rots.jpgAls het moment aanbreekt dat je voor het eerst 'ouder' wordt, breekt het moment van de waarheid aan. Het verantwoordelijkheidsgevoel is niet meer weg te denken uit je leven. Voorheen was je alleen verantwoordelijk voor je eigen daden, maar in één klap heb je de verantwoording voor een ander erbij, namelijk voor je pasgeboren kind. Tijdens mijn zwangerschapsperiode hoorde ik deze verhalen maar eens aan, maar de impact ervan drong pas tot me door toen het zover was. Dat mijn vrijwel zorgeloze leventje zo drastisch zou veranderen met de komst van zo'n prachtig klein mensje, had ik nooit kunnen vermoeden.

 

Natuurlijk, baby’s zijn broos, kwetsbaar en afhankelijk van jouw doen en laten. Als ouder zijnde leer je snel genoeg en bijna vanzelf om daarmee om te gaan. Maar dat is hetgeen, JIJ kunt doen. Oorzaken van buitenaf heb je zelden in de hand. Je kunt een baby’tje voorzichtig op zijn zij neerleggen, als het in een onbewaakt ogenblik begint te draaien, kan het toch op zijn buikje terechtkomen in de hopelijk strak aangespannen lakentjes. Je kunt niet elk moment gaan kijken of alles goed is met je baby, ook al zou je dat zeker in het begin steeds willen doen. Daar zul je vertrouwen in moeten krijgen. Worden ze een beetje ouder, dan gaan ze kruipend hun kleine wereldje verkennen. Je waakt er zoveel mogelijk voor om de vloer 'schoon' te houden, maar toch zullen ze eens dat kleine dingetje te pakken krijgen, waarvan jij niet wist dat het er was. Dan komt het moment dat ze los met je meelopen zowel binnen- als buiten en aan welke gevaren zo'n klein mensje dan niet kan blootstaan, je wilt er gewoonweg niet aan denken...

 

Maar je denkt er toch aan! Je ontkomt er niet aan, want dat miniatuur mannetje of vrouwtje wil de wereld verkennen en heeft nog geen grenzen. Het heeft tenslotte zijn ouders, waarbij het zich veilig waant. Jij, als ouder, bent zich daar pijnlijk van bewust en probeert elk moment waakzaam te zijn. Maar dat kun je niet.

 

Thomas is altijd al een nieuwsgierig mannetje geweest die alles zelf moet ervaren, op zich geen slechte eigenschap, maar wel eentje waarbij je als ouder geen moment rust hebt. Overal moest ik op letten, deurtjes die open en dicht konden en waar leuke spulletjes in stonden(en minder leuke spulletjes); water waar je lekker mee kon kliederen en waar je lekker gek in kon doen, zoals lekker springen in bad; de poes die erg leek op je knuffeldier en waar je lekker mee kon stoeien(helaas is onze poes het tegenovergestelde van een knuffelpoes en moet je altijd alert zijn op zijn onvoorspel gedrag)en dan heb ik het nog niet eens over de 'uitdagingen' buitenshuis. Thomas houdt niet van handjes vasthouden en ziet dat als een belemmering van zijn vrijheid. Het liefst loopt hij op stoepjes vlak langs de weg(of aan de verkeerde kant van de stoep). Als peutertje ging hij geen uitdaging uit de weg en zag de wereld als één grote speeltuin. Zodra hij buiten was liep hij alle kanten op zodat zijn mama hem leuk achterna moest zitten of hij speelde verstoppertje, want achter die geparkeerde auto's kon je je zo leuk verstoppen....

 

Hoe ga je hiermee om, je kunt eenvoudigweg niet elke seconde waakzaam zijn, ook al zou je dat willen. Ze moeten het toch zelf leren met natuurlijk de volle begeleiding van de ouders. Maar wat een zorgen kun je je maken, elk moment weer, keer op keer. Is dat het, waar je het allemaal voor doet? Hoe ga je hiermee om, je hebt een man, gezin, een eigen leven, of verdwijnt dat als je ouder bent. Je wordt niet oud als je je ieder moment zorgen maakt denk ik, of in ieder geval niet prettig oud. Een kind is prachtig, het mooiste geschenk, maar dan moet je er wel van kunnen genieten.

