zwemkant.jpgHoewel Thomas zich al een hele bink voelt met zijn zes jaar, is niets minder waar, hoewel wij als ouders dat vooral niet mogen merken natuurlijk. Dan zijn er van die Sinterklaasmomenten, waarop de 'harde' waarheid boven komt drijven. De 'Sinterklaas' van de Scouting vertrouwde ons toe dat hij een bibberende Thomas op zijn schoot had, die op dat moment lang niet zo overmoedig was als hij zich normaal doet voorkomen. Soms wel wat lastig als ouder zijnde trouwens, omdat hij zo weinig laat blijken van zijn gevoelens. Je weet eigenlijk nooit waar je aan toe bent?

Hij heeft bijvoorbeeld tijdens zijn zwemlessen nooit gezegd dat hij niet mee wilde of moeilijk gedaan. Als ik er bij nadenk, heeft hij dit ooit één keer zachtjes opgemerkt, in de bijna twee jaar dat hij nu op les zit. Dit, terwijl Thomas zeker de eerste negen maanden een enorme watervrees had en er geen druppel water in zijn ogen of op zijn hoofd mocht komen(moeilijk natuurlijk in een zwembad en tijdens het douchen een waar drama). Het enige 'bijzondere' wat opviel tijdens de spaarzame kijklessen, was dat hij altijd maar aan het draaien, jumpen en zwaaien was, als een kikkertje op het droge... Zijn het dan toch de zenuwen?

Laatst waren we bij de tandarts voor een speciale behandeling van zijn kiezen. Hij krijgt één of ander goedje om zijn kiezen heengespoten, dat ervoor moet zorgen dat zijn kiezen extra beschermd worden tegen gaatjes. Het is geen fluoride maar een wat bitter goedje, agressief maar effectief? Dit was de tweede keer dat hij deze behandeling kreeg en de vorige keer moest hij spugen toen we buiten waren. Met lood in mijn schoenen ging ik samen met Thomas op stap, bang voor wat komen zou. Maar Thomas ging vrolijk mee, terwijl ik hem toch voorzichtig had voorbereid op ons bezoek. 'Maar mam, krijg ik dan wel iets lekkers als ik klaar ben? Want het smaakt echt heel vies...' 'Natuurlijk mannetje,' verzekerde ik hem, 'dat heb je dan echt wel verdiend.' Eenmaal in de stoel werkte Thomas ook heel braaf mee. Wel vroeg hij telkens wanneer hij weg mocht. Na het schoonmaken, was het gebeurd en Thomas ging er als een haas vandoor. 'Nou, die heeft haast,' merkte de tandarts nog lachend op, waarop iets in mij zei dat dit wellicht niet zomaar was. Ik liep de wachtkamer in maar kon hem niet vinden. Toen zag ik hem, hij was aan het overgeven in de wasbak van het toilet. 'Mam, ik kon niet meer wachten tot ik bij het toilet was,' mompelde hij tussen zijn tranen door. Wat een enorme kei is Thomas toch. Het suikervrije kauwgumpje maakte alles snel weer goed en hij vertelde me heel open dat spoelen het ergste was, omdat dan de bittere vloeistof in zijn keel kwam. 'Nou, voorlopig duurt het weer een poosje voordat je gaat,' stelde ik hem 'gerust', maar met de kanttekening dat het nog niet over was. Ik denk dat hij de volgende keer gewoon weer braaf meegaat, tevreden met het kauwgumpje na afloop..

Dat Thomas een ander perspectief heeft over leven en dood, werd mij deze week weer duidelijk. Hij had twee jongetjes van school meegenomen en trots stelde hij ze voor aan onze kat Spike. 'Jaa,' zei hij met verheven stem, 'het is heel leuk, want Spike is ook 6jaar, net als ik, dus we gaan samen dood!' De jongetjes keken hem wat wazig aan en waren er stil van. Maar die stille momenten duren doorgaans veel te kort en even later maakten het stelletje er geen geheim van dat ze toch maar liever springlevend waren.

