boom.jpgWe proberen wekelijks een bezoekje te brengen aan de opa & oma van Thomas. Voor Thomas altijd erg leuk, want ook zijn nichtjes zijn dan op bezoek. Na, ons recente bezoek. 'Mama? Hoe oud is oma eigenlijk?' Hé, wat leuk dat Thomas zo'n interesse toont in oma, dacht ik. 'Ik dacht, 83jaar,' zei ik ernstig tegen zoonlief. 'En hoe oud is opa?' 'Eh, weet ik niet precies, ik dacht ongeveer 5 jaar jonger dan oma, misschien 78jaar?' 'Oh,' zei Thomas triomfantelijk, 'dan gaat oma eerder dood!' Even slikken, van dit kinderlijke commentaar. 'Nou, ik hoop dat oma wel 100 wordt,' zei ik zo vrolijk mogelijk. Ik deed er nog een schepje bovenop, 'en dat we nog heel erg lang van elkaar mogen genieten.' Maar Thomas, was nog niet klaar met zijn verhaal. 'Maar, mama,' zei Thomas weer met een geheimzinnige grijns op zijn gezicht. 'U bent ouder, dus u gaat eerder dood dan ik.' 'Gelukkig maar,' was mijn moederlijke commentaar. 'Ja, gelukkig maar, ging hij vrolijk voor, dan leef ik nog veeeel langer.' Mmmm, fijn zo'n 'gevoelig' zieltje..

Thomas heeft nog wel eens de neiging om vriendjes uit zijn klas te zoenen. Erg leuk als het nog kleutertjes zijn, maar wordt het niet eens tijd voor wat minder gezoen, dacht ik laatst. Ik besloot het voorzichtig aan te pakken. 'Thomas?' zei ik, 'wordt er nog weleens gezoend in je klas?' 'Ik zoen niet meer hoor,' zei Thomas direct.'Oh, alleen gisteren dan.' 'Wie heb je dan gezoend?' vroeg ik hem geïnteresseerd. Het bleek dat hij een meisje uit zijn klas op haar wang had gezoend. Het meisje is een vriendinnetje van zijn vriendje. 'Ja, zij heeft gezegd dat haar ene wang verliefd is op mij en haar andere wang is verliefd op mijn vriendje.' 'Aha, maar vond je vriendje dat dan niet erg?' 'Nee hoor, hij houdt nu eenmaal erg veel van kusjes.' Begrijpen doe ik het niet helemaal, maar één ding begrijp ik wel. Het is in ieder geval nog veel te vroeg voor zorgen.

Laatst haalde ik Thomas op van de oppasmoeder en zag tot mijn schrik dat zijn jas met een dikke laag modder bedekt was. Het was vreemd. 'Alleen' de gehele voorkant en de voorkant van zijn mouwen waren onherkenbaar. Aan de rest van zijn kleding zat geen spatje modder zo te zien. 'Thomas?, hoe komt je jas zo vies?' De oppasmoeder en ik keken elkaar wat verwonderd aan. Thomas echter, wist zich van de prins geen kwaad. 'Hè, vies?? Ik weet het echt niet hoor mam....' 'Maar Thomas, je weet toch wel of je in de modder bent gevallen of misschien heb je tegen iets vies aangestaan?' 'Nee mam, ik weet het echt niet anders zou ik het toch wel weten. Trouwens, u moet niet zo zeuren..' 'Zeuren...! Je hele jas zit onder de modder, dan moet er toch iets gebeurd zijn?' Thuisgekomen bedacht ik me dat een ander jongetje in zijn klas, zo'n zelfde jas had. Ik bekeek zijn jas eens wat beter en ontdekte dat het lusje kapot was, ook zijn capuchon zat in de kraag gevouwen, terwijl deze normaal gesproken los hing. 'Had jij misschien de jas aan van dat andere jongetje en zijn jullie jassen per ongeluk verruild?' 'Ja, mam, dat is het!' zei Thomas niet echt overtuigend. Zijn theorie echter, had hij alweer klaar. 'Soms valt mijn jas op de grond en toen heeft hij hem aangetrokken natuurlijk, omdat ik altijd als laatste mijn stoeltje goed moet zetten in de klas.' Aha, dacht ik, dat was het. Thomas repte niet meer over het hele voorval, op zich vreemd nu ik er over nadenk en ik besloot navraag bij zijn vader te doen. 'Ohja, was zijn commentaar, dat lusje was inderdaad al kapot en de capuchon heb ik juist vanochtend in de kraag opgeborgen....' Ik stond er ook niet echt vreemd van te kijken. Ik ben al vaak heel blij als Thomas 'ongeschonden' uit school komt met nog wat schone kledingstukken aan. Nouja, eens zal het toch wel overgaan....?

