img_6838_filmgrain.jpgToen ik tijdens de lunchpauze even aan het zappen was, kwam ik tot mijn verrassing bij een juweeltje van een documentaire terecht. Het ging over mensen die moeilijk een baan konden krijgen. De documentaire liet de mogelijkheden zien om deze mensen toch een kans te geven in de maatschappij. Het geheel was gefilmd op een bijna humoristische wijze, hoewel de boodschap duidelijk was. Ik kan niet anders dan het proberen te memoriseren, maar of het net zo goed wordt als de tv-documentaire zelf betwijfel ik.

Er kwam een nonchalant geklede Consultant met paardenstaart in beeld, die op vrij onconventionele manier een lezing gaf over de sollicitatieprocedure. Op zich een bijzonder fenomeen. Bij een sollicitatie denk je toch meer aan een representatief voorkomen. Het bleek een cursus te zijn voor een kansarme groep mensen, waarvan het merendeel allochtonen. Een prima initiatief in ieder geval, waarbij een grote man met een hanenkam centraal stond. Deze figuur werd naast het arbeidsbureau ook nog thuis gefilmd en later zelfs tijdens het uiteindelijke sollicitatiegesprek.

Theo, de man met hanenkam, was de dertig gepasseerd, woonde bij zijn ouders, stotterde en had een hartafwijking. Een gedegen opleiding had hij waarschijnlijk niet. Hij werd als voorbeeld voor de klas gehaald om een rollenspel te spelen. De consultant was de P&O man en Theo was de sollicitant. Theo kwam direct ter zake en zei dat hij zo enorm gemotiveerd was(dat werd er wel goed ingepeperd tijdens de training). Prima, vond de 'P&O' consultant, 'maar waarom solliciteer je naar deze baan?' 'Nou,' begon Theo, 'ik heb een ha- haRT probleem en kan ni- niET hele dagen werken.' 'Oh,' zei de leraar en opperde voorzichtig dat het wellicht niet zo'n goed idee was om direct tijdens de eerste vraag bij je sollicitatiegesprek over je hartconditie te beginnen.

Er kwam een vrijwilligersshop in beeld waar kleding aangeleverd werd speciaal voor deze doelgroep. Een keurig dametje vertelde enthousiast dat ze het een geweldige vrijwilligersbaan vond, omdat ze gratis kleding mocht uitdelen. De kleding zag er prima uit, met een hoog merkkledinggehalte, compleet met Samsonite koffers in goede staat verkerend. Ook Theo mocht er een bezoekje brengen, want hij was uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek.

Bij Theo thuis werd ook gefilmd. Meestal aan tafel met ouders, in een kleine keuken met/zonder geraniums in de vensterbank. Moeder in nachtpon en vader achter de krant op zoek naar geschikte banen voor zoonlief.

'Hé, ik heb wat voor je,' aldus een mompelende vader. Een Computertechnicus, is dat wat?'

'Hè, een com- comPUTER techdinges, ik weet niet eens wat dat is. Ik heb niet eens verstand van com- comPUTERS.'

'Nou, dan een behanger,' ging de vader onverstoorbaar verder. 'Ja, lul de behanger,' was het antwoord.

'Het is toch niet de bedoeling dat je hier bij ons woont tot je 65ste,' deed ook moeder in nachtpon een duit in het zakje.'

'Ga jij ook nog eens beginnen,' was het boze commentaar van de man met hanenkam, waarna hij stampvoetend zijn kamer opzocht. 'Ach, die jongen,' verzuchtte ma in nachtpon, 'hij doet zo z'n best.'

'Jij neemt het ook altijd voor hem op,' aldus de mompelende vader vanachter zijn krant. Je lijkt ma Flodder wel!'

Inmiddels had Theo zich een pak aan laten meten in de vrijwilligersshop, compleet met stropdas en Samsonite koffer. In de kleedkamer kreeg het keurige dametje nog de onderbroek te zien van Theo, waarop 'lekker stuk' stond.

'Oh, hahaha,' deed het dametje dapper, waarop Theo naar zijn andere broekspijp wees. 'Snap je,' zei hij tegen haar, 'een muis met een stuk kaas...' Theo was er klaar voor. Thuis schoor hij resoluut zijn hanenkam eraf. 'Pa' wilde behulpzaam zijn en vroeg of hij hem kon helpen bij het scheren.

