alice_ilean.jpgAl heel lang staan de oma en opa van Thomas ingeschreven voor een bejaardentehuis. Inmiddels is het zover en hebben ze na een vijfjarige wenperiode een huis toegewezen gekregen. Ook wel een fijne gedachte, want het koken met gas blijkt toch niet ongevaarlijk te zijn op zekere leeftijd. Ook de buurt waar in ieder geval de oma van Thomas 42jaar gewoond heeft, is behoorlijk achteruit gegaan. Alle vroegere buren zijn inmiddels verhuisd en vervangen door grote gezinnen met lawaaierige kinderen en de politie heeft er zijn handen vol aan de hangjeugd. De hoogste tijd voor een overstap. Voor ons als kinderen is de verhuizing dan ook een enorme opluchting, want rustig struinden zij nog met z'n tweetjes s' avonds laat door de straten na bijvoorbeeld een laat verjaardagsfeestje.

Nu is de opa van Thomas een geboren en getogen Rotterdammer en wilde hij graag uitzicht op de skyline van Rotterdam hebben. Zijn voorkeur had hij in het tehuis al bekend gemaakt, maar in een bejaardentehuis heb je het nu eenmaal niet voor het zeggen. Het is maar net wat er vrijkomt en wanneer, was het commentaar. 

Nu zijn zij vaak te vinden in dit complex, omdat opa ouderling is van de kerkdienst die daar gehouden wordt. Ook moeten zij daar zo nu en dan een bloemetje brengen aan mensen in het verzorgende gedeelte van het complex. Een paar weken terug, toen zij inmiddels te horen hadden gekregen dat zij als eersten op de lijst van gegadigden stonden en toevallig net een zondagsdienst bijwoonden, kwam er een ambulance aanrijden. Daar was natuurlijk iets aan de hand, dat kon niet anders. Blijkbaar heeft een bejaardentehuis weinig geheimen voor haar inwoners, want een aantal mensen wisten al meteen te vertellen wat er aan de hand was en aardig nieuws voor met name opa, over wie het ging. Dat betekende namelijk dat er meer details beschikbaar waren over een eventueel beschikbaar gekomen woning.

Die avond toen we hem spraken, vertelde hij ons verheugd dat er heel waarschijnlijk een flat vrijgekomen was die perfect voor hun was. Het was op een hoge etage met uitzicht op Rotterdam, mooi hè! Bovendien had de onfortuinlijke man er pas een halfjaar gewoond, dus de flat was zo goed als nieuw. Er hoefde niet meer geverfd of behangen te worden, was het wel heel praktische commentaar.

Hoe bedoel je, de één zijn dood is de ander zijn brood in de meest letterlijke zin van het woord. Nu denk ik dat je toch anders over de dingen gaat nadenken op zekere leeftijd. Bijna wekelijks ontvangen zij wel een overlijdensbericht van die of gene en met enige regelmaat bezoeken zij de begrafenissen van bekenden en minder bekenden. Het geloof speelt daarbij een grote rol. Ondanks de toenemende ouderdoms kwaaltjes zien ze elke dag weer als een geschenk en je kunt er maar beter iets moois van maken. Geldt dat in zekere zin niet voor ons allemaal?

Nu zijn wij als kinderen al druk in de weer om ze te helpen met het opruimen van kasten en het inpakken in dozen. Dat valt niet altijd mee, want we proberen ook nog een beetje op te ruimen. Zo kwamen we ook een oude huurovereenkomst tegen, die vermeldde dat de huurprijs in het jaar 1965 exact Hfl. 25,- per maand zou gaan bedragen, anno 2008 bedraagt deze rond de Euro 500,-. Hoe bedoel je inflatiecorrectie... Toch is die prijs verhoudingsgewijs zo gek nog niet. Voor een goede vergelijking schijn je de huizenprijs naast het maandloon te moeten houden en dan zul je zien dat de verhouding niet eens zoveel anders was dan nu.

Vooral oma heeft er soms moeite mee om dingen weg te gooien. Dan zijn er bijvoorbeeld 12 dezelfde dessertschaaltjes, die ze allemaal wil bewaren of wel drie verschillende serviezen die misschien nog wel te pas kunnen komen? Ook een oude bontjas, die 30 jaar terug door haar was aangekocht, baarde haar zorgen. 'Weg met dat ding,' zei opa, 'geen plaats!' Waarop emotioneel werd gereageerd dat hij 30 jaar terug wel Hfl.300,- had gekost, die ging echt niet zomaar weg. Besloten werd om deze op marktplaats te zetten, maar bij nader onderzoek bleek dat er pagina's vol advertenties staan met mooie bontjassen, waar op geboden kan worden en die waarschijnlijk tegen elke prijs weggaan. 'Dan draag ik hem gewoon nog,' was haar commentaar, want het was toch zonde om hem zomaar weg te doen. Kijk dan maar uit voor fanatieke Greenpeace aanhangers waarschuwden we haar, die zijn niet zo gecharmeerd van mensen in bontjassen.

