IMG_8425_normandie.jpgAlweer net terug uit Normandië, zetten we het vakantiegevoel door en zetten een lekker zwembad op in onze tuin. Wel even slikken om weer thuis te zijn, aangezien we dit jaar maar een weekje zomervakantie hebben gevierd buitenshuis. We besluiten om van deze tweede vrije week thuis een echte vakantieweek te maken. Het moet gezegd, zo'n zwembadje in de tuin is heerlijk, alhoewel je gras daar anders over denkt en binnen een week veranderd is in een dor geel versleten tapijt. Maar zowel Thomas en vriendjes als vader en moeder kunnen er heerlijk in poedelen. Wel even doorzetten in het begin, want het is gevuld met koud water. Maar, beloofde de omschrijving op de verpakking van het bijgaande afdekzeil met zonnecellen(naar mijn idee gewoon bubbeltjesplastic eigenlijk), uw bad blijft heerlijk warm en wordt alleen maar warmer als de zon erop schijnt. Zoals veel reclamespreuken valt dit in de praktijk nogal tegen, maar het koele water blijkt een heerlijke frisse afwisseling in de on-nederlandse hitte. Echter als de zon dan wat minder enthousiast schijnt, loopt Thomas te bibberen van de kou en krijgen zijn lippen een donkerblauwe gloed, maar stoppen met zwemmen is geen optie natuurlijk, want het water is zo lekker...

Er zit al een hele tijd een tand los bij Thomas. Hij had altijd zo'n prachtige mond met stralend witte tanden en ik begreep dat die tijd nu voorbij zou gaan. Ik moet zeggen dat ik altijd mijn hart heb vastgehouden voor zijn mooie gebit, maar tijdens zijn vele valpartijen heeft hij nooit een tand verloren. Dit was nieuw voor Thomas en hij kon maar niet van zijn losse tand afblijven en zat er voortdurend aan te friemelen. Terug van vakantie gingen we nog even langs oma en opa, toen plots oma kip zei dat Thomas zijn tand eruit was. 'Nee,' zei ik geschrokken, 'hij zit er zo aan te friemelen dat hij nu meer naar achteren zit.' Maar inderdaad bij nader onderzoek bleek dat zijn eerste tandje spoorloos verdwenen was, oei...foute moeder. Er zaten nog twee tanden los inmiddels en oma vertelde Thomas het verhaal van de tandenfee, die de tand van onder het kussen stiekem inwisselt voor een muntje. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd en nog heftiger dan tevoren rommelde hij met zijn tand. Nog geen uur later was ook de andere losse tand losgewrikt en Thomas showde trots zijn losse tand. 'Die is voor de tandenfee,' zei hij, 'ik krijg nu vast wel een muntje van haar.' Toen Thomas ging logeren moest met alle geweld de losse tand mee, want dan zou hij hem bij oma kip onder zijn kussen leggen. Toen wij Thomas een aantal dagen later ophaalden bleek ook een derde tand eruit te zijn. Oma vertelde dat Thomas om 22.30 naar beneden was gekomen om hen trots zijn losse tand te laten zien en hen er nog maar eens aan herinnerden dat hij ook deze tand onder zijn kussen zou leggen. De tanden moesten natuurlijk weer mee naar huis en ook het plastic zakje waar ze in vervoerd zouden worden, zou oma een muntje kosten. Dat werd oma te gortig en uiteindelijk liet Thomas ons blij zijn verdiende euro's zien. Als dat zo doorgaat is hij in no-time zijn hele melkgebit kwijt en de vraag is hoe snel zijn nieuwe tanden zullen verschijnen. In ieder geval is Thomas apentrots op zijn 'fietsenrekje' en laat hij zijn gebit aan iedereen zien die ook maar de geringste interesse toont. Mooi is het niet, maar het heeft wel iets schattigs eigenlijk.  

