IMG_1807_drybrush.jpg'Vier Polen op een oer-Hollands vakantiepark' Ik ben erg onder de indruk van de leuke documentaires op TV Rijnmond. Ook dit keer werd ik tijdens het zappen weer aangenaam verrast op een bijzondere documentaire. Dit keer over de perikelen van vier Polen op een oer-Hollands vakantiepark.

Het keurige vakantiepark lag ergens vlakbij vliegveld Zestienhoven, want met enige regelmaat kwamen er vliegtuigen over het op het oog zo rustieke park heen denderen. Het geheel gaf een goed verzorgde aanblik, met mooi gelakte houten of bakstenen huisjes compleet met fleurige gordijntjes en keurig onderhouden tuintjes. De wat oudere bewoners zagen er, ondanks dat het toch een vrijetijdspark was, over het algemeen op hun paasbest uit.

Hoe groot was hun ergernis toen er vier Poolse mannen een vakantiehuisje betrokken op het Rotterdamse park. Met enige regelmaat wandelden groepjes argwanende Rotterdammers, niet al te onopvallend, langs het bewuste huisje, om de nieuwelingen te observeren. Als de kust veilig was, bleven ze een eindje verderop staan om met elkaar te klagen over het gedrag van deze Polen. Ze onderhielden hun tuin niet, ze waren erg op zichzelf, ze dronken, ze schreeuwden, kortom ze hoorden niet op het park!

De Polen zelf, hadden van al dat bespioneer totaal niets in de gaten en speelden met elkaar een potje kaart of dronken een biertje. Ook zongen ze regelmatig melancholische liedjes en leken het prima naar hun zin te hebben. Alles in het Pools natuurlijk, hoewel sommigen een heel klein beetje Nederlands spraken.

Er werden twee mannen geïnterviewd die hun huisje tegenover de Polen hadden. Zij klaagden steen en been over die 'buitenlanders' die zich niet wilden aanpassen. 'Dat doe je toch normaal gesproken, je past je toch gewoon aan als je ergens bent,' zei de meest fanatieke van de twee. 'Moet je eens kijken naar die tuin, één grote bende! En dat gras, één wildernis, daar doen ze nooit wat aan! Al dat onkruid waait over naar onze tuin en wij maar werken om het weer goed te krijgen. A-sociaal gewoon!' Hij kreeg er een rood hoofd van en wond zich steeds meer op. 'Ik ga een keertje die hele troep van ze platbranden, ja, dat doe ik! Dan gaan ze maar lekker in een tentje zitten, kan mij niet schelen!' Zo ging het nog even door in niet mis te verstane Rotterdamse bewoordingen. Zijn vriend lachte er maar wat om en haalde hulpeloos zijn schouders op.

Ondertussen vlogen de vliegtuigen af en aan en kon ook de boze Rotterdammer niet altijd boven het lawaai uitkomen. Ook de andere bewoners deden hun beklag. Blijkbaar was er een jaarlijkse tuincommissie en dan kreeg het park een cijfer. Ze hadden weleens een 7 gehaald, maar nu was het een 6! Hun keurige park, zo naar de knoppen door een stelletje Polen, terwijl zij zo hun best deden om een goed cijfer te halen. 'Het is toch je hele aanzien,' zei een verontwaardigde Rotterdammer. Het kon zo niet langer! Ze staken de koppen bij elkaar en besloten dat er een afgevaardigde zou gaan praten met de Polen.

De gehele documentaire werd ondertussen ondersteund door een vrolijk deuntje, dat in schril contrast stond met de gemoedstoestand van de omwonenden.

Ondertussen waren de Polen zich van geen kwaad bewust en ontvingen hartelijk de afgevaardigde. Het was lekker weer en ze gingen aan een plastic tafeltje in het hoge gras zitten. 'Ja kijk,' begon de afgevaardigde tactisch zijn verhaal, 'op dit park zijn de mensen heel erg netjes op hun tuin.' De Polen keken hem wat wazig aan en hielden hun mond. 'Begrijpen jullie?' zei de afgevaardigde weer, waarop één Pool instemmend 'tuin' mompelde. Met veel pijn en moeite wist de afgevaardigde de Polen te overtuigen dat ze hun tuintje moesten gaan onderhouden. De Polen bleven heel vriendelijk en knikten instemmend naar de afgevaardigde, terwijl ze met elkaar in het Pools overlegden wat er nou eigenlijk bedoeld werd. De afgevaardigde probeerden ze ook duidelijk te maken, dat de mensen op het park erg van hun rust hielden. 'Jullie drinken veel en maken veel lawaai.' 'Ehh??' 'Nou, jullie schreeuwen altijd maar.'

