IMG_2702_filmgrain.jpgWat moet je doen zonder die geweldige opa's en oma's die er altijd zijn in geval van nood?

 

Als ouder kun je niet zonder ze, de altijd bereidwillige en liefdevolle opa's en oma's die er zijn in tijden van nood. En  afgezien van het feit dat ik heel erg dankbaar ben, dat beide opa's en oma's gezond en wel zijn en redelijk in de buurt wonen zodat we elkaar gelukkig regelmatig kunnen zien, is het ook om een andere reden erg fijn dat ze er zijn.

 

Met jonge kinderen ben je eigenlijk altijd op huis aangewezen in de avonduren. Aangezien er toch tijden zijn dat het niet te vermijden is dat je beiden eens de deur uitmoet, zijn er gelukkig oppas alternatieven. Wat ben ik blij met de oppasmoeders, oppasmeisjes, overblijfmoeders maar bovenal met de opa's en oma's. Want hoe leuk het oppasadres ook is, opa en oma zijn altijd favoriet bij onze kleuter. Vergeleken bij opa en oma zijn zijn ouders lastige, overbodige en vooral strenge sta in de weg's. Even slikken natuurlijk, maar het pad van een ouder gaat nu eenmaal niet altijd over rozen.

 

Bij oma moet ik er altijd alert op zijn, dat mijn herhaaldelijke waarschuwingen wel goed worden uitgevoerd door onze vindingrijke vriend. Hoe vaak heeft hij van mij niet te horen gekregen dat hij niet om snoepjes mag vragen bij oma bijvoorbeeld. Bij binnenkomst ga ik argwanend mee naar de keuken als ik zie dat Thomas weer eens met die ondeugende blik in zijn ogen liefkozend in het oor van zijn oma aan het fluisteren is. Oma doet dan ook vrolijk mee met Thomas en zo spannen ze redelijk voorspelbaar samen tegen de moeder en wordt de keuken het domein van 'illegale' snoephandel. Allemaal aandoenlijk natuurlijk, maar toch niet altijd zo leuk als Thomas te vrijpostig wordt. 'Ik ga wel bij oma wonen, die is veel liever', wordt mij dan duidelijk te verstaan gegeven door een kwade kleuter, als ik deze acties ietwat aan banden tracht te leggen. Over dankbaarheid gesproken...

 

Maar niet alleen voor Thomas zijn opa's en oma's van onschatbare waarde, ook voor de ouders ervan zijn ze goud waard. Hoe vaak heeft Thomas al niet gelogeerd en gespeeld bij onze toegewijde ouders zodat wij er zelf heerlijk ongestoord tussenuit konden. We beseffen het niet altijd, maar feit is dat we enorm boffen met zulke fijne ouders.

 

Toch hebben we ook altijd geprobeerd om de oppasmomenten zelf op te lossen door Thomas gewoon s'avonds mee te nemen en aldaar te laten slapen. Dit hebben wij vanaf de babytijd toegepast en eigenlijk is dit ook altijd heel goed gegaan. Dan haalden wij hem s'avonds laat uit zijn bedje en namen hem dan weer mee naar huis. Als je dan met het slaperige mannetje in de woonkamer stond om afscheid te nemen, begon hij ineens fanatiek te wijzen naar het lekkers wat op tafel stond. Heel bijzonder allemaal als je nagaat dat hij daarbij zijn ogen stevig gesloten hield. Om ons schuldgevoel een beetje te sussen mocht hij zo nu en dan ook wel een versnapering opknabbelen, dit alles steevast met gesloten ogen. De laatste tijd echter, krijgt hij er meer moeite mee om in een vreemd bed te slapen. Maar er is een plaats waar onze kleine vriend het best slaapt en dat is toch wel bij opa en oma. Hij heeft daar zijn eigen kamertje, zijn eigen boeken verzameling en een heel bataljon van pluchen beesten. Als ouder kun je daar niet aan tippen, althans zo doet Thomas ons dat voorkomen. En dat is prima natuurlijk, soms wel wat moeilijk te verteren als ouder wellicht, maarja dat is nu eenmaal het lot van ouder zijn. Want als zoonlief het naar zijn zin heeft, dan pas heb je het als ouder naar je zin.

 

IMG_1109_filmgrain.jpg Thomas heeft  het erg getroffen met zijn beide opa's en oma's. Ze vertroetelen hem aan alle kanten en hij vindt dat natuurlijk doodnormaal. Daar zijn opa's en oma's toch voor lijkt hij soms te denken. En dat laat ik maar zo, want het is natuurlijk ook heerlijk als je zo klein bent om je lekker te laten verwennen door de meest liefdevolle mensen op de aardbol. Thomas maakt hier dan ook graag misbruik van, bewust of onbewust dat kun je je afvragen, maar het gaat hem in ieder geval heel gemakkelijk af.

