ilean_56_filmgrain.jpgAls je kind wordt geboren, besef je nog niet hoezeer dat je leven zal veranderen. Je relatie 'stond' altijd op nummer één en je was tot over je oren verliefd op elkaar. Maar ineens is daar dat hulpeloze wezentje, dat schreeuwt om je aandacht en liefde. En dat is nu precies wat je hem ook wilt geven, liefde! De liefde voor elkaar die je wilde bezegelen met een prachtige baby, verschuift met de komst ervan, als je niet oplet, langzaam maar zeker naar die prachtige baby. Het is niet zo dat er geen liefde overblijft voor elkaar, die zit stevig verankert, je moet het allebei een plaats weten te geven. Echter er verandert iets in je, op het moment dat je voor het eerst zo'n warm wezentje in je armen houdt. Het gevoel is onbeschrijfelijk. Zomaar 'ineens' ben je 'ouder' en dat blijf je tot aan je dood, of je het nou wilt of niet. En of je dat wilt!

 

Heel lang heb ik de eerste jaren s'avonds laat nog even naast zijn wiegje gezeten en alsmaar naar hem gekeken terwijl hij sliep. Soms kon ik het nog niet geloven, zo'n prachtig mensje, wat een wonder. Ook dat kleine koppetje vond ik wonderbaarlijk, het zag er zo vredig en compleet uit. En ook heel compact, alles was er in het miniatuur. Na de eerste maanden werd het een 'echte' baby, een 'stevig' tandloos mannetje met een hoofdje zo rond en kaal als een biljartbal. De peuterfoto's tonen een bol koppie wat onbevangen en vrolijk de wereld inkijkt, met grote verwonderde ogen. Wat er dan in korte tijd allemaal veranderd zie je op de kleuterfoto's. Een herkenbaar gezichtje, maar toch al meer een jongetje dan een babietje. Gek genoeg blijf je de 'babyfoto' in een gezicht herkennen, want hoe de vorm van het gezicht ook veranderd, het blijft dat unieke gezicht. Maar bijvoorbeeld de uitdrukking ervan, die grote verwonderde baby ogen, hebben plaats gemaakt voor 'sprekende' ogen, het karakter begint zich al af te tekenen in zijn uitdrukking. Alles is nu ook wat meer 'uitgerekt', een lang hoofdje in plaats van een bolletje en ook de vele vetrolletjes zijn inmiddels gladgestreken en zullen, in ieder geval bij de energieke Thomas, voorlopig wel wegblijven.

 

Op het moment van zijn geboorte weet je ook heel zeker waarom je zo graag zo'n wezentje op deze aardbol wilde neerzetten. Zo'n uniek mensje is één van de grote wonderen van de natuur. Hij zal heel je onbezorgde leven overhoop gooien, maar het is het meest kostbare geschenk wat je ooit zult krijgen. De reden van het waarom van een baby, is dan zo klaar als een klontje, je hebt geen keus en het geluk om het mee te mogen maken. Bestaat er dan ook nog zoiets als een diepgeworteld voortplantingsgevoel? Voor de wereldbevolking hoef je het niet zozeer te doen. Of heeft het te maken met het 'behoud' van de familienaam? Dan is het over het algemeen handig als je een jongetje krijgt, maar waarschijnlijk heb je meer familie dan je denkt, je weet het alleen niet.

 

Ik heb me nooit zo gerealiseerd dat de liefde voor je kind zo intens kon zijn, dit gevoel gaat samen met het ouder-zijn. Voor je kind ga je door het vuur, letterlijk en figuurlijk, het gaat niet meer om jou...  Het lijkt of de rollen omdraaien als je ouder-wordt, het belang van je kind staat voorop en jij staat op de tweede plaats. Als je kind zich pijn doet, dan voel jij de pijn en als het ziek is, zou je willen dat jij ziek was in plaats van je kind. Je denkt daar niet eens meer bij na, het komt vanzelf. Wat niet vanzelf aan komt waaien is de opvoeding van een kind. Opvoeden doe je niet even als cursusje erbij, het is een lange leerschool en vergt veel energie, creativiteit, geduld en heel veel liefde. De liefde voor je kind maakt dat je ook de moeilijke momenten aankan, telkens weer.

