ek.jpgHelaas, Oranje heeft de halve finale niet gehaald......

Het begin van de EK was te mooi om waar te zijn. Met schijnbaar groot gemak won Oranje eerst van Italië en toen van Frankrijk, iets meer moeite moesten ze doen voor Roemenië. Maar Nederland was niet langer de underdog van dit toernooi en werd in één klap een favoriet. Waarschijnlijk had een heel groot aantal Nederlanders een kater, na die veelbelovende kwartfinale tegen Rusland. Het ene moment kan niemand meer om je heen en heb je de wereld in de palm van je hand, het volgende ben je verguisd en is de glorie van die eerste prachtige wedstrijden alweer in de vergeethoek geraakt.

Keihard als je het zo bekijkt. Tel je zegeningen en geniet intens van die momenten, dat is alles wat je krijgt. Meer is er niet, behalve dan de overige 99,99% inspanning om dat resultaat te bereiken. Geniet van die momenten van glorie, daar doe je het tenslotte voor. Een eye-opener? Bij het Nederlands elftal zal de kwartfinale nog een lange tijd vers in het geheugen liggen, terwijl de glorieuze momenten van ervoor alweer overschaduwd zijn door die laatste onfortuinlijke wedstrijd.

Maar wat zo bijzonder is tijdens een EK of WK, is de saamhorigheid overal en wereldwijd. Dat werkt heel wat beter dan een inburgeringscursus. Voetballen kijk je niet alleen, dat doe je samen. Voetballen brengt mensen bij elkaar, ook in een land als Nederland geen overbodige luxe, maar een kans. Een kans om vriendschappen te maken, te vernieuwen en voort te zetten, ookal verliezen ze...en als ze winnen, dan vier je gezamenlijk feest!  Dat kunnen die voetballers dan toch maar op hun conto schrijven!

Als ik denk aan mijn ervaringen bij een groot scheepvaartbedrijf, dan zijn er heel wat mensen de revue gepasseerd die hun ziel en zaligheid voor hun werk hebben gegeven. Veel overwerk, veel zakenreizen en veel stress, met als gevolg weinig tijd voor hun gezin, gezondheidsproblemen, weggepromoveerd of erger. Ik zat toen nog niet zo lang op een kleine financiële stafafdeling die de ruimte deelde met een grote marketingafdeling. Mijn toenmalige baas was een zeer sympathieke kerel, maar dit geldt niet direct als een pluspunt in de harde zakenwereld. Hij was naar deze afdeling overgeplaatst en moest hard werken voor zijn positie als Financieel Controller. Hij had nog maar een paar jaartjes te gaan voordat hij van zijn pensioen zou gaan genieten. Helaas, dat werd hem niet gegund. Op een dag was hij  zomaar weg, zijn hart had het begeven. Zijn begrafenis was een intens verdrietige ervaring en dat hij geliefd was bleek uit het groot aantal mensen die er waren om afscheid van hem te nemen. Ik zie daar nog een hoge baas uit een nevenbedrijf in Amerika een eindje verderop staan. Ongeduldig schuifelde hij van het ene been op het andere en met de regelmaat van de klok keek hij op zijn horloge, zelfs het 'fatsoen' om hierbij discreet te zijn ontbrak...

Wat zou er van die man geworden zijn? Zou deze workaholic eenzelfde lot beschoren zijn, of nog erger eigenlijk, een robot blijven zonder mededogen voor zijn medemens. Zullen er veel mensen zijn die om hem rouwen als hij er niet meer is? Is dat waar het allemaal om draait in het leven? Is je werk het waard om de mens in jou uit te schakelen? Indien gegeven, kun je dan ooit met trots terugkijken op de mens die je toen was?  Zou je het allemaal weer net zo doen, als je de kans kreeg? Kun je later met je familie en vrienden met een goed gevoel terugkijken op die periode en lachen om herinneringen uit die tijd, dankbaar en trots op hetgeen je opgebouwd hebt, met de mensen om je heen die om je geven?

Mensen zoals hij maken veel slachtoffers, niet met geweld maar met onzichtbare wapens. Zonder besef of spijt over hun acties. Hoe diep kun je zinken? Kun je jezelf op een bepaald moment ooit vergeven voor deze daden. Ik zal het hoofd Marketing nooit vergeten, hij was een markante persoonlijkheid, een kei van een kerel die heel wat had bereikt voor het scheepvaartbedrijf. Hij was één van de meest invloedrijke personen daar, een harde bolster met een blanke pit. Hij was recht voor zijn raap, maar had zijn hart op de juiste plaats zitten. Blijkbaar konden een aantal leidinggevenden daar niet mee omgaan. Ook hij kreeg op een dag, nog maar twee jaar te gaan voor zijn pensioen, te horen dat hij naar een kantoortje ergens in Duitsland moest verkassen. Er waren wat verschuivingen in het bestuur geweest en de jongere garde had het heft in handen genomen. Al die jaren dat hij zijn afdeling met succes had gerund, werd voor het gemak maar even over het hoofd gezien. Deze man had in die tijd drie hartaanvallen overleefd, maar hij bleef geloven in het bedrijf, wat ook een beetje zijn bedrijf was geworden.

