1eschooldag3b.jpgThomas en ik waren een avondje met z'n tweeën.Thomas vroeg direct of we dan samen televisie gingen kijken, tijdens het eten. Dat hadden wij een vorige keer ook gedaan en dat was hem(en mij) prima bevallen. We besloten voor een concert van Marco Borsato, achteraf gezien niet het meest slimme idee tijdens het eten. Thomas kon moeilijk stilzitten(daar heeft hij toch wel moeite mee, laat staan tijdens een concert) en danste er met volle mond lustig op los. Na het eten, ging hij er ineens als een haas vandoor. Ik besteedde er geen aandacht aan en dacht hij iets ging halen. Helaas, in zijn enthousiasme was hij gaan slingeren aan de gordijnrails. Door de klanken heen, hoorde ik Thomas ineens hard schreeuwen. Ik rende naar boven en zag Thomas voorover gebogen staan, nog steeds schreeuwend. Naast hem lag de gordijnrails. Geschrokken onderzocht ik zijn smalle rug. Afgezien van een grote wond, boven een reeds bestaande wond op zijn rug, kon ik niets ontdekken. Nou hoeft dat niets te betekenen(een expert op medisch gebied ben ik niet).Gelukkig was zijn geschreeuw in snikken overgegaan en kon ik hem troosten. Met horten en stoten vertelde hij, dat hij met rails en al van het plafond gevallen was, zijn rug schavend aan de vensterbank. Weinig zin om hem nu te vertellen dat wij hem al vaker hadden gewaarschuwd. Het is voor mij toch al een raadsel, hoe hij kan blijven hangen aan zo'n smal randje, maar Thomas kan een hoop op dat gebied, het is soms net een aapje. Met de blaren op zijn handen, slingert Thomas vrolijk heen en weer aan het schoolrek.

Dan maar wat Calendula crème op zijn schaafwond en de onderkant van zijn rug besloot ik te behandelen met tijgerbalsem(erg goed tegen gewrichts- en spierpijn). Dat baarde me nog het meest zorgen, hopelijk had hij niets verstuikt of iets. Thomas is normaal gesproken geen doetje, de schijnbaar altijd aanwezige blauwe plekken, bulten of blaren, deren hem niet, maar van zijn rug had hij echt last. De tijgerbalsem deed meer dan verzachting alleen, Thomas begon het lekker te vinden! Hij stonk het hele weekend een uur in de wind, maar leek wel bedwelmd door de lucht. 'Niet aanzitten met je vingers, hoor!' waarschuwde ik hem, 'als je dan met je vingers in je ogen komt...' ik moest er niet aan denken. 'Heb je nog last van je rug?' vroeg ik hem steeds bezorgd. 'Natuurlijk!' antwoordde hij resoluut, 'gaat u me vanavond weer insmeren?' Uiteindelijk heb ik hem maar verteld dat de tijgerbalsem behandeling zou stoppen. Dat was wel jammer, vond hij. Ik weet niet of het geholpen heeft, maar geschaad heeft het hem er in ieder geval niet. Of Thomas nu ook zijn lesje geleerd heeft....  

Spelletje spelen met zijn vriendjes: 'Koningrijk ter doods', over prinsen en pinsessen, gevechten met een grote boomstam en een bal. Fantasie genoeg, onze Thomas, OhJo!

Toevallig moesten we nog even bij de Kunstgalerie zijn. Als een ware kenner liep onze Thomas in rap tempo langs de schilderijen. 'Kijk eens, wat een mooi bloemenschilderij,' zei ik luid tegen Thomas, enigszins om zijn kijktempo wat te matigen en anderszins om het personeel te laten merken dat we serieuze bezoekers waren. 'Ja,' zei Thomas zelfverzekerd, 'dat is figuratief!' Tja, baas boven baas, natuurlijk. Terloops vertelde Thomas nog dat hij in de klas ook een kunstwerk had gemaakt. Hij had er zoveel mogelijk doppen op geplakt. 'Oh, en wat stelt het voor?' vroeg ik bewonderend. 'Niets!' zei hij kortaf, 'het is abstract! De man van de schilderijen vertelde ons dat we er zoveel mogelijk dingen op moesten plakken!' Tja, ik ben benieuwd of moet ik zeggen nieuwsgierig naar het eindresultaat. 

'Mam?' vroeg Thomas me laatst. 'Wat zou jij doen met 10 goudstaven?' 'In een kluis opbergen,' grapte ik tegen hem. 'Neeee!, wat zou je ervoor kopen!' 'Tja,' zei ik peinzend, 'ik zou een gedeelte weggeven en van de rest een huis aan het strand kopen.' 'Oh,' was zijn commentaar, 'ik weet het ook wel... Ik zou 9 goudstaven aan de arme landen geven en van 1 goudstaaf zou ik strijkkralen kopen!' Ik vertelde hem dat hij heel wat strijkkralen kon kopen van een goudstaaf. 'Nou, dan koop ik gewoon twee pakjes met strijkkralen,' reageerde hij laconiek.

