ilean_66_hi_filmgrain.jpgMet peuters ouder en wijzer? Het opvoeden gaat beginnen! Tot nu toe heb je heerlijk (onbekommerd) kunnen troetelen met je baby, maar dat is nu over. Onze vrolijke peuter gaat de "wereld" verkennen en probeert zoveel mogelijk uit.

 Wij vragen ons als ouders af of het helpt om er iedere keer maar weer op te hameren dat iets niet mag want onze peuter blijft vrolijk maar vooral stug doorgaan met zijn pogingen. In tegenstelling lijkt het tot sommige peutertjes die ik in het dorp tegenkom en veilig bij hun ouders of moeder blijven lopen weet Thomas niet hoe snel hij zich uit de voeten moet maken. Ook als ik me heldhaftig verstop achter een hoek van een winkel en ik Thomas alleen verder laat struinen, draait hij zich geen enkele keer om en rent verder zo hard zijn beentjes hem dragen kunnen. Ik zwicht uiteindelijk voor zijn "ontdekkingstocht" voordat ik hem uit het gezicht verlies en moet alsnog hard achter hem aan rennen om hem in te halen.....Op zo'n moment schijnt hij zijn moeder ineens wel te zien en gaat hij nog harder rennen.... Ik heb weleens gefantaseerd over een soort van tuigje maar waarschijnlijk gaat hij dan heel hard schreeuwen zodat je ook niet ontspannen over het dorp loopt en misschien nog wel de kinderbescherming achter je aan krijgt.

 Thomas was vanaf zijn babytijd al een vindingrijk ventje, bijvoorbeeld toen ik eens vergeten was de grote pot Vaseline weg te zetten bij het ledikant. Thomas was al verdacht stil in zijn bedje maar zo bleek later, al zijn energie nodig te hebben om de pot Vaseline te bemachtigen waarmee hij zichzelf en zijn bedje helemaal insmeerde. De pot was praktisch leeg en onze schavuit en zijn bed glommen van alle kanten. Ook zijn glimlach glom, niet alleen van de Vaseline maar ook van trots omdat hij zelf zijn mama kon "meehelpen" ..... Toen kon ik de humor er wel van inzien(weliswaar na afloop nadat kind en bed weer grondig waren gereinigd) en ging het verhaal de hele familie door.

 Zo kwam ook die periode dat wij Thomas "speenvrij" wilde maken naderbij. Overdags was dat al aardig gelukt(niet zonder slag of stoot overigens) door hem langzamerhand bij steeds minder gelegenheden de speen te laten gebruiken. Echter s'avonds in zijn bedje was zijn speen zijn troost en toeverlaat en hij ging hij niet naar bed zonder.  En op die wintersportvakantie was het eindelijk zover en gaf hij ongelooflijk maar waar zelf aan dat hij geen speentje meer wilde hebben(zijn vriendinnetje Lorena die toen meeging had immers ook geen speentje meer). Wij waren blij verrast en beloofde hem een prachtig cadeau welke hij zelf mocht uitzoeken. Helaas was Thomas die opmerking nog geen drie uur later weer vergeten en wilde hij zijn speen toch maar weer terug. Ik bedacht me het is nu of nooit en vertelde Thomas dat ik deze had weggegooid.. Allerminst waar natuurlijk want dat was wel een erg groot risico voor onze sabbelende vriend. Heldhaftig ging hij die avond slapen nadat we zeker 5 keer opnieuw een prachtig cadeau hadden beloofd. Toen midden in de nacht werd Thomas hysterisch krijsend wakker en gilde uit alle macht om zijn speen...dat was moeilijk, als we deze nu teruggaven was het een bekeken zaak. Met heel veel moeite; een flesje warme melk en ruim een uur later hebben we ons "speenverslaafde" mannetje stil gekregen.

Eigenlijk was die vakantie een echte "afkickvakantie" voor Thomas, ook wel logisch als je al bijna 3jaar lang in je bed heerlijk hebt kunnen sabbelen op een sappige speen omringd door zijn pluche dierenvriendjes. Ook na de vakantie was er nog die keer dat Thomas voor het slapen gaan heel lief tegen mij zei: " mama, wel jammer van mijn speentje hè?..." "Ja jongen", verzuchtte ik begrijpend met een aai over zijn bol. Zelfs nu nog en vooral als hij niet helemaal lekker is of heel moe, vraagt hij om een "flesje" warme melk zodat hij toch nog even dat vertrouwde gevoel van toen terugkrijgt.  

Zoals elke ouder zijn er ook genoeg momenten waarbij je haren ineens grijs beginnen te kleuren en de rimpels uit het niets verschijnen en dat is als je kind voor de zoveelste keer weer eens rakelings langs een scherpe punt van een tafel duikt of over het zoveelste stoepje struikelt. Wonderbaarlijk genoeg gaat het "bijna" altijd goed behalve dan op die ene keer en dan is het ook direct mis.

Mijn moment was op een zaterdagmiddag toen Thomas uit een zogenaamd veilige klimconstructie viel binnen in het tuincentrum. Hij viel met zijn hoofd tegen een punt binnen het omheinde hekwerk van het klimrek en was direct bewusteloos. Nietsvermoedend zat ik een kopje thee te drinken tot een andere bezoeker aan mij vroeg of Thomas wel vaker stil ging liggen.....Als ouder weet je direct dat het fout is en ik schoot door het kleine ingangetje om daar mijn zoon doodstil op zijn buik te zien liggen. Toen ik hem omdraaide zat zijn hoofd (en het kussen) onder het bloed en was Thomas lijkwit en bewusteloos.. Als moeder weet je gek genoeg instinctief wat je moet doen en raak je niet in paniek. Ik heb hem voorzichtig uit de constructie gehaald, geholpen door 2 vriendelijke bezoekers, hard zijn naam geroepen en in zijn gezicht geblazen. Thomas deed zijn ogen open en begon te brullen....hoera ...wat een opluchting was dat. Iemand had inmiddels een EHBO koffer bij het restaurant opgehaald en begon een drukverband om zijn hoofdje aan te leggen. Al krijsend en totaal onder het bloed hebben we Thomas naar mijn auto gedragen en ben ik naar de EHBO post van het dichtstbijzijnde ziekenhuis geracet, hem onderweg telkens wakker makend als hij weer neigde in te slapen. Daar aangekomen heb ik mijn auto gewoon achter een ambulance bij de ingang geparkeerd en ben regelrecht doorgelopen naar de EHBO. Gelukkig werd Thomas gelijk geholpen en zonder verdoving direct gehecht, wel 4 hechtingen werden met moeite "genaaid".

Thomas heeft heel het ziekenhuis bij elkaar gebruld en samen met nog 3 verpleegsters hielden wij het hulpeloze en angstige mannetje in bedwang terwijl de vierde verpleegster met veel moeite de hechtingen naaide in zijn voorhoofd. Pas op dat moment en ik Thomas verwilderde gezichtje zag terwijl hij met al de kracht die in hem zat brulde dat hij naar zijn papa wilde, begon ik te trillen en kon ik met moeite mijn tranen bedwingen. Gelukkige tranen van opluchting omdat hij in goede handen was en omdat het allemaal zou goedkomen met het dappere mannetje. 

Imniddels bijna 2 jaar later, zijn de valpartijen van onze kleine vriend redelijk afgenomen maar zijn zijn streken er niet minder om, en ik begin ik me toch wel zorgen te maken over de juiste opvoeding en als ik het even niet zie zitten heel soms over zijn pubertijd...