 

Verwacht geen dankbaarheid van je kind voor jouw uren van geduld en liefde, maarja waarom wil je eigenlijk dankbaarheid? Het is jouw 'keuze' geweest en wellicht dat er later eerder nog een verwijt dan een bedankje aan te pas komt? Voorlopig doe je je best als ouder en meer kun je niet doen. De dankbaarheid schuilt in de 'kleine' dingen om je heen. Het samen lachen om iets onbenulligs bijvoorbeeld, of de blijde glimlach op zijn gezicht als je hem uit school haalt, of de steelse blikken die hij naar je werpt bij de zwemkijkles, als je maar ziet dat hij zijn best doet voor jou?! Ik herinner me nog die keer dat ik Thomas op ging halen van het dagverblijf. Soms was het nog een hele tour om hem daar weg te krijgen omdat hij zo lekker aan het spelen was. Deze keer niet, Thomas stond huilend in een hoek aan de andere kant van de zaal. Toen hij zijn moeder zag, schreeuwde hij vol overgave 'MAMA!'(dit keer geen boze versie) en rende hevig snikkend dwars door de zaal, struikelend over spelende kindertjes, met opgeheven armpjes naar me toe. En eenmaal in moeders troostende armen, was het allemaal verbazingwekkend snel weer goed. Dat zijn de kostbare momenten, je moet ze leren zien, zodat je ervan kunt genieten en zodat je ze kunt koesteren. Dat kindje hoort bij mij, bij ons en wij mogen het opvoeden, wat een geschenk, een enorme uitdaging, maar nog altijd een kostbaar geschenk.

 

Dan komt er nog een bijzonder fenomeen om de hoek kijken, een oeroud moeder gevoel, het verzorgende gevoel! Voorheen was je meer carrièregericht en was je baan een belangrijk onderdeel van je leven. Ben je moeder, dan verschuiven de prioriteiten en ga je het één en ander relativeren. Het is fijn om een leuke baan te hebben, maar niet ten koste van alles. Je kunt er alleen van genieten als je kind goed in zijn velletje zit in een dagverblijf of opvang, want als je kind ziek of ongelukkig is met de situatie, dan ben jij dat ook. Je kunt er niets aan doen, het gaat vanzelf. Je kunt er als moeder/vrouw niet omheen, dat 'verzorgende' dat nu eenmaal diep verankerd zit in het moeder/vrouw-zijn. Ook in de praktische dingen van het leven: even nog extra schoonmaken, even wat spulletjes uit de weg ruimen, alles even gezellig maken en ga zo maar door. En niets leuker dan lekker je kind vertroetelen(als ze nog klein zijn, kleuters vinden dat minder), hem verzorgen na het badderen, even knuffelen voor het slapen gaan en een verhaaltje vertellen. Ook zijn kamertje leuk inrichten hoort daar bij, leuke kleertjes om aan te trekken, samen spelletjes doen...alles moet goed zijn. En valt het ventje voor de zoveelste keer, dan troost jij hem als moeder voor de zoveelste keer, zodat hij weer vol goede moed verder kan. Zelfs onze films moeten nu deels plaatsmaken voor een heel scala van kinderfilms. Ik kan je niet zeggen hoe vaak wij bijvoorbeeld al niet gezamenlijk naar Bassie en Adriaan gekeken hebben tijdens het eten van een pizzaatje,

 