Thomas is helemaal opgetogen, want hij mag bij zijn oma en opa 'kip' logeren. De week ervoor hadden Thomas en ik nog de wilde aardbeitjes in hun tuin bewonderd. Nu werden we heerlijk getrakteerd door oma op verse zelfgemaakte aardbeienjam. Eenmaal thuis vroeg Thomas zich af of de jam gemaakt was van de wilde aardbeitjes in hun tuin, waarop ik tactisch antwoordde dat die aardbeitjes nou niet zo lekker waren om zo te eten, maar misschien met wat suiker toch lekker als jam zijn. De eerstvolgende keer dat Thomas zijn oma kip weer zag(na het aardbeienverhaal), rende Thomas opgewonden naar haar toe en zei dat zijn moeder dacht dat de jam gemaakt was van de wilde aardbeitjes in de tuin die helemaal niet lekker zijn om te eten. Dat was het dan, oma keek Thomas en mij lachend aan en zei dat er gewone heerlijke verse aardbeien uit de winkel in zaten, waar we inmiddels allemaal al van gesmuld hadden... Tja, om dat nu nog te vertellen maakt het verhaal er niet beter op, oma begrijpt het vast wel..

Toen wij Thomas na het logeren weer ophaalden, zei hij dat hij wel heimwee had gehad. 'Ach,' zei zijn vader liefdevol, 'dan had je ons best wel mogen opbellen hoor, dat hadden opa en oma vast niet erg gevonden.' 'Waarom?' vroeg Thomas verwonderd, 'ik zit nu weer in de auto naar huis en heb weer last van een warme buik net als anders en dat is niet zo leuk, daarom!' 'Maar heb je ons dan helemaal niet gemist?' vroeg ik hoopvol aan de in mijn ogen toch wel erg zelfverzekerde kleuter op de achterbank. 'Nee hoor,' antwoordde hij resoluut, 'alleen mijn speelgoed, dat heb ik WEL gemist.' Nouja, in ieder geval een teken dat hij het erg naar zijn zin heeft gehad bij opa en oma kip en dat is waar het om gaat, toch?...

Laatst gingen Thomas en ik even naar het Tuincentrum voor wat graszaad, dat om de kale plek van het zwembadje weer enigszins op te kalefateren. Thomas mocht zoeken waar het graszaad stond, dat was zijn uitdaging. Daarmee hoopte ik dat hij niet snel uitgekeken zou zijn in het Tuincentrum en de verveling zou toeslaan, want daar ben je niet mee geholpen als je iets moet zoeken. De ogen van Thomas merken veel op en terwijl ik snel langs de eerste afdeling met nepplanten liep, hoorde ik Thomas achter me roepen. En jahoor, inderdaad was ik het schap van de tuinmiddelen hard voorbij gelopen, terwijl de oplettende Thomas trots naast de pakken met graszaad stond.

Blij dat we het zo snel gevonden hadden beloofde ik Thomas dat we nog even een kijkje zouden nemen bij de visafdeling, dat is een absolute must als we er een bezoekje brengen. Er is een vrij grote vijver met koikarpers die je kunt voeren. Dan moet je €0,50 betalen en komt er uit het betreffende bakje een handje vol vissenvoer. Terwijl de karpers al onrustig heen en weer zwommen, zocht ik verwoed naar een muntje. Ach, dacht ik, het lukt vast ook wel als je er 2*€0,20+€0,10 ingooit. Dat lukte dus niet en na de tweede €0,20 deed de automaat niets meer. Allerlei mensen werden erbij gehaald en uiteindelijk moesten ze iemand omroepen om de automaat te repareren. Ondertussen had ik wat ongemakkelijk opgemerkt dat we dan maar verder zouden lopen, maar het vriendelijke meisje van de vijverafdeling zei dat ze Thomas wel een handje vissenvoer zou geven. We liepen met haar mee en teruggekomen stonden er inmiddels een heel groepje mensen om de automaat heen. Dat alles kon Thomas niet deren en enthousiast holde hij naar de vijver waar de koikarpers al reikhalzend naar hem uitkeken. Helaas was Thomas iets te uitbundig en voordat ik er erg in had vloog zijn klomp door de lucht en belandde midden tussen de koikarpers. 'Shit,' dacht ik, niet nog meer ellende en verwoed probeerde ik de klomp uit het water te vissen, terwijl achter me de mensen nog steeds bezig waren met de kapotte automaat. Gelukkig lukte het me uiteindelijk de klomp uit het water te vissen en snel gaven we de ongeduldige koikarpers het voer. Terwijl we ons nog sneller uit de voeten maakte, wierp iemand me nog een twijfelachtige blik toe. Daar heb je er weer zo eentje, die voor een paar cent de boel probeert te flessen, leek hij te denken. Gelukkig maakte Thomas er niet zo'n drama van dat hij nu met zijn voet in een natte klomp moest lopen, want dat had ook anders kunnen zijn. Nouja, in ieder geval hadden we ons graszaad en voorlopig stonden er thuis planten zat...