Het blijft gevaarlijk om over vieze kledingstukken te schrijven, heb ik gemerkt. Ik ben gelijk gestraft. Dat weekend opvolgend aan de moddergeschiedenis, werden er nog wat andere opties 'uitgetest'. Die zaterdag ging Thomas met een vriendje buitenspelen. Ik had ze letterlijk buitengezet, omdat er binnen geen houden meer aan was. Het weer was niet echt om over naar huis te schrijven, maar ach, zolang het droog was.. Nog geen halfuur later kwam het vriendje vertellen dat Thomas was gevallen. Ohjee, ik deed snel mijn jas aan en liep naar buiten. Thomas stond wat bedremmeld aan de andere kant van het voetbalveld. Toen hij mij zag, barstte hij in tranen uit en kwam hartstochtelijk huilend op me af. Wat bleek, hij was frontaal in de hondenpoep gevallen. Op zich verbazingwekkend, want op dat veld mogen überhaupt geen honden uitgelaten worden, laat staan dat je de boel dan maar laat liggen, mocht je hond een foutje maken. Ik heb Thomas buiten in de kou uitgekleed, het kon niet anders. Broek en jas zaten onder de ..shit...Thomas naar binnen, schoongemaakt, nieuwe kleding aan en hop naar buiten.

Dit keer duurde het korter. Nog geen kwartier later kwam wederom het vriendje naar me toe om te zeggen dat Thomas in een plas was gevallen. Ze hadden gestept, maar dat blijkt alleen maar leuk te zijn, als je dat door grote plassen doet. Inderdaad kwam Thomas geen 5 seconden later, wederom hard huilend, druifnat thuis. Het leek wel of hij in een sloot gevallen was, zo nat was hij. Weer heb ik hem buiten in de kou uitgekleed en hem daarna onder de warme douche gezet om hem eens flink van top tot teen, af te schrobben. 'Ik heb altijd pech,' snikte Thomas geëmotioneerd, 'ik lijk B100 wel!' 'B100' is de boef bij Bassie en Adriaan. B100 heeft altijd pech heeft. Bij de achtervolging op B&A, is net zijn benzine op bijvoorbeeld, hij wordt per ongeluk opgesloten in een koelcel of in een lege gevangeniscel of hij blijft met zijn stropdas aan het raampje van een rijdende auto haken...

'Thomas,' zei ik streng, 'Jij mag vandaag niet meer naar buiten! Jullie kiezen maar een leuke film uit en verroeren je niet. Zo gezegd, zo gedaan. Gelukkig maar dat Thomas niet meer naar buiten hoefde, want inmiddels waren we door zijn voorraad jassen heen. Je zou zeggen dat 3 winterjassen toch wel genoeg moet zijn!

Commentaar van Thomas als hij een spelletje Mens-erger-je-niet wint: 'Ik heb geluk van wijsheid!' eh...meer geluk dan wijsheid misschien, of toch maar niet? Of, als ik het een keertje zat ben dat hij hardhandig met zijn speelgoed omgaat: 'Als 'jullie' mijn speelgoed wegdoen, dan ga ik klachten aanbieden!'