Het is een goede zaak dat vrouwen in het algemeen langzamerhand gelijk worden gesteld aan mannen. Ieder heeft zijn eigen kwaliteiten en moet als zodanig gewaardeerd worden. Toch blijven bepaalde eigenschappen echt iets voor de man en echt iets voor de vrouw, het zit in de genen. Thomas houdt van kleins af aan al van auto's, liefst snelle auto's. Aan poppen heeft hij een hekel, en in de poppenhoek op het dagverblijf sjeesde hij rond met de poppenwagen, maar dan wel met auto's erin. Als hij achterin de auto zit, moedigt hij zijn vader aan om harder te rijden en de andere auto's in te halen. En ook houdt dat kleine mannetje op de achterbank nauwlettend de TomTom in de gaten, en letten zowel vader als zoon nu op de juiste route, dat heeft hij zeker niet van zijn moeder. Het is iets wat niet aangeleerd is, het zit erin en is er niet uit te krijgen al zou je het willen. Heel bijzonder eigenlijk en ook heel bepalend voor de man-vrouw verhouding. Dan krijg je het besef waarom er sinds mensenheugenis voor de man een andere rol weggelegd is als voor de vrouw. Dat is niet omdat het opgedrongen was, dat is omdat het nou eenmaal in de mens zit.

 

En eigenlijk wil je ook niets liever en haal je je voldoening uit al die kleine dingetjes die om je gezin draaien. Het hele groeiproces van de kleine man bijvoorbeeld blijft je elke keer weer verbazen. De uitdrukking op zijn gezicht veranderd nog constant, hij wordt groter en veel meer zijn eigen persoonlijkheid. Zijn praten veranderd, hij communiceert nu als een kleine volwassene met je en herinnert je aan dingen die je bent vergeten bijvoorbeeld. Dat is ook even wennen, want voorheen was jij degene die overal aan moest denken, nu denkt hij gewoon met je mee. Hij wil ook steeds meer dingen zelf doen, dat ontdekkingsproces zit er natuurlijk van kleins af aan al in, maar nu komt hij zelf met nieuwe ideeën en voert deze zelfstandig uit indien mogelijk. Natuurlijk leert hij veel van school, thuis en van zijn omgeving en begint dit nu in praktijk te brengen. Maar ook beginnen eigen initiatieven zichtbaar te worden, zodat je je afvraagt waar hij dat heeft geleerd of is dit misschien uniek voor zijn persoontje?

 

Prachtig is dat om naar te kijken, van te genieten en samen hieraan te werken.   Niet alles is rozengeur en maneschijn natuurlijk. Er zijn ook genoeg momenten dat je hem graag zou willen uitbesteden om alles weer eens even op een rijtje te zetten. Dat is de moeilijke kant van het ouder-zijn. Thomas is niet altijd een gemakkelijk jongetje en kan soms heel brutaal en ongehoorzaam zijn. Hij is dan voor geen rede vatbaar en heeft duidelijk nog veel moeite met zijn emoties. Ook dat is een taak weggelegd voor de ouders, hem zijn nog primitieve emoties te laten begrijpen en uiteindelijk te leren beheersen. Op zo'n moment is goed ouderschap geboden, erboven staan en een oplossing voor het probleem zoeken. Dat vereist een hoop geduld, creativiteit en energie. En ondanks de 'fouten' die je hierin maakt, doe je je best en dat is op zich hetgeen hij nodig heeft, jouw aandacht en liefde. De kracht om het juiste te doen volgt dan vanzelf.

 

Het is op die momenten dat jij als ouder begrijpt dat je op de tweede plaats staat, je kind staat boven alles. Het kan gewoonweg niet anders, je staat in dienst van je kind, je hebt daarin geen keuze. Maar dan zijn er van die momenten waarop je hiervoor zo dankbaar bent dat je niet weet waar al die liefde vandaan komt. Zo'n moment als hij bijvoorbeeld lief naast je op de bank komt zitten en je spontaan een knuffel geeft, of 'duizend' kusjes. Het mannetje gaat hierna gewoon weer door met spelen alsof het niets bijzonders is, maar voor jou is het de beloning van het moederschap.

De liefde die je dan voelt voor je kind is met niets te vergelijken, dat is waar je het allemaal voor doet, je bent tot over je oren verliefd op je eigen kind!