Rapport. Thomas heeft onlangs zijn rapport gekregen. Op zich gaat het goed op school en doet hij zijn best. Maar er waren wel wat kanttekeningen. Met een aantal vakken was hij achteruit gegaan, maar daar stond tegenover dat hij met andere vakken weer vooruit was gegaan. 'Mooi hè,' zei hij, toen ik zijn mindere vakken ter sprake bracht. 'Mam, het is een goed rapport! Ik ben meer vooruit gegaan dan achteruit!' Dat was waar, hij had helemaal gelijk, toch zijn er wel wat punten voor verbetering vatbaar. Zoals zijn schrijven bijvoorbeeld. Ik moet zeggen dat ik hem in die korte tijd nu in groep 3, al veel beter(en leesbaarder) vindt schrijven dan in het begin van het schooljaar. In korte tijd hebben ze leren lezen, schrijven, rekenen en dan ook nog mooi schrijven? Nu is Thomas redelijk nonchalant op dat gebied, moet ik voorzichtig opmerken. Deze week hadden ze een kleurplaat ingekleurd over Pasen. Ik herkende de kleurplaat meteen. Een jaar(of misschien wel twee jaar??) terug, had hij met Pasen precies dezelfde kleurplaat meegenomen, maar dan geplastificeerd, als een placemat. Ik pakte deze erbij en zag tot mijn verbazing geen enkel verschil in het kleuren binnen(of moet ik zeggen buiten) de lijntjes. Op zijn minst opmerkelijk. Hij leest inmiddels korte verhaaltjes, maakt leuke sommetjes, schrijft woorden zonder spelfouten(meestal), maar tekenen ho maar!? Wellicht dat dit 'mankement' ook in zijn schrijfstijl naar voren komt.... 

Afgelopen Pasen heeft Thomas een hoop leuke dingen gedaan. Zo is hij samen met oma Kip beschilderde eieren gaan verstoppen en zoeken in de tuin en is hij naar een tropisch zwemparadijs geweest. Het eieren verstoppen en zoeken is een jaarlijks terugkerend gebeuren dat zowel voor jong en oud altijd erg geslaagd is. Aansluitend is er een paasbrunch met oa de gevonden eieren, waarvan we heerlijk buiten op het terras hebben genoten. Vorig jaar nog hebben we nog een sneeuwballengevecht gehouden met Pasen. Helaas hebben we dit jaar niet alle eieren kunnen terugvinden en moeten er ergens nog een paar in de tuin liggen...

Het zwemparadijs was ook een succes. Al heeft Thomas inmiddels twee zwemdiploma's, toch blijft het uitkijken. In zijn enthousiasme wil hij overal in en op, maar kan lang niet overal staan. Het gevaar is dat zijn enthousiasme geen grenzen kent. Hij moet afgeremd worden, want zelf gaat hij door. Hij kreeg op gegeven moment zoveel water binnen, dat hij er misselijk van werd, echter ook dat houdt hem dan niet tegen. Het blijft uitkijken met zo'n enthousiast mannetje van 6.

De volgende morgen aan het ontbijt kreeg ik dan ook een diepgaande kwestie voorgeschoteld. 'Mama, wat denk je dat ik het allerleukste van de hele wereld vind?' Die vraag leek mij gezien het bezoek van die vorige dag, niet moeilijk te beantwoorden. 'Het Zwemparadijs!' zei ik triomfantelijk. 'Nee hoor!' antwoordde het mannetje resoluut, 'Het land zelf natuurlijk!' 'Aha?' 'Ja mam(hij spreidde zijn armen wijd uit), alle leuke dingen die in het land zijn, bedoel ik!' Ik heb zo'n vermoeden dat het zwemparadijs daar een grote rol in speelt.

Onlangs besprak Thomas weer een diepgaande kwestie aan het ontbijt. Dit soort dingen schijnt altijd tijdens het ontbijt te moeten worden besproken. 'Mam,' zei hij terloops, ondertussen rustig kauwend op zijn boterham. 'Wanneer gaan jij en pap trouwen?' Dat was even slikken, als gesettelde samenwoner. 'Ach, wie weet wat er in de toekomst nog eens gebeuren gaat,' zei ik diepzinnig. Dat was echter niet hetgeen waar Thomas het werkelijk over wilde hebben. 'Maar, hoe kunnen jullie dan kinderen krijgen, als jullie nog niet getrouwd zijn!?' 'Tja, wat moet ik zeggen, hoe smaakt je boterham trouwens?' Die truc werkte, hij ging er niet op door. Toch heb ik een donkerbruin vermoeden dat het onderwerp binnen niet al te lange tijd weer ter sprake zal komen...en of hij zich dan net zo gemakkelijk met een kluitje het riet in laat sturen, betwijfel ik..