Afgelopen weekend is Thomas voor het eerst in zijn leven naar de Efteling geweest, dat is, als je de keer dat hij nog in moeders buik zat niet meetelt. Hij vond het er geweldig en wilde overal tegelijk in. Hoewel de Efteling heerlijk sprookjesachtig is, alleen al als je naar de ingang loopt krijg je het gevoel alsof je in sprookjesland bent beland, was het die zaterdag minder sprookjesachtig en megadruk. We hadden ook nog de 'pech' dat het prachtig weer was en dat er zaterdagavond ook een programma draaide, zodat hordes bezoekers heel de dag af- en aanliepen. Maar dat alles deerde Thomas in het geheel niet, hij keek zijn ogen uit en genoot met volle teugen. Naast het Sprookjesbos; Legoland, Diorama en de Pagode zijn we helaas maar in 3 attracties geweest, waarvan de wachttijd gemiddeld 50 minuten bedroeg. Dat viel tegen, maar vreemd genoeg was dit alles geen enkel probleem voor Thomas. Geduldig(ik heb het 'geduld' van Thomas zelden mogen ervaren) wachtte Thomas zonder te morren of te klagen en vroeg doodleuk na 50 minuten wachten en 2 minuten Droomvlucht of hij nog een keertje mocht...? Na een volle dag Efteling waren vader en moeder doodop en hadden totaal geen fut meer voor het veelbelovende avondprogramma, maar Thomas wel! 'Jullie hadden het toch beloofd?' was zijn enige klacht die dag, 'we zouden toch blijven tot het donker werd?' Terwijl zijn ouders uitgeteld op een bankje hingen, maakte Thomas nog volop pret in de kermisactiviteiten en wilde nog lang niet naar huis. Wanneer gaan we dan de volgende keer weer, wilde hij weten. Geduld blijkt niet alleen een schone zaak, maar zelfs ook weggelegd voor ons ongeduldige mannetje. Dat kunnen we gerust wat vaker doen.

Overigens is het Sprookjesbos op sommige plaatsen helemaal niet sprookjesachtig. Het verhaal van de Chinese Nachtegaal bijvoorbeeld, bezorgde Thomas een hoop vraagtekens en 's avonds voor het slapengaan was hij bang dat hij erover zou gaan dromen. Wij maakten er maar een wat vrolijker verhaal van, want we hadden eigenlijk geen flauw idee waarover het sprookje ging. Ook was hij geboeid door het Spookslot(al jarenlang hetzelfde tafereel en hetzelfde deuntje, maar nog steeds een succesnummer). Thomas was na afloop erg in gedachten en wilde het graag nog een keertje overdoen, om alles nog eens goed in zich op te nemen. Dat besloten we toch maar niet te doen, want anders zouden we wel erg depressief worden van die feestende zombies. Dat werden we toch wel van het verhaal van 'Het meisje met de zwavelstokjes' en het bezwete hoofd van Thomas liep weer over van alle vragen. 'Maar waarom heeft die oma het meisje dan niet goed verzorgd,' wilde hij weten, 'en waar was die oma dan?' Dat het arme meisje dood was gegaan, omdat er niemand was die zich om haar bekommerde, was op z'n minst gezegd een treurige geschiedenis en snel liepen we door naar een hopelijk wat vrolijker sprookje. Maar droevig of niet, voor Thomas maakte dit alles weinig uit. Repelsteeltje noemde hij de hele tijd Rekelsteeltje en de gigantische schatkist(slim verzonnen van De Bank) en Holle Bolle Gijs waren succesnummers. Overal waar 'Papier Hier' de slogan was, waren de straten brandschoon en zochten we wanhopig in onze rugtassen naar een papiertje, op enthousiast aandringen van onze Thomas met zijn glinsterende ogen. Alleen al het enorme plezier van onze kleuter, maakten de vele uurtjes wachten, de moeite meer dan waard.