Op het moment is de school helemaal in de kerststemming en is de klas van Thomas aan het oefenen voor een soort van Kerstmusical. Door het hele huis galmt het: 'Hij is geboren in Betlehem en wij aanbidden Hem, wij aanbidden Hem.' Hij rent de trap af en zingt, jumpt op de bank en zingt, maakt herrie met zijn playmobiel poppetjes en zingt.. Van echt respect voor de woorden, kun je hem niet verdenken. Toen zijn vader hier eens een opmerking over maakte, zei Thomas verontwaardigd: 'het gaat wel over Jezus hè...' Ik ben nu al benieuwd naar de uitvoering.. Hoewel het kerstspel in een waas van mysterie is gehuld, heb ik ondertussen begrepen dat Thomas een schaap mag spelen. 'Wat moet je dan doen als schaap?' vroeg ik Thomas geïnteresseerd. 'Nou helemaal niets, schapen moeten hun mond houden, liggen of slapen.' Nu begin ik te begrijpen waar schapen in een kerstspel voor dienen, lekker rustig zo op het podium.

Met de kerst in aantocht, vroeg Thomas regelmatig wanneer de kerstboom nou 'eindelijk' eens werd opgetuigd. Ik moet eerlijk bekennen, dat ik er nog weinig zin in had. Net een drukke Sinterklaas achter de rug en dan direct alweer op naar de Kerst. Maargoed met een ongeduldig standvastig jongetje in huis, ontkom je er niet aan. De kerstspullen werden van zolder gehaald en de boom werd, vooral door Thomas, 'enthousiast' versierd. Ik denk niet dat er nog iets bij kan in de kerstboom, hij hangt bo(o)mvol met allerhande kerstattributen. De boom zal geen schoonheidsprijs winnen, maar dat deert onze Thomas niet. Toen we tijdens het versieren, even een rustpauze hadden, staarde Thomas naar de boom en zei 'de kerstboom die nooit werd opgetuigd'. Ik moest lachen en zei dat dat wel een mooie titel van een boek kon zijn. Zoiets hoef je nooit twee keer tegen het mannetje te zeggen en gedreven ging hij door met 'de kerstman die nooit kwam'. Ik was blij verrast en zei dat ik nog wat van hem kon leren, waarop Thomas het over een ander boeg gooide 'de kerstman die scheetjes liet'(een onderwerp waar vader en zoon altijd veel plezier aan schijnen te beleven) enz....hahahaha. Goed, je moet niet teveel in één keer verwachten natuurlijk.

Thomas heeft zijn A-diploma gehaald met zwemmen, HOERA! Het heeft heel wat bloed, zweet en tranen gekost, maar het is hem toch maar gelukt! Het is inmiddels een echt waterratje en het liefst zwemt hij nu onderwater inplaats van erboven. Zijn zwemleraren maakten er een waar feestje van, waarbij de ouders ook een actieve rol speelden. Om de haverklap moest er uitbundig geapplaudisseerd worden(wat ouders en familie maar al te graag deden)en alle 40 kinderen mochten na afloop vol trots hun diploma in ontvangst nemen. Even de krant in de gaten houden, want traditiegetrouw komt er een foto van de trotse diplomahouders in het plaatselijke dagblad, tja voor ouders en kinderen groot nieuws natuurlijk.

Bij een kerstboom horen natuurlijk kerstcadeaus. Hoewel Thomas gek lijkt te zijn op de kerstboom, verdenk ik hem er stiekem van dat de kerstboom slechts een dekmantel is voor hetgeen hij werkelijk wil, namelijk kerstcadeaus! Met veel ophef maakte hij 'alvast' kerstcadeaus voor zijn mama en papa, 'hoe schrijf je dat ook alweer mama en papa', en plaatste deze demonstratief onder de kerstboom. Toch werd hier een kanttekening bij geplaatst. Soort van laconiek merkte hij op, dat wij deze cadeaus niet mochten houden natuurlijk. Thomas had hiervoor zijn speelgoed ingepakt en wilde dit na afloop wel gewoon weer terughebben. Aha..