Weg jaren van zelfopoffering, weg resultaten uit het verleden, weg zelfvertrouwen, weg zelfrespect, weg geloof in hetgeen je voor geleefd hebt! Hoe hard kunnen mensen zijn. Gelukkig gaf deze vechtersbaas het niet zo gemakkelijk op. Hij had een goede vriend in de Raad van Bestuur zitten en die heeft de beslissing weer net zo hard teruggedraaid. Overwinning? Nee, het leed was al geschiet, zijn eigenwaarde had een enorme deuk gekregen. Waren de werkzame jaren van zijn leven dan voor niets geweest? (Dat doet me een beetje denken aan Lubbers, die na zoveel jaren in de politiek, door één 'foute' klap op de kont van een medewerkster werd verguisd door heel Nederland. Heeft hij dat verdiend na al die jaren van trouwe dienst?)

Twee jaar later ontving ik een uitnodiging voor zijn afscheidsreceptie. Dat was de meest bijzondere receptie die ik ooit had meegemaakt. Iedereen van hoog tot laag was er. Het moment van zijn afscheidsspeech zal niet snel vergeten worden. Dit kwam zeker niet door degene die een woord van dank tot hem richtte. Het was een korte toespraak met weinig hoogtepunten en weinig dieptepunten, ondermaats en nietszeggend. De man waar ik het voorrecht had gehad een aantal jaren voor te werken, was een dynamische persoonlijkheid die zijn afdeling met harde doch rechtvaardige hand regeerde, met daarbij een flinke dosis zelfspot. Zijn woordwisselingen voltrokken zich nogal eens op de werkvloer, zich daarbij niet altijd even geliefd makend bij de andere partij. Ik weet van een keer dat hij een vrij invloedrijk management lid met bulderende stem voor 'rotte gans' had uitgemaakt(de diep gekwetste persoon in kwestie heette 'Rotgans').

Ik zie hem nog staan op het podium, zelfverzekerd en strijdlustig, nog altijd een markante persoonlijkheid. Vriendelijk en met een knipoog hier en daar bedankte hij de mensen met wie hij samengewerkt had. Toen kwam de ommekeer. Zonder mededogen, maar met een glimlach om zijn lippen, gaf hij het management in naam en toenaam ervan langs. Het was doodstil in de zaal. Een enkeling die het zich kon veroorloven liep weg, maar de meeste mensen bleven geboeid of geschrokken naar de openbaringen van deze bijzondere man luisteren. Hij was helemaal op dreef en nam geen blad voor zijn mond, het was grandioos.

Na de stilte volgde er een daverend applaus, waaraan sommigen niet actief deelnamen, maar die niet werden opgemerkt door de ontroerde toeschouwers. Ik zelf heb nog nooit zo hard geklapt (in ieder geval niet op een receptie) als toen die keer. Wat een persoonlijkheid en wat een respect van degene die hem kenden en bewonderden. Dat was zijn moment van glorie, zoals hij daar stond, glunderen met zijn vrouw aan zijn zij, genietend van zijn moment.

Nog eenmaal ben ik getuige geweest van de methodiek om een ouder en invloedrijk personeelslid op een zijspoor te zetten. Geen tactiek bleef onbenut, hoe drastisch deze ook mocht zijn. Ik werkte toen op een andere afdeling en de toenmalige baas was pas een paar jaar in Nederland met zijn gezin. Hij was een lange tijd in Japan gedetacheerd geweest, maar wilde die laatste jaren voor zijn pensioen weer een bestaan in Nederland opbouwen. Ook hij kreeg geheel onverwachts te horen dat hij werd overgeplaatst naar een andere positie. Het was een soort van 'take it or leave it' deal, terug naar Japan of direct naar de uitgang. Dit keer zonder afscheidsreceptie. Hopelijk heeft hij er toch nog iets moois van kunnen maken...

Bestaat er nog zoiets als gerechtigheid? Je moet zelf iets moois van je leven maken, iemand anders doet het niet zo snel voor je. Dit soort drastische dingen zijn mij gelukkig nooit overkomen, maar ik heb er wel van geleerd. Tel je zegeningen en wees er dankbaar voor. Ondanks de slechte kwartfinale zal ik Edwin van de Sar als keeper niet snel vergeten, wat een enorme vakman is hij, wat een enorm talent. Hij heeft Oranje een echte nederlaag bespaard en ik heb met bewondering naar zijn wonderbaarlijke reddingsoperaties gekeken. Hopelijk vergeet ook Edwin van de Sar, Edwin van de Sar 'de beste keeper van het EK'08' niet.

Tel je zegeningen, ze zijn het waard!