takje.jpgSoms is het heerlijk om er even helemaal uit te zijn. Die kans kreeg ik door mijn wekelijkse yogales. Eens in het halfjaar, wordt er door de yogalerares een weekendje weg gepland. Een weekend van bezinning. En waar kun je dat beter doen dan in een klooster? Dit keer ging de reis naar Denenkamp, Klooster Zusters Franciscanessen. Een prachtig (rust)oord, in een landelijke omgeving.

Toen ik, ongeveer een halfjaar geleden, mijn eerste yogales bezocht, moest ik erg wennen. Onder het mom van meer lichaamsbeweging en bewuster leven, waagde ik me aan een proefles. Het was te lang geleden dat ik iets aan sport had gedaan en een kantoorbaan werkt ook al niet mee aan een actiever bestaan. Het hectische leven als een werkende moeder, slokte het grootste deel van mijn vrije tijd op. Als ik dan 's avonds thuis uitgevloerd op de bank hing, wilde ik niet meer weg. De hoogste tijd dus om weer wat energie in dat luie lichaam te pompen.Yoga klonk goed, relaxed en niet te intensief naar mijn gevoel. Precies wat ik zocht. De meeste sporten die ik beoefend heb(al ben ik niet zo'n supersporter) waren intensieve, snelle sporten. Sporten waarbij je de tijd niet hebt om na te denken, om na een uurtje afgetobd, maar tevreden, je bed in te duiken. Niets mis mee, maar niet wat ik zocht.

Yoga is anders. Inplaats van de snelle beat waarmee veel sportlessen vergezeld gaan, wordt je bij binnenkomst begroet door monnikengezang of ambient klanken. Even wennen, maar op een bepaalde manier, kalmerend. Je komt meteen tot jezelf en vergeet voor een uurtje de 'buitenwereld'. Niet minder intensief heb ik ervaren, maar dieper, lichamelijk en geestelijk. Yoga brengt rust door meditatie en gaat tevens tot uitersten. Met concentratie kom je een heel eind en gebruik je je lichaam op een manier waarvan je nooit had gedacht dat het mogelijk was. De yogalerares geeft je het gevoel dat je het kunt en vertelt precies waar je op moet letten, elk gewricht, orgaan, spier. Alles krijgt aandacht. De juiste ademhaling is hierbij van essentieel belang. Best moeilijk als je in een bijna onmogelijke houding moet gaan zitten/staan/liggen, maar bijzonder genoeg mogelijk door concentratie en beheersing van de ademhaling. Thuis oefenen is een ander verhaal, ik ben dan al blij dat ik het een tijdje in de kleermakershouding uithou. Ook eindigt de les steevast met een kopje thee en een boodschap. Dat kan een stukje uit elk willekeurig, of niet zo willekeurig, boek zijn, maar altijd een wijs woord. Iets om over na te denken.

In mijn enthousiasme gaf ik me dus direct op voor een weekendje weg. Het klonk idyllisch en het leek me bovenal erg gezellig. Later kreeg ik mijn twijfels en het programma. Toch wel veel yogalessen tijdens zo'n weekend eigenlijk.. Bij aankomst bij het complex werden we begroet door een non 'in burger'. Dat mocht, want zij moest de gasten ontvangen en had een openbare functie. Het bleek tevens de jongste non van het klooster te zijn met haar 68 jaar.. Ook in het klooster heeft de vergrijzing toegeslagen en wordt hier in Nederland met uitsterven bedreigd. Dat blijkt wereldwijd nog niet zo te zijn, werd ons later verteld. De oudste nonnen waren 102 en 103 en bovendien zowel geestelijk als lichamelijk nog prima in orde, al klaagde de 'oudste' non wel dat ze sinds kort een rollator nodig had....

Tot onze verrassing, stond er al een wijntje voor ons klaar, zodat de fles(sen) die wij 'illegaal' hadden meegenomen weer huiswaarts zijn gegaan. We waren met een leuke groep van totaal 7 vrouwen. Allemaal even huis en haard verlaten voor iets anders...

De yogalerares had aangegeven dat we het leuk zouden vinden om een rondleiding door het complex te krijgen. Twee nonnen gaven ons eerst een slideshow en waren nog in beraad of we een 'life' rondleiding konden krijgen. Het waren 2 van de 4 jongere Indonesische nonnen. Deze nonnen waren overgeplaatst uit hun klooster in Indonesië om de oudere Nederlandse nonnen bij te staan. De Nederlandse nonnen hadden heel hun leven God gediend door mensen te helpen en nu zij het niet meer konden moesten zijzelf een handje geholpen worden, was het vriendelijke commentaar. Wat hen minder beviel was het 'koude' brood. In hun thuisland waren ze gewend aan 3 warme maaltijden per dag. Nu kregen zij er één en 2 koude maaltijden, met koud brood! Om de Indonesische zusters ter wille te zijn, mochten ze één keer in de maand Indonesisch koken, dat was iets om naar uit te kijken. Ook mochten zij één keer in de 3jaar een aantal maanden naar huis om hun familie te bezoeken. Voor de Nederlandse nonnen was dat 1week per jaar.