'Nee zeg,' was het antwoord, 'dan krijg ik een kop vol met wonden, dat staat goed bij mijn nette pak!' Toch moest 'pa' nog wel te hulp schieten bij het stropdas ritueel. Dat bleek ook voor pa een hele opgave, maar uiteindelijk stapte Theo keurig in pak, met kale kop, Samsonite koffer en lange jas, op de brommer. Die lange jas vormde nog een probleem, maar na wat onhandige pogingen op de flappen te gaan zitten, gaf hij het op en reed met flapperende jas naar zijn interview.

Het bleek een computerbedrijf te zijn, waar hij op gesprek mocht komen. Uiterlijk behoorlijk zenuwachtig maakte hij kennis met de P&O man. 'Wie is Theo?' was de eerste vraag, maar Theo was er klaar voor.

'Ik ben er- errg gemotiveerd, he- heEl gemotiveerd. Ik zie dat u een Feyenoord man bent, dat ben ik ook. Goe-ie club Feyenoord!' Dat was onder de spannende omstandigheden, knap opgemerkt van Theo, want hij had het Feyenoord beeldje op het bureau toch niet over het hoofd gezien. 'Mag ik ook opmerken dat u er go- goED uitziet,' ging hij nu enthousiast door. Uw pa- paK pa- paST precies bij uw overhemd en uw stropdas kleurt da- daAR goed bij.'

'Ja, ehum,' sprak de man enigszins in verlegenheid gebracht en vroeg toen naar de reden van zijn sollicitatie.

'Ik hou van com- comPUTER......-spelletjes en ik doe veel met com- comPUTERS, vandaar.'

'Aha,' ging de P&O man onverstoorbaar verder 'en hoe ziet u uw werkweek?'

'Nou, ik laat het natuurlijk aan u over(altijd een prima zin om te gebruiken), maar ik da- daCHT van 11.00uur tot 15.00uur?'

'Ja, dat zou iedereen wel willen,' zei een nog steeds ernstige P&O man. 'Heeft u zelf nog vragen?' Waarop meteen de robuuste Samsonite koffer op het bureau werd gelegd met als enige inhoud een velletje papier met wat krabbels.

Theo bestudeerde het velletje papier lang en aandachtig en vroeg toen naar het aantal vakantiedagen. Hij luisterde ogenschijnlijk aandachtig naar de P&O man met een onbewogen glimlach om de mond.

'36 Dagen,' was het antwoord. 'Twee weken,' sprak Theo verbaasd.

'Wat bedoelt u met twee weken? Het zijn 36dagen,' sprak weer de P&O man en hij ging vervolgens verder met een uitleg over de arbeidsvoorwaarden. Theo ging ondertussen door met het aandachtig bestuderen van het papiertje en de arbeidsvoorwaarden gingen, zo te zien, totaal langs hem heen. Erg ver kwam de P&O man niet met zijn verhaal, want inmiddels werd het allemaal een beetje teveel voor Theo en abrupt onderbrak hij het relaas van de P&O man.

'Goed, dat is dan duidelijk,' sprak Theo kordaat, hij stond op en gaf de man resoluut een hand. 'Wanneer kan ik het tweede gesprek verwachten?' vroeg Theo nog wat dwingend, terwijl hij aanstalte maakte om te vertrekken. De P&O man hield het hoofd koel en handelde zo goed en zo kwaad als het ging, het gesprek af.

Uiteindelijk ging Theo met een tas met gebak naar het dametje in het shopje om haar te bedanken voor alles en vooral om haar te vertellen dat hij was aangenomen. Het bleek een baantje waar ook het koffierondbrengen en prullenbakken uitruimen onderdeel van was, maar dat deerde Theo niet. Hij had een baan!

Wat een goed initiatief en wat fijn voor de toch sympathieke Theo dat het hem gelukt was. Zonder hulp had hij het niet gered en dat blijkt voor veel meer mensen in onze samenleving. Gelukkig dat er dan organisaties in het leven zijn geroepen om mensen zoals hem te helpen. Het was een happy einde van een bijzondere documentaire en dat was het.