 

Vanzelf gaan dat niet, je moet eerst een rust zien te creëren voor jezelf om er vertrouwen in te hebben. Hoe doe je dat? Mijn uitgangspunt was altijd dat iedereen uiteindelijk volwassen wordt. Dat is aardig, maar toch.. Van huis uit ben ik Christelijk opgevoed, daar ben ik mijn ouders nog steeds dankbaar voor. Hoewel ik niet naar een kerk ga en soms ook de belemmeringen van mijn kerkelijke opvoeding heb ervaren, heb ik ook de zegeningen ervan ervaren en ervaar ik het ook nu nog als één van de bouwstenen van mijn leven. Het is een hele geruststelling om je zorgen voor je kind neer te kunnen leggen bij God. De rust en het vertrouwen, nodig om een jong mensje op te voeden tot een zelfstandig en trotse volwassene, komt dan vanzelf. Als ik weer eens iets verschrikkelijks op het nieuws hoor en zo weer met mijn neus op mogelijke gevaren wordt gedrukt, vertrouw ik op God en zijn engelen die er altijd zijn om ons kind te beschermen. Dat geeft een enorme rust.

 

Als ik denk aan mijn jeugd, dan weet ik dat ook mijn ouders deze rust ervoeren. Net als Thomas nu, was ik vroeger vrij onstuimig en ging overal zonder gevaar te zien op af. Dat waren niet altijd de meest zorgeloze situaties. Toen ik als kind een keer lekker uitbundig fietste op een vrij drukke weg, begon ik te slippen doordat ik door een zandspoor aan de kant van de weg fietste. Ik wist dat ik zou gaan vallen, maar kon niets doen. Juist op dat moment reed er een wagen met harde snelheid langs me heen. Op het moment dat ik op de weg zou vallen, draaide mijn stuur als door een wonder om en kwam ik in de berm terecht. Net op het moment dat de auto met grote snelheid langs me reed, hij had niet meer op tijd kunnen stoppen. Ik weet nog dat mijn vader alles had gadegeslagen vanachter het raam van kennissen waar we toen waren en hulpeloos had toegekeken. Wat was hij enorm boos en geschrokken, maar natuurlijk enorm dankbaar dat het zo afgelopen was. Vanaf dat moment heb ik altijd geloofd in beschermengelen.

 

Of die keer dat ik met mijn zusje en ouders de besneeuwde bergen inging en van het rechte pad afweek, omdat dat zo saai was. In dat aspect lijk ik wel op mijn vader en Thomas wel weer op mij denk ik, het komt toch ergens vandaan. Met mijn vader voorop bewogen we ons langzaam door de diepe sneeuw heen, niet precies wetende of het nu schuin afliep of niet. Totdat wij op een berghelling belandden en mijn vader die vooraan liep een schuiver maakte en van de berghelling begon af te glijden, door het dikke pak sneeuw kon je niet precies zien hoe diep het dal was, misschien was dat maar goed ook. In zijn val kon hij zich gelukkig nog vastgrijpen aan een boom en probeerde weer de heuvel op te klimmen, totdat ik die achter hem liep hetzelfde overkwam. Ik glee naar beneden, langs mijn vader heen die me tevergeefs probeerde vast te pakken. Gelukkig kon ook ik een stukje lager een boom vastgrijpen. Mijn vader schoof voorzichtig naar beneden, van boom tot boom, totdat hij bij me was en samen klommen we weer moeizaam de berg op. Weer waren daar die beschermengelen, daar ben ik van overtuigd, die mij en mijn vader hebben behoed voor iets ergers wellicht.