De tante van Thomas woont in Schotland en Thomas heeft 5 engelse/schotse neven. Dat Thomas alles hoort werd mij weer duidelijk tijdens een gesprekje met zijn opa en oma. Thomas was ijverig paaseieren aan het beplakken, toen wij het over zijn tante hadden. Het gesprek ging over het feit dat zij en haar man bezig zijn met pleegkinderen. Met zijn rug naar ons toe en druk doende met zijn paaseieren zei Thomas tussen neus en lippen door, 'Dan krijg ik nog meer neefjes, jammer dat ze ver weg wonen.' En zo is het maar net.

Afgelopen weekend was een top weekend voor Thomas, hij had twee verjaardagspartijtjes! Hij ging oa bij Diergaarde Blijdorp, een kijkje achter de schermen nemen. Diezelfde week praatte hij over niets anders dan giftige slangen, grote haaien en krokodillen, die hij zou mogen voeren of vastpakken. Een beetje zwarte humor in de trant van 'als je zelf maar niet als voer eindigt dan,' werd dan ook niet gewaardeerd. Het was allemaal wel serieus hoor! Inderdaad had hij, toen hij terugkwam, een wurgslang(etje) mogen vasthouden. 'Heeft hij je niet geprobeerd te wurgen?' probeerde ik nog? 'Nee mam, dit was een kleine wurgslang die wurgen geen mensen, die zijn alleen maar giftig!' Oké, heel geruststellend allemaal. Helaas had hij geen haaien mogen voeren omdat er blijkbaar een klein haaitje geboren was, dat was wel jammer. Verder had hij het prima naar zijn zin gehad, vooral de speeltuin was een succesnummer(klinkt ons niet onbekend in de oren). Het was wel een lange dag geweest en eventjes was er wat onenigheid over een schommel tussen Thomas en de jarige. De jarige had toen gezegd dat Thomas volgend jaar niet meer op zijn feestje mocht komen...Dat was wel even slikken, maar verder was het een 'cool' feest geweest en dat was het!

 

Onlangs werd er op school 'de grote rekendag' gevierd(er is altijd wel reden tot een feestje zullen ze daar denken), maar het was wederom een groots evenement. Kinderen moesten 3 dingen(oud speelgoed oid) meenemen, dat ze konden missen. Dat klonk goed. Thomas vond het wat lastig, hij had eigenlijk geen oud speelgoed. Ik was het met hem eens, oud speelgoed heeft hij bijna niet, wel ladingen vol met versleten speelgoed... Uiteindelijk had hij wat dingen uitgezocht, met wat hulp van zijn moeder... Er was oa een oude knuffel bij. Thomas is gek op knuffels, maar aan deze was hij niet bijzonder gehecht, meende hij. Echter de dag nadat we het één en ander hadden ingeleverd, begon het verwijt. 'Mam, mijn vriendje overlegt wel gewoon met zijn moeder wat hij weg wil doen, hij mag het zelf beslissen!' Mmm, 'maar jij toch ook Thomas?' zei ik wat geschrokken. 'Nee hoor, want ik moest van jou mijn knuffel wegdoen en dat wilde ik eigenlijk helemaal niet!' 'Maar je speelt er al jaren niet meer mee, hij ligt onderin de mand?' Achteraf gezien waren de meningen blijkbaar verdeeld.

Gelukkig (voor Thomas in ieder geval) kwam er een oplossing voor zijn 'nooit-gespeeld-knuffel-verlies'. Hij kwam die bewuste dag erg vrolijk thuis. Hij vertelde dat hij (zelfgemaakte) dukaten had gewonnen en hiervan wat had mogen 'kopen'. Niet zo heel gek om te veronderstellen dat hij weer net zo hard thuiskwam met een knuffel. Dit keer een berenknuffel(hadden we er niet al zo eentje, iets kleiner weliswaar....). 'Ja mam, maar dit is de moeder en die van mij is het kind.'.. Tot overmaat van ramp, kwam hij de dag erna weer met een knuffel thuis, er waren blijkbaar wat dukaten overgebleven. Dit keer een pluchen konijn met een rammelaar in de vorm van een pluchen wortel? Gelukkig was Thomas het met me eens dat dit net iets te ver ging, die was toch eigenlijk bestemd voor een baby.

Ook voor zijn verloren knuffel was een oplossing gevonden. Ik kwam Thomas halen bij de oppasmoeder en wat schetste mijn verbazing. De 'ex' knuffel van Thomas lag daar zomaar in de gang, zijn vriendje had hem vergeten mee te nemen?? Ze hadden afgesproken dat het vriendje zijn oude knuffel zou kopen voor zijn huisdier.... Ik heb een vaag vermoeden dat ook die moeder er niet heel erg blij mee zal zijn....