Aanstaand weekend gaat Thomas voor het eerst een paar dagen kamperen met zijn Scoutclub. Een grote belevenis voor ouder en kind. Thomas mocht al eerder een nachtje proefslapen op het Scoutinghonk, maar zette 's avonds met een vriendje de bloemetjes buiten. Hij had het wel leuk gevonden, was achteraf zijn slaperige commentaar. Wij als ouders, zijn dus erg benieuwd of moet ik zeggen verontrust, hoe het hem dit lange weekend zal vergaan. 'Geen probleem', was het commentaar van de leiding, 'we maken ze lekker moe overdag, dan hebben we 's avonds geen kind meer aan ze'.

Ze hebben ook een bonte avond, waarop ze gekke en/of leuke dingen mogen doen. Voor Thomas was dat geen enkel probleem, 'ik vertel gewoon een mop', zei hij nadenkend. Met een glimlach kwam hij tussen ons in op de bank zitten en begon enthousiast te vertellen van Jantje: 'Jantje liep te wandelen met zijn oma en zag €500,- op de straat liggen. Toen hij aan zijn oma vroeg of hij dat op mocht rapen, zei zijn oma dat het vies was om iets van de straat op te rapen. Dus liepen ze door. Toen ze een eindje verder liepen zag Jantje ineens €1000,- op straat liggen. Weer mocht hij het niet oprapen van zijn oma. Maar toen lag er een bananenschil en viel zijn oma zomaar op de straat. 'Help me eens een handje, Jantje,' vroeg zijn oma, maar Jantje zei dat hij niets van de straat mocht oprapen, want dat was vies.....hahahahahah. Oh en ik weet er nog eentje. Dit keer bleek het iets grimmiger te worden en liep Jantje over het perron. Hij vroeg aan zijn oma of hij op de rails mocht lopen. Dat mocht niet van zijn oma, want dat was....'gevaarlijk', hielp ik Thomas. Ohja, gevaarlijk dus. Maar toen lag er weer een bananenschil op het perron en daardoor viel oma pardoes op de treinrails. 'Jantje, help me eens,' vroeg oma, maar Jantje zei dat hij dat niet kon, want dat was heel gevaarlijk.......hahahahah. Oh en ik weet er nog eentje over Jantje in de bioscoop.. Voorzichtig kon ik een einde maken aan zijn moppentapperij, voorlopig hadden we genoeg 'grappen' over Jantje gehoord. 'Vertel die maar van dat geld,' opperde ik aan het enthousiaste mannetje en dan moet je maar iets minder geld doen. 'Ja,' ging hij vrolijk door, 'ik wist niet meer precies hoeveel het was, want het kan ook met €5 enzo.' We besloten het hier maar bij te laten, maar ik ben erg benieuwd naar de uiteindelijke versie van Thomas.

De dag dat we Thomas naar het Scoutkamp brachten was aangebroken en een beetje gelaten zat onze kleine scout achter in de auto. Zijn Nintendo raakte hij niet aan en ik dacht eigenlijk dat hij sliep, omdat het zo stil was achterin. Normaal gesproken praat en vraagt Thomas honderduit en zit hij echt op zijn praatautostoel, want thuis maakt hij wel een hoop lawaai maar is het contact toch anders. Ik vroeg hem voorzichtig(je moet er niet teveel nadruk opleggen op zo'n dag ivm heimwee werd er ons verteld) of hij zijn vader en moeder zou missen. Pijnlijk resoluut klonk een duidelijk 'NEE' vanuit de achterbank, gevolgd door 'het is er zo stil, je hoort er helemaal geen auto's enzo'. Aha, dat klonk al iets minder wrang in mijn oren en leek enigszins op mijn eigen commentaar van een tijdje terug. Eenmaal in Brabant beland besloten we onze aandacht maar op het mooie landschap te vestigen en maakte ik wat positieve opmerkingen over de bossen en heidevelden. Na een tijdje klonk het heel lief vanaf de achterbank, 'mam, paps, ik ben zo verbaasd dat het hier zo mooi is?' Wat een schatje toch, die Thomas, ik hoop echt dat hij een heerlijke tijd gaat krijgen, zo voor het eerst zonder zijn ouders op vakantie.