 

 

Mijn vader was altijd al gek op bergen. Tijdens een andere vakantie in Duitsland, namen we zomaar eens een pad bergopwaarts met de auto. Het leek hem een mooi pad, al hadden we verder geen enkel naambordje gezien. Steeds hoger klommen we en het leek of we alsmaar rondjes om de berg heen reden, waarbij het pad steeds smaller en rotsachtiger werd. Het moment, dat mijn vader ging twijfelen of de weg waarop we reden überhaupt wel een weg was, kwamen we een tegenligger tegen. Moeizaam passeerden de twee auto's elkaar, waarbij het alternatief de steile berghelling of de afgrond was. Bij navraag gebaarde de vriendelijke Duitser 'immer gerade aus', en zwaaide nog eens vrolijk naar ons toen hij wegreed. Enigszins gerustgesteld, reed mijn vader verder, totdat de auto gewoonweg niet verder kon rijden door alle keien op de weg. Gelukkig zagen we toen een smalle uitstulping en mijn vader vond het genoeg geweest en ging keren. Het leek mijn vader beter als mijn moeder, mijn zusje en ik maar uitstapten, terwijl hij de auto zou keren. We namen afscheid van elkaar, want je wist immers maar nooit hoe dit avontuur zou eindigen en bezwaard stapten wij uit. Ineens gilde mijn moeder tegen mijn vader dat hij moest stoppen. Verbaasd bleef hij stilstaan en zei dat het echt niet anders kon. 'Ja maar, mijn tas ligt nog in de auto' zei mijn moeder in paniek..... Achteraf heeft mijn moeder over dit hachelijk avontuur heel wat grappen moeten incasseren. Het blijkt maar weer dat je nooit precies weet hoe je zult reageren in tijden van nood.

Ook dit avontuur is goed afgelopen, maar mijn vader is toen wel wat voorzichtiger geworden, je moet het lot natuurlijk niet uitdagen.

 

Een minder ernstig voorval, maar wel eentje die indruk op me heeft gemaakt was toen die keer, jaren later in een auto van een vriend. We waren onderweg en het was noodweer, het stormde en goot en het zicht was slecht. Toen wij bij een kruising stonden van een redelijk drukke weg, stopte de auto er ineens mee. Een paar keer starten was geen optie, er was geen beweging in te krijgen. De auto's raasden rechts en links langs ons heen en wij stonden daar terwijl de regen en wind op de auto beukten. Toen, na misschien nog geen 5 minuten ons beraden in de auto, stopte er een grote BMW naast ons. Er stapte een lange knappe man uit compleet gekleed in smoking, die vroeg of hij ons kon helpen. In die minuut dat hij uitgestapt was, was zijn smoking kleddernat geworden, maar het leek hem niet te deren. Toen wij hem de situatie hadden uitgelegd pakte hij een startkabel en ging aan de slag.Thank God, binnen no-time deed de auto het weer. De knappe Samaritaan wenste ons nog een goede reis en verdween weer even snel als dat hij gekomen was. Nu, jaren later, kan ik me hier nog om verbazen...als engelen bestaan dan moeten ze er zo uitzien!

 

Als ik dan naar mijn allerliefste zoon kijk en met lood in mijn hart naar de wilde capriolen die hij uithaalt, denk ik weer aan mijn jeugd en weet dat ook Thomas omringd word door engelen. Dat is een prachtige houvast en redding voor mijn ziel(en gezicht, zodat er niet al teveel rimpels in een veel te korte tijd bijkomen van de zorgen). Ik weet dat ik altijd bezorgd zal blijven om mijn kind, dat gevoel gaat samen met het ouderschap. Maar ik weet ook dat ik deze bezorgdheid kan overgeven om zo te kunnen genieten van dat heerlijke kleine eigenwijze mannetje, want dat is uiteindelijk waar het allemaal om draait.

En daar ben ik ontzettend dankbaar voor!