Toen ik dit op kantoor vertelde zei een Russische collega tegen mij, dat haar moeder thuis wel een bontjas kon gebruiken. In Rusland heb je er gewoon één nodig, alleen echt bont houd de kou buiten, het is bittere noodzaak. Tja, dan kijk je toch wel anders tegen bont aan, anders dan in Nederland waar 30 jaar terug bont een modeverschijnsel was, mooi en nog lekker warm ook.

Van de week gingen Thomas en ik samen met mijn zusje en kinderen voor het eerst de nieuwe woning bewonderen. Ook oma ging mee, want opa was daar al aanwezig. We hadden vast wat doosjes meegenomen, dat was mooi meegenomen. Toen wij daar parkeerden zagen wij twee mannen met een computermeubel op een kar, tussen de verschillende flats heen en weer hobbelen. 'Hé, dat is vast opa's computermeubel,' maakten wij een geintje, maar de mannen inclusief computermeubel sjokten alweer verder naar een buurtflat. Inmiddels sjouwden wij de toch wel zware dozen één voor één naar de lift, terwijl de kinderen met veel plezier voor ons de verschillende deurknoppen bedienden. Thomas was met oma alvast vooruit gegaan, maar tot mijn verbazing zag ik ze nog steeds bij de liften staan toen wij een poos later alles van buiten naar binnen hadden gezeuld. Nou rekent oma erg op de steun van opa en Thomas als vervanger van opa was wel een heel slecht alternatief. Als dat maar goed ging..

Toen wij op de eindeloos trage liften wachten, lieten we eerst heel beleefd iedereen voor gaan. Maar het schoot niet op. Op de één of andere manier als er uiteindelijk een lift was gestopt, kwam er uit onverwachte hoek net weer iemand met een rollator aan, die vrolijk de lift inrolde. Dan was er weer een moeizaam strompelend omaatje met een stok, dat het toch voor elkaar kreeg om op het juiste moment op de juiste plaats te zijn, zodat wij uiteindelijk besloten om gewoon een lift te confisqueren. Het moest toch mogelijk zijn om die dozen die middag nog op de plaats van bestemming te krijgen. Tot onze verbazing kwamen op de valreep ook nog de twee mannen met het computermeubel aangewandeld en gingen naast ons voor de liften staan. Wij zijn eerst, grapten wij, maar wij meenden het natuurlijk. Drie keer raden waar het computermeubel uiteindelijk afgeleverd werd.....

Gezamenlijk gingen wij uiteindelijk naar boven waar we Thomas aantroffen die samen met zijn nichtjes het uitzicht aan het bespreken was. Thomas vond het allemaal reuze interessant en geweldig. Door alle drukte verloren we hem een beetje uit het oog, maar gelukkig was hij met zijn beide nichtjes, dacht ik. Toen ik de brede gang opliep kwam Thomas enthousiast aanhollen en liep daarbij bijna een omaatje met een rollator omver. 'Hoho,' riep ze verschrikt uit en ik sprak Thomas vermanend toe. 

Even later toen we bezig waren in de flat, hoorde ik de herhaaldelijke uitbundige lach van zoonlief schallen door het vredige gebouw. Toch maar eens kijken wat hij uitspookt, dacht ik en vond hem en zijn beide nichtjes uiteindelijk verstopt onder een tafel. 'Wat zijn jullie aan het doen?' vroeg ik argwanend. 'Oh, mam, we zijn gewoon verstoppertje aan het spelen en het is zo leuk...' 'Als jullie dan maar geen BOE roepen tegen de mensen die de lift uitkomen, sprak ik bezorgd, stel je voor dat ze schrikken en last van hun hart krijgen.

Niet helemaal gerustgesteld liep ik terug naar de flat en hoorde nog herhaaldelijk het vrolijke en vooral luide gelach van Thomas door de gang galmen. Tijd om te gaan, vond ik, voordat de kersverse huurders al direct een hoop boze omwonenden op hun dak krijgen. Bij nader onderzoek bleek dat onze vrienden steeds op de knopjes van de toch al zeer trage liften gedrukt hadden. 'Het was zo leuk, mams,' zei Thomas glunderend, 'soms zat er helemaal niemand in de lift en dan drukten we snel weer op wat andere cijfertjes.' 'Dat zullen de mensen die beneden op de lift stonden te wachten, niet zo leuk hebben gevonden,' zei ik boos tegen hem.

Maar dat mocht zijn pret niet drukken. 'Wanneer gaan we weer, mams?' vroeg hij smekend, 'ik vindt het hier zo leuk.' Tja, dat kon ik mij voorstellen, maar ik denk dat er heel wat inwonenden zijn die daar nu anders over denken.

Voorlopig maar even tijdens schooltijd de luitjes meehelpen met hun spulletjes.