Inderdaad heeft Thomas een heerlijke tijd gehad op het scoutingkamp, dat bleek al toen wij hem ophaalden. Enthousiast rende hij ons tegemoet met glinsterende ogen, om direct daarna alweer te verdwijnen in het kamphuis. Het leek alsof ons 5-jarig mannetje er zich voelde als een vis in het water, hij rende van het ene naar het andere lokaal ons steeds de weg wijzend. Het was ook erg leuk moet ik zeggen. Ouders en kinderen zaten die avond gezamenlijk om een enorm kampvuur en zongen vrolijke kampliedjes, in de aanwezigheid van een echte prins en prinses(ook de sfeer tussen de leiding onderling was goed, te oordelen aan de grappen over een weer).  Heerlijk om dat zo mee te kunnen maken, onze 'kleuter' heeft het allemaal overleefd en is weer een leuke ervaring rijker! 

De volgende ervaring voor Thomas was de trouwerij van zijn nichtje. Voor het eerst hadden we besloten om Thomas  mee te nemen naar deze heuglijke gebeurtenis, weliswaar nu in het 'handige' bezit van zijn Nintendo. Het bleek voor Thomas een lange maar erg leuke dag en het ging eigenlijk best goed. Hij vond de bruid er 'heel mooi' uitzien fluisterde hij opgewonden maar vooral zachtjes in mijn oor want hij durfde dat niet hardop te zeggen, dat moest ik doen. Er waren wel wat benauwde momenten.. Bijvoorbeeld toen hij in het stadhuis ineens nodig moest plassen. Even daarvoor had ik het nog nadrukkelijk aan hem gevraagd, maar nee natuurlijk moest hij niet plassen! Het bruidspaar was nog niet binnen in de mooie stadhuiszaal of zijn nichtjes fluisterde verschrikt tegen mij dat Thomas nodig moest plassen. Inderdaad schoof het mannetje benauwd op zijn stoel heen en weer, maar nu weggaan was geen optie. Gelukkig is dat plasavontuur goed afgelopen, echter op het feest was een vervelender incident. Er was een dansvloer met bewegende lampen en Thomas en zijn nichtjes waren nog niet binnen of ze hadden hun schoenen al uitgetrokken en gleden uitgelaten over de gladde verlichte vloer. Opeens was er wat tumult bij het bruidspaar. Het bleek dat Thomas in zijn enthousiasme iemand omver had gelopen die slecht ter been was. Oei, geschrokken maakte ik mijn excuses en liep naar Thomas toe, die helemaal ontdaan bij zijn nichtje uithuilde. Gelukkig viel het achteraf gezien nogal mee en verder die avond ging het ondanks het late tijdstip prima. Ik was blij dat ik het aangedurfd had om Thomas deze bijzondere dag te laten meemaken en hoopte maar dat hij die volgende maandag weer goed uitgeslapen zou zijn, want dan was het zijn eerste schooldag in groep 3!

Toch ben ik ook een ervaring rijker(en illusie armer) geworden, over 'ervaringen' als ouder heb je doorgaans niet te klagen, maar ik weet niet of je er altijd blij mee moet zijn. Thomas tante en neef uit Schotland waren voor de trouwerij overgekomen en Thomas vond vooral zijn neef reuze interessant. Hij wilde graag de omgeving showen aan zijn grote neef en besloot dat hij dat op zijn fiets zou doen, 'zijn neef kon wel lopen, dat was niet zo erg. Hij kon immers altijd heen en weer fietsen?' Enigszins bezwaard gaf ik toe, Thomas moest eens wat meer vrijheid krijgen en ik moest hem daarbij helpen en hem laten gaan. Hij zou natuurlijk in de buurt blijven, verzekerde Thomas mij 'geruststellend'. Gelukkig kwamen zij even later weer heelhuids terug en Thomas vertelde honderduit over hun avontuur. Zij hadden gewoon een rondje gefietst/gelopen en daarbij had hij graag een bloemetje voor zijn moeder willen plukken. Hij moest daarvoor wel een weg over en er had nog een auto naar hem getoeterd. 'Maar dat was niet erg hoor mam,' verzekerde hij mij, 'zij waren tenminste niet naar de kinderboerderij geweest, want hij wist dat ik dat niet goed zou vinden dus dan deed hij dat ook niet.' Lief lachend gaf hij mij het boeketje paardenbloemen en ik kon weinig anders doen dan hem hiervoor bedanken. Voorlopig toch maar iets minder vrijheid, gelukkig was het allemaal goed afgelopen.