Gelukkig kregen we de 'life' rondleiding. Zodoende ontmoetten we de beide oudste zusters, allebei vrolijk, helder en soms ook wat ondeugend. We mochten nog een kijkje nemen in de woonkamer van het nonnetje. Het zag er huiselijk en gezellig uit. Ze vertelde dat ze het sportjournaal nooit miste en maakte grapjes met onze Indonesische gids. 'Arme Franciscanessen, rijke prinsessen,' merkte ze vrolijk op. Ook de andere non, van 102 of 103 jaar, dat weet ik niet meer, hield van een 'grapje'. Toen zij afscheid nam van ons: 'Tot ziens maar weer, en anders tot boven,' en ze wees naar het plafond. Vrolijk wandelde zij verder met haar rollator.

Ook maakten we een korte mis mee. Voor mij, als leek op het gebied van de Katholieke geloof, een hele ervaring. Het bleek nog hard werken. Het was een non-stop dienst waarbij afwisselend stukjes voorgelezen, gezamenlijk gezongen en gelezen werden. Op een groot bord stonden de teksten aangegeven, maar eer dat je het stukje tekst gevonden had, waren ze alweer bij het volgende stukje tekst en daarbij werd er ook nog het één en ander herhaald. Kortom, nu begrijp ik waarom de oude nonnetjes nog zo goed bij de tijd zijn. Ze moeten wel en zijn goed getraind!

Iets om over na te denken? In ieder geval tijdens de yogasessies, waarbij zo nu en dan wat emoties naar boven kwamen. Dat was goed en hoorde erbij, je wordt geconfronteerd met jezelf. Ook maakten we nog een heerlijke lange wandeling door de prachtige omgeving. De aankondiging was een stiltewandeling, maar wees maar eens stil met 7 vrouwen. Toch hielden we telkens wel een stiltemoment, om meer van de natuur te genieten. En dat deden we, want we hadden alles mee, het weer, de omgeving, het gezelschap. We hoorden, ik dacht, twee spechten flink tekeer gaan en stonden een moment stil om van de zon op ons gezicht te genieten. Dit, ter verwondering van een eenzame automobilist, die 7 vrouwen met opgeheven hoofd, op een rijtje aan de rand van het bos zag staan. Vrij onverwachts, stonden we voor een mooi restaurant bij een watermolen. Een prachtig plaatje, maar het restaurant bleek gesloten. Na een lange frisse winterwandeling was dat even slikken, maar niets was een probleem voor de yogalerares. Het restaurant werd direct geopend en de open haard aangestoken. We hebben er heerlijk genoten van een kop koffie met gebak. Hoezo het goede leven...

Ik zou nog even door kunnen gaan, over het lekkere eten, de goede gesprekken en de grapjes over en weer. Kortom een geslaagd weekend. Maar zou ik er willen blijven? Hoewel de nonnen een druk bestaan leiden, zij wonen iedere dag een aantal missen bij, bieden hulp aan hun gasten en die mensen die het nodig hebben, hebben zij naar mijn idee geen stress. Daar kun je blijkbaar heel oud mee worden. Hoe anders is het thuis, waar het element stress zo nu en dan flink de kop op kan steken. Sinds de geboorte van mijn zoon, ben ik in rap tempo heel wat jaartjes ouder geworden. De zorgen om je kind en je gezin, hebben direct effect op jou als persoon. Maar dat hoort erbij. Ik zou mijn leven, mijn gezin, voor niets ter wereld willen inruilen. Ik ervaar het als een zegening en ben daar enorm dankbaar voor. Daar gaat het om in het leven. De liefde voor elkaar en je medemens.

Toch is het dan ook heerlijk om een moment stil te kunnen staan, zodat je alles weer even kunt relativeren. En waar kun je dat beter doen dan in een prachtig klooster, tussen de zorgzame nonnen, een zorgzame yogalerares en met goed gezelschap.

Ik kan het iedereen aanbevelen!

ps. Over zorgen gesproken. Vlak voordat ik wegging was er nog een kleine crisis thuis. Kleine crisis, omdat het een kleine jongen van 6 betrof, die diep in tranen was omdat hij met mens-erger-je-niet had verloren van een meisje. Dan denk je nog 'zou het allemaal thuis wel goed gaan?' Maar dan kom je thuis en vertelt zoonlief doodleuk: 'Mam!, ik heb je helemaal niet gemist.....want we hebben gevliegert op het strand en we hebben stokken in de sloot gegooid' en ga zo maar door... Zorgen? Voor morgen misschien, maar niet voor de dag van vandaag in ieder geval!