Op dat moment ging de telefoon en de Pool die het gesprek aannam begon inderdaad hard te schreeuwen tegen de beller. Ook kwam er en passent nog een vliegtuig overvliegen, zodat de rust en het goedbedoelde gesprek compleet teloor ging. Toen het weer even rustig was, 'ja, zie je, dat bedoel ik nou,' zei de afgevaardigde. 'Tegen wie schreeuwt hij zo?'  Moeizaam en in gebarentaal wisten de Polen duidelijk te maken dat hij het tegen zijn vrouw in Polen had. 'Moeilijk, moeilijk,' knikten zij. 'Ja, moeilijk,' ging de afgevaardigde onverdroten voort, 'maar toch moeten jullie je aanpassen, bijvoorbeeld door klusjes voor de mensen hier te doen! Dus niet schreeuwen, niet drinken, de tuin goed onderhouden en klusjes voor de mensen hier, snappen jullie dat?'

Dat de Polen van goede wil waren lieten zij al spoedig zien, het gras werd gemaaid, de struiken gesnoeid. Dit alles onder luid gezang van een Pool die liever zong dan werkte. Een andere Pool probeerde nog een soort van kartonnen naambord aan het huisje op te hangen, maar dat ging niet helemaal goed. Ondertussen waren zij ook volop in de weer om allerhande klusjes voor de omwonenden te doen. Het gras op het park werd gemaaid, een gootsteen werd ontstopt, andere tuintjes werden aangepakt. Als beloning kregen de Polen hiervoor een lekkere Hollandse maaltijd. 'Dat zijn muisjes, zie je wel, roze voor meisjes, blauw voor jongens,' legde een vriendelijke dame uit. 'Oh, meisjes op brood?' 'Nee, muisjes, als er baby’s worden geboren?' 'Oh.....'? Hoewel de Polen hun best deden, klaagden ze tegen elkaar dat ze zoveel moesten werken. 'Overdags moeten we al hard werken, hier moeten we hard werken, ik ben heel erg moe.'

Toch waren hun inspanningen niet voor niets, want al spoedig werden ze uitgenodigd voor een oer-Hollandse Bingo avond. Hoewel dit eerder een inspannende dan ontspannende gebeurtenis bleek voor de Polen, die moeite hadden met de getallen. Gelukkig waren er genoeg welwillende opgedirkte dames die hen graag daarbij behulpzaam waren. Ondertussen had de ene Pool met de regelmaat van de klok, zware gesprekken over de telefoon met zijn vrouw. Kwaad staarde hij dan voor zich uit, terwijl enkele dames wat bezorgd informeerden bij zijn landgenoten.

Hoogst waarschijnlijk door de boze overbuurman, was de politie ingeschakeld om eens polshoogte te nemen bij de Polen. 'Is dit huisje van jullie?' werd er gevraagd, 'wonen jullie hier?' 'Ja, ja, wij wonen,' antwoorden de Polen in gebrekkig Nederlands. 'Je mag niet in deze huisjes wonen, want dit zijn vakantiehuisjes.' 'Wij op vakantie hier,' beaamden de Polen snel. 'Ja, ja, wij hier op vakantie.' 'Oké, nou jullie paspoorten zijn in orde, we zullen contact opnemen met de eigenaar van dit huisje, want er mag hier niet onderverhuurd worden.' Vriendelijk namen de agenten weer afscheid van de Polen, die hen terloops nog een glas Wodka aanboden op het vroege tijdstip.

Uiteindelijk moesten de Polen het park verlaten en werd er een afscheids/amusementsavond georganiseerd door de bewoners. De Polen hadden de hoofdact en verkleedden zich als Tiroler mannen met rouge en bretels. Ondertussen zat de sfeer in de zaal er goed in en werden allerhande Karaoke nummers ten tonele gebracht. Tot slot zongen de Polen het liedje 'Farewell' uit de Sound of Music en vertrokken ze één voor één van het toneel. Uitbundig uitgezwaaid door de enthousiaste Rotterdammers.

Het laatste hoofdstuk van de documentaire liet zien wat er van de Polen was geworden. De Pool die veel ruzie over de telefoon maakte met zijn vrouw, was terug naar Polen gegaan en niet meer teruggekomen. De andere drie woonden en werkten inmiddels legaal in Nederland. Eén Pool had blijkbaar warme herinneringen aan het vakantiepark bij Zestienhoven overgehouden en had nu zelf ook een vakantiehuisje aangeschaft. Samen met zijn Poolse vrouw genoten ze op het terrasje van hun huisje van de rust van het vakantiepark. Er was wel een kanttekening, merkte de Pool wat ernstig op. 'Kijkt u maar, hier tegenover, dat huisje wordt totaal verwaarloosd'(het huisje tegenover hen, zag er inderdaad vervallen uit). 'Ik weet niet welke mensen er wonen, misschien Marokkanen, Turken of Nederlanders? Ze doen totaal niets aan hun tuin, kijk maar naar al dat onkruid. Dat onkruid komt ook in onze tuin en dat is veel werk. Maar we klagen niet hoor, we zeggen er niets van,' besloot de geïntegreerde Pool zijn relaas en staarde wat meewarig naar de overkant.

De boodschap van dit alles? Alle mensen zijn in wezen hetzelfde of de geschiedenis herhaalt zich? Je kunt er alle kanten mee op, maar één ding is zeker. Documentaires hoeven nooit saai te zijn!