Ook kerstkaarten kwamen aan bod. Een tijdje terug had Thomas al leuke kerstkaarten gekocht voor de gelegenheid. Hij wilde graag aan iedereen in zijn klas een kerstkaart geven. Die zondagavond vroeg Thomas zelfverzekerd om zijn kerstkaarten, want het was tenslotte al bijna kerst en dan kon hij deze die maandag mooi uitdelen(alles was al uitgedacht). Nu zitten er in zijn klas 23 kinderen, dus een hele opgave om dit met het handje te doen voor zo'n manneke. Thomas, echter, had hier totaal geen hinder van en gedreven begon hij te schrijven: 'Thomas, en pretg niejaar', dit 23 keer! Voorzichtig, om zijn enthousiasme niet te bederven, had ik terloops opgemerkt dat het iets anders geschreven moest worden. 'Nee, mam, het is helemaal goed zo!' Zo was het dus goed en die maandag deelde hij trots zijn kaarten uit aan iedereen. Nu is zijn juf niet zo op het massaal uitdelen van kerstkaarten, omdat ze er voorheen nog weleens heibel over hebben gehad. Dan had die wel een kerstkaart gekregen en die niet...kortom een hoop ellende. Voor Thomas was dit in ieder geval een prima gelegenheid om zijn 'schrijven' wat aan te moedigen, dusja, als kerstkaarten hiervoor dienden, so be it.. 

Het capuchon verhaal. Nog niet zo lang geleden heb ik voor Thomas een mooie nieuwe winterjas gekocht, een beetje een stoere, gevoerd, met leuke gevoerde capuchon. Ongeveer twee weken later bleek deze capuchon spoorloos te zijn verdwenen. Blijkbaar had hij de capuchon los in zijn handen gehad toen hij uit school meeliep met de oppasmoeder en deze onderweg verloren. Zijn vader kwam hem die keer ophalen en vaders denken over het algemeen niet aan verloren capuchons. De volgende dag kreeg ik het verhaal te horen en bij navraag wist Thomas echt niet waar zijn capuchon gebleven was. 'Hoe kan dat nou, Thomas, je had deze nog in je handen naar de oppasmoeder?' 'Tja mam, hij was ineens verdwenen...ik kan er ook niets aan doen...' De oppasmoeder had haar hele huis omver gehaald, maar zonder resultaat helaas. Ik heb die dag op de fiets nog langs alle mogelijke wandelpaden gefietst in de hoop deze nog terug te kunnen vinden, ook niets. Blijkbaar hebben ze op school zoiets als een doos met gevonden 'voorwerpen', dus samen met een onwillige Thomas, ging ik er een dag later op af. Het bleken drie dozen vol te zijn, met de meest uiteenlopende artikelen. Er waren jassen, schooltassen, sjaals, broodtrommeltjes en ga zo maar door. Hoe iemand een winterjas kan verliezen is voor mij al een raadsel, maar dat zijn/haar ouders hier niet achteraan gaan is voor mij een nog groter raadsel. Maargoed, hoe divers de spullen ook waren, een capuchon was er niet bij. Nu is er op het traject school - oppasmoeder nog een school, waar ze langskomen. Met Thomas achterop, fietste ik direct door naar deze school. Thomas had die ochtend van het zwemmen een oliebol in een plastic zakje gekregen en hield deze stevig in zijn vuist geklemd.

Toen ik navraag deed bij de directrice, keek Thomas ondertussen nieuwsgierig de kamer rond. De directrice kon ons helaas niet helpen en ik wilde me omdraaien om weg te gaan, toen ik Thomas iets tegen haar hoorde fluisteren. 'Nee, jongen, die hou ik zelf maar,' hoorde ik haar antwoorden en plotseling viel mijn oog op het worstenbroodje op haar bureau. Hoe was het mogelijk. Met de oliebol in zijn hand, had hij haar doodleuk om het worstenbroodje gevraagd. Met excuses verliet ik snel de school. De capuchon hebben we niet meer gevonden.