Ik kan het niet laten om zo nu en dan wat 'opvoedperikelen' toe te voegen aan 'kwestie van opvoeden'. Thomas heeft laatst zijn eerste inenting gehad tegen de Mexicaanse griep. Ik was verbaasd dat hij als een van de weinige kinderen van zijn klas opgeroepen werd. Waarschijnlijk komt dit door zijn voorgeschiedenis. Tijdens zijn babytijd werd Thomas niet neusverkouden(inmiddels wel beter nu) en kreeg hij al snel een inhaler om zijn benauwdheid tijdens verkoudheden wat te verlichten. Hij zag als een berg op tegen het prikje. Hoewel hij er inmiddels in zijn jonge leventje al heel wat heeft gehad, begint het besef van combinatie injectienaald en pijn nu goed door te dringen. Het kostte me heel wat moeite hem te kalmeren tijdens het prikje, gelukkig nam de dokter hem in de houtgreep en kreeg hij een ballon van haar, dat maakte weer een hoop goed. Hij wist zelfs al wat hij de volgende keer zou uitkiezen.

Het was op een enorm regenachtige dag en na het doktersbezoek zouden we direct doorrijden naar de fietsenmaker om zijn 'babyzitje' te vernieuwen voor een 'groter' zitje. Al wekenlang klaagde hij erover dat hij niet meer in het 'zitje voor baby’s' achterop wilde zitten. Meestal gaat hij op zijn eigen fiets, maar heeft hij 'weer eens' een lekke band, dan gaat hij achterop. Ik moet dan voor de school al stoppen zodat zijn klasgenootjes hem niet kunnen zien in het stoeltje. Soms weigert hij erin te zitten en holt mee met de fiets, ook niet echt ideaal, maar wel lekker voor de energie denk ik dan maar. Ook wil hij absoluut niet op een zadel zitten als er zelfs maar iets van een druppeltje opzit. Hij fiets dan staande of staat gewoon achterop mijn fiets, niet echt fijn voor het evenwicht. Toen we dus van de fietsenmaker kwamen goot het pijpenstelen, maar Thomas weigerde op zijn zadel te zitten want dat was nat. Dat hij in korte tijd tot op het bot natregende had hij blijkbaar niet in de gaten. Een heel gedoe en tergend langzaam, want staande fietsen is vermoeiend en gaat niet snel en je kunt zo'n mannetje ook niet alleen achterlaten terwijl jij zelf naar huis sjeest, kortom natte toestanden dus......

Tijdens de herfstvakantie had Thomas een koudje te pakken. Thomas is zelden ziek, maar is hij ziek dan laat hij dat ook goed merken. Om het minste of geringste ontstaan de huilbuien. Normaal knalt hij overal tegenaan en speelt ijverig verder alsof hij het niet eens in de gaten heeft. Even anders als hij ziek is, dan hoef je maar naar hem te kijken of hij huilt al en voelt zich vooral heel zielig. Wij waren met zijn kamer bezig, terwijl Thomas lusteloos op de bank voor de tv hing. Met een vriendje buitenspelen was er niet bij. Ondanks zijn misère wilde hij toch met het vriendje spelen. Woedend werd hij toen wij zeiden dat dit geen goed idee was, er kwam weer een huilbui en in no-time had hij zijn sandalen en dikke winterjas over zijn pyjama aangetrokken. Hij stond al buiten toen we hem terug moesten fluiten. Daar stond hij in de kamer in tranen, dik verpakt in zijn winterjas, want die weigerde hij uit te doen, met zijn sandalen, ellendig te wezen...het leven is hard...

Die week erna had hij een aantal leuke feestjes van jongetjes in zijn klas. Een keer gingen ze bowlen, dat bleek toch wel anders dan het bowlen op de WI, maar erg geslaagd. Een andere keer was het een halloween feestje. Toen ik Thomas naar het huis van één van die vriendjes bracht was het huis totaal omgetoverd tot een spookhuis, geweldig! Ouders verkleed, grote spinnenwebben aan het plafond, donkere gordijnen met vleermuizen, overal kleine flikkerende lampjes, een tafel gedekt met 'bebloede' knakworstvingers, zelfs een 'griezel discoruimte' met sterretjes aan het plafond, bladeren op de vloer en vooral lekker griezelig. Ik was bijna jaloers dat het feestje alleen voor kinderen was. 

Laatst vertelde Thomas mij dat hij een hoop vrienden had. 'Fijn joh,' mompelde ik wat afwezig. 'Ja!' ging Thomas enthousiast verder, 'die en die en die ....en hoe heet ie ook alweer??' 'Nou, das pas echt een goeie vriend als je zijn naam niet weet en weten die jongetjes dat eigenlijk ook?' vroeg ik hem lachend. Maar Thomas ging onverdroten verder en zei dat één mannetje hoog op de nominatie stond om vriendje te worden. 'Hij heeft nog 50 punten nodig, want hij heeft er al 950.' 'Gaat het over bowlen,' vroeg ik hem niet begrijpend. 'Nee mam, het gaat over dat jongetje natuurlijk!' al zuchtend dat ik het maar niet begreep, hoe dom kun je zijn...

Thomas is geen ster in tekenen. Enige creativiteit is wel nodig om de afbeeldingen op zijn tekeningen te herkennen, vaak zijn ze ook gewoon slordig. Hij vertelde me laatst dat hij zowaar een tekening aan een meisje had gegeven, zij had er zelf om gevraagd! 'Wat stelde het voor?' vroeg ik hem nieuwsgierig. 'Het was een plattegrond,' zei hij zelfverzekerd. 'Oh, vindt je het meisje aardig?' eens even kijken of ik daar een reactie op kreeg. 'Nee!...nou misschien een beetje, maar ze is op een ander vriendje, want die vindt haar leuk.' 'Ze kan jou toch ook aardig vinden?' zeker als ze een tekening van hem wilde hebben, dacht ik in stilte. 'Ach, als ik groot ben ga ik toch gewoon met mijn vriendjes wonen,' zei hij laconiek.