te voeren. De lui zijn weer een ervaring rijker en tevens een illusie armer, vrees ik.

Opmerking Thomas: Op zijn statement 'ik zeg niets!' bij onze geïnteresseerde navraag hoe het was op school, heeft hij tegenwoordig een variant. Nu zegt hij: 'ik ben het er niet mee eens, dat jullie altijd maar vragen hoe het gaat....dus ik zeg niets!' Het is in ieder geval één hele zin meer....