Nog meer kledingperikelen. Afgezien van het feit dat Thomas zo nu en dan thuiskomt met zijn broek achterstevoren aan, omdat ze bij de zwem- en gymles een soort van competitie 'kleed je zo snel mogelijk aan- en uit!' houden. Hoopte ik dat het voorlopig weer even rustig zou blijven op het kledingfront. Helaas! Gisteren kwam hij thuis met zijn broek onder de lijm. Hij wilde het natuurlijk niet vertellen en wist eigenlijk helemaal van niets? 'Ik weet niet hoor mam, hoe die lijm nu ineens op mijn broek komt. Trouwens, ik wil er niet over praten!' Daar ben je dan klaar mee. Maar ik wil er wel over praten! Dus heb ik hem uitgehoord en kreeg een vrij onsamenhangend verhaal te horen. Ik begreep wel dat hij straf had gehad(later bleek dit voor iets anders te zijn?). Dus ik moet het nog eens goed uitzoeken. In ieder geval zei ik Thomas, dat ik erg boos was en dat hij zelf uit zijn spaarpot een nieuwe broek moest betalen. Helaas, deze opmerking had niet het gewenste effect. 'Oh, dat is prima hoor,' zei hij laconiek, 'dat had ik al verwacht.' Deze 'straf' is al een keer eerder toegepast, ivm een 'ongelukje' met een schaar. Maar aan dit commentaar had ik weinig. 'Nou, Thomas, dan zal ik vanavond eens met papa overleggen over een straf. Want ik ben erg boos hierover!' Thomas bleek niet echt onder de indruk, erger nog, hij ging meedenken! 'Mam,' zei hij bijna enthousiast, 'ik weet een goeie! Een paar weken geen Nintendo DS, dat komt mooi uit, want dan kan ik mooi met mijn Playmobiel poppetjes spelen!' Je zou bijna gaan lachen, ware het niet zo ernstig....huilen dan maar? 

Ik denk dat Thomas zelfs medelijden met mij had...?? Bij het tandenpoetsen na ons gesprek, was hij erg behulpzaam. 'Fijn hè, mam, zo helpen wij elkaar bij het tandenpoetsen.' Hij gaf mij zijn liefste glimlach. En het erge was, dat het allemaal nog oprecht leek ook. Soms....!!?

Nog meer liefde... Een leuk meisje uit de klas van Thomas, sprak me aan op het schoolplein. 'Moeder van Thomas, Thomas is altijd wel grappig, hè?' 'Eh, nou soms zou het ietsje minder kunnen' zei ik voorzichtig, het meisje zat tenslotte in zijn klas. 'Nou, ik vind hem grappig!' 'Aha.' 'Mag ik u een geheim vertellen?' 'Nou, alleen als je dat wilt?' zei ik vriendelijk. 'Ik vind Thomas leuk!' 'Oh, wat leuk,' zei ik verrast. 'Zal ik het hem vertellen?' opperde ze vrolijk. 'Nou, als je dat wilt,' zei ik voorzichtig, ik had zo mijn bedenkingen over de gevoelens van Thomas voor meisjes. Het meisje liet er geen gras over groeien en liep resoluut op Thomas af. 'Thomas!, ik moet je iets vertellen!' 'Eh??,' zei Thomas quasi geïnteresseerd, terwijl hij druk doende was met een steentje, maar hij hield toch maar 'even' op met spelen. 'Thomas, ik vindt je leuk!' Nou, dat ging gemakkelijk, als volwassenen het ook zo aan zouden pakken, zouden heel wat mis(ver)standen opgelost zijn. Thomas wist niet hoe snel hij weer met zijn steen aan de slag moest. 'Kijk,' zei hij enthousiast tegen het meisje, 'mooie steen hè!' Wellicht niet echt een romantisch antwoord, maar het meisje had er weinig moeite mee. Ze gingen samen met de 'bijzondere' steen spelen. 'Jullie moeten maar eens bij elkaar gaan spelen,' opperde ik. Dat vond in ieder geval het meisje en goed plan en ze zocht direct haar moeder op, om het te vragen. 'Vindt je het ook leuk dat ze komt spelen?,' vroeg ik Thomas. 'Ja, hoor,' zei Thomas wat laconiek en liet verder weinig van zijn gevoelens blijken.