 

Hij had laatst een Ganzenbord spel voor zijn verjaardag gekregen en dit moest vanzelfsprekend gelijk uitgetest worden. En wie is daarvoor een beter testpersoon dan zijn opa? Dus zaten Thomas en zijn opa verwachtingsvol aan tafel(in ieder geval gold dit voor Thomas) en hadden het spel kant en klaar gezet. Je kunt veel zeggen van Thomas, maar het is een pienter mannetje. Hij had al snel door dat je goed kans maakt het spel te winnen als je maar genoeg hoge cijfers met de twee dobbelstenen gooit, het liefst zessen. Zo nu en dan waren er flarden van het meer monologe 'gesprek' te horen tussen Thomas en zijn opa. Opa moest zijn ogen dichtdoen als Thomas 'gooide' en miraculeus waren twee zessen altijd het eindresultaat. Opa wist natuurlijk van niets en verbaasde zich over het grote geluk van onze kleine vriend. Toen werd het spel nog wat grimmiger want opa gooide per ongeluk zo nu en dan ook wat hoge ogen en dat was toch eigenlijk niet de bedoeling, althans niet van Thomas. 'Opa, jij bent groter, dus jij gooit gewoon met één dobbelsteen dat is eerlijk'... Opa vond ook dit geen enkel probleem en zo eindigde het Ganzenborden vrij rap in het voordeel van onze valsspelende vriend.

 

Ondanks het wellicht grappige 'samen'spel, vond ik het toch nodig om Thomas op het rechte Ganzenbord pad te brengen. 'Kom', zei ik, 'nu gaan we het spelen zoals het moet.' En dat viel niet mee voor de kleine rakker kan ik je vertellen. Zo in het spel kon ik het niet nalaten om zo nu en dan iets 'over het hoofd' te zien, maar uiteindelijk had ik toch meer geluk dan mijn zoon en won ik het potje. Woedend was hij, hij wilde het nooit meer spelen, vond Ganzenborden stom en gooide zo hard zijn boze handjes het aankonden zijn zitje op de grond. Nog een beetje leren dat verliezen er ook bijhoort is een hele uitdaging voor hem denk ik zo. Met puzzelen heeft hij meer geluk, daar is hij heel goed in. Als wij twee puzzelen houdt hij angstvallig in de gaten of ik niet harder ga dan hij en gaat het hem voor de wind dan begint hij er vrolijk bij te hummen. Het schijnt echter altijd een wedstrijd te moeten zijn, zelfs als hij aan de verliezende hand is, want dan zijn er natuurlijk andere spelregels van toepassing. Bijvoorbeeld wie het laatste klaar is die wint, of 'jij helpt mij eerst en dan help ik jou'..aha...

 

De helpende handen van de opa's en oma's zijn immer aanwezig en daar zijn we wat dankbaar voor. Thomas daarentegen heeft over het algemeen weinig 'last' van dankbaarheid en weet niet beter dan dat hij zo nu en dan heerlijk gaat bivakkeren bij zijn opa's en oma's. Zo hebben opa en oma bijvoorbeeld een kip in de tuin rondlopen die spontaan is komen aanvliegen en nooit meer is weggegaan. Dus Thomas heeft hen tot op de dag van vandaag altijd opa en oma 'Kip' genoemd. Dat was leuk, lekker in de tuin met oma en kip lekker met water kliederen, in hun mooie blokhut je eigen huisje inrichten en natuurlijk is oma er altijd om je lekker te verwennen wanneer je 'eens' trek hebt. Ook samen gezellig boekjes lezen en boekjes plakken hoort daarbij. Boekjes plakken houdt in dat je de leukste, mooiste en lekkerste plaatjes uit de supermarkt folders knipt en deze in de vorm van een 'bestellijst' op wat A4tjes plakt. Als ik hem dan kom ophalen en even lekker wil knuffelen, dan is zijn eerste prioriteit het kunstwerkje of eigenlijk zijn verlanglijstje aan mij te laten zien. Dan is er nog die handige opa waarmee je samen (net als Bob de Bouwer) naar de bouwmarkt gaat om lekker samen in de bakken te snuffelen. Bovendien eindigt zo'n bezoekje steevast met een lekkere traktatie in de vorm van een ijsje, want na de noeste arbeid(of in ieder geval de gedachte eraan) moet er 'gegeten' worden natuurlijk.

 

Met de andere opa en oma gaat hij op avontuur en reist urenlang in diverse trams, metro's en bussen hetgeen hij en vooral zijn opa prachtig vinden. Aangezien wij zelden met het openbaar vervoer reizen is dit natuurlijk vele malen leuker dan die saaie auto van papa of mama. Of die keer dat opa en oma een weekendje weg gingen met ons. Aangezien Thomas nog niet zindelijk was toen en daar voorlopig ook geen enkele haast mee scheen te hebben, had opa daar een bijzondere oplossing voor. Elke avond werden de verhaaltjes van Jip en Janneke op een geheel eigen wijze verteld door opa. In opa's versie moesten Jip of Janneke altijd wel een keertje plassen, met het potje natuurlijk anders werd het maar een kliederboel. Thomas wist diep in zijn kleine hartje wel wat de verborgen betekenis van dit alles was, waarschijnlijk. In ieder geval moest hij elke keer opnieuw weer schateren om de plasavonturen van Jip en Janneke. Achteraf zijn we daar opa nog steeds dankbaar voor want niet lang daarna was het mannetje compleet zindelijk. Na maanden van oeverloos aanmodderen door ons, had opa dit in één keer voor elkaar gekregen, alsof het de normaalste gang van zaken was voor de trotse Thomas.

 

Mede dankzij deze lieve mensen heeft Thomas een heerlijk onbekommerd luizenleventje en hij vindt dat alles heel normaal gelukkig Heerlijk toch om kleuter te zijn en volop ongegeneerd, onbekommerd en vol overgave hiervan te genieten. Soms zou je zelf nog wel eens dat kleutertje willen zijn....