Thuisgekomen bleek hij toch niet zo onverschillig te zijn, als dat hij zich voordeed, Eigenlijk vond hij het best leuk dat het meisje kwam spelen. Hij verzon van alles om samen te doen, maar ineens vroeg hij: 'Mam, ik weet eigenlijk helemaal niet of ik het wel leuk vindt? Wat moeten we dan doen? Meisjes kunnen helemaal niet hard rennen, eigenlijk zijn jongens overal beter in.....'???? 'Nou Thomas,' zei ik hem, 'ik denk dat je daar van op zult kijken, ik denk dat meisjes ook heel goed zijn in van alles en dat je eigenlijk heel leuk met ze kunt spelen.' Thomas knikte eens en leek wat verlegen. Genoeg uitdagingen nog voor zo'n klein ventje.

Thomas heeft inmiddels vakantie en geniet daar met volle teugen van. In het weekend ging Thomas met twee zusjes en ouders naar indoor Plopsaland. Een sprookjesachtige kermis voor kinderen! Na een eerste gezamenlijke verkenning, was Thomas niet meer weg te slaan bij de achtbaan(en ouders bij het restaurant). Hij mocht er hard schreeuwen en figuren van Piet Piraat snelden in razend tempo voorbij. Ook de klimrots buiten zorgde voor veel plezier bij jong en oud en bleek toch ook voor de ouders niet echt een 'makkie', om met de woorden van Thomas te spreken. Thomas is inmiddels nergens meer bang voor, een jaartje eerder was dat wel anders. Ik weet niet wat ik verkies?

Het was in ieder geval een goed begin van de vakantie. Die maandag zijn we samen met vriendje en moeder naar 'Herrie op de Noordpool' van Ernst en Bobbie geweest. Ontzettend leuk en echt een aanrader! De show was in een grote sporthal en er waren speciale bankjes voor de kinderen gereserveerd, de ouders zaten daar 'vredig' omheen. Ernst en Bobbie wisten de kinderen goed mee te krijgen en zo nu en dan schreeuwden ze de longen uit hun lijf. Echt iets voor Thomas die houdt van schreeuwen.... Op gegeven moment 'moesten' de kinderen 'SOEPKIP' het populaire 'scheldwoord' van Ernst tegen Bobbie, roepen. Het mag gezegd, daar hadden ze weinig aanmoediging voor nodig. Toen werd er subtiel aangegeven dat ze nu tegen hun ouders 'SOEPKIP' mochten' roepen. Nog nooit waren er zoveel kinderen tegelijk, zo eensgezind geweest. Ik zag het glunderende gezichtje van Thomas op een afstand, die uit volle borst en met wijzend vingertje, mij lachend uitschold voor Soepkip! Daar betaal je dan nog geld voor ook...:-)  

Thomas was erg opgewonden die dag omdat hij mocht blijven logeren bij zijn vriendje. Dat was het helemaal! Hij had zich er al de hele week op verheugd. Blijkbaar hadden ze al met elkaar afgesproken dat ze een halfuurtje voor het slapen gaan in hun bed Nintendo mocht spelen/linken. Iets mooiers bestaat er op dit moment voor Thomas niet. Ik had nog wel voorzichtig mijn twijfels omtrent het logeerpartijtje aangegeven. Thomas was wel erg opgewonden.... Maar gelukkig is het allemaal prima gegaan en heeft Thomas een supertijd gehad. Op naar het volgende logeerpartijtje bij opa en oma Kip. Thomas heeft er zin in!