IMG_2540_filmgrain.jpgThomas is absoluut niet geïnteresseerd in meisjes. Hij weet in het begin van het schooljaar geen enkele naam te noemen van de meisjes in zijn klas, terwijl hij binnen een week alle voor- en achternamen van de jongens uit zijn klas uit zijn hoofd kent.

Voor alle duidelijkheid, in zijn klas zitten nog altijd meer jongens dan meisjes en dat blijkt voor Thomas een goede verdeling dan kan hij lekker veel in de bouw- en treinenhoek spelen. De poppenhoek kan hem alleen bekoren als hij lekker hard met de poppenwagen kan racen, het liefst met een paar autootjes erin. Toch is er één meisje die bij onze kleine vriend een streepje voor heeft en dat is Lorena, zijn grote vriendin. Hij gaat later met Lorena trouwen en heel ver weg wonen zei hij onlangs, maar we mochten wel op bezoek komen hoor....mmm we boffen maar met zo'n zoon.

Thomas blijkt gek op vieze praatjes en kan enorm lachen om vieze grapjes, bijvoorbeeld, een scheet of een boer...hij ligt hier helemaal dubbel om..wellicht enigszins gestimuleerd door familie en aanverwanten....

Zijn vriendinnetje is een jaartje ouder dan Thomas en die twee zijn grote kameraden vanaf hun babytijd. Samen hebben ze de grootste lol om de vieze grappen en woorden die ze allebei al rollebollend van de lach verzinnen, de gekste combinaties komen voorbij en ook gewone woorden blijken dan ineens veel hilariteit op te wekken. Bij een verjaardag begint het bij stiekem gefluister en verwachtingsvolle blikken naar de visite waarna er hard een vies woord in de groep wordt gegooid en het stel zich zo snel mogelijk hard lachend uit de voeten maakt. In het begin erg aandoenlijk en leuk om te zien maar inmiddels wordt de "woordenschat" van Thomas steeds gevarieerder en begint het er niet beter op te worden.. Ook op school worden de woordengrappen van Thomas niet altijd zo gewaardeerd hetgeen wellicht te maken heeft met het Christelijke karakter van de school? Wordt het misschien tijd om in te grijpen?

Op school is er een meisje die Thomas wel "ziet zitten" en die zo nu en dan wat opmerkingen maakt tegen onze vriend in de trant van: "Thomas hoe vindt je mijn nieuwe slippertjes?". De uitdrukking die Thomas dan op zijn gezicht heeft is goud waard, dat zijn zo ongeveer de enige momenten waarop hij geen idee heeft wat hij moet zeggen en zich radeloos piekert hoe hij zich zo snel mogelijk uit de voeten kan maken. Wij zullen hem daar wat jaartjes later nog maar eens aan herinneren.....

In een ander tijdperk, een tijdperk zonder kinderen, keek ik soms redelijk geïrriteerd, naar van die moeders die de "rust" in de supermarkt kwamen verstoren door hun kinderen tijdens het winkelen continu luidkeels toe te roepen en te waarschuwen. Naar mijn idee kregen de moeders toch weinig of geen response van hun koters die veel meer aandacht hadden voor al het "grijpbare" lekkers binnen handbereik, dus konden ze beter hun "waardigheid" behouden.

Best vaak heb ik toen gedacht dat ik wel erg ver heen moest zijn wilde dit mij overkomen mocht ik ooit kinderen hebben. Ik zou me doodschamen om me zo in het openbaar te laten gaan. Nu inmiddels wat jaartjes verder ben ik net als die andere moeders en redelijk continu, zoonlief aan het waarschuwen tegen de verleiding van schappen vol met snoep uitgestald op kinderooghoogte in de supermarkt. Voorheen gooide hij het gewoon in mijn karretje en als ik even niet oplette was ik het al aan het afrekenen bij de kassa, tot grote vreugde natuurlijk van onze grote vriend.

Nu inmiddels doet hij het wat genuanceerder en probeert "deals" te maken, zo van "als ik deze zak snoep mag, dan hoef ik geen toetje" of "jij neemt die zoutjes mam, dan neem ik die zak snoep" en ga zo maar door. Soms zijn er mensen die vertederend naar het tafereel kijken en een vriendelijke opmerking richting Thomas maken. Op dat moment zegt hij ineens niets meer en draait zich snel om. Echter deze reactie kun je nog beter hebben dan het alternatief waarbij hij luidkeels reageert van, "ja, meneer de koekepeer" of erger.... niet iedereen kan dat altijd waarderen en opgelaten maak ik me dan ook snel uit de voeten.  Gelukkig heb ik inmiddels een optie en plan ik de boodschappen tijdens de schooluren van onze vrolijke Thomas, heel wat relaxter dat kan ik je verzekeren. En als ik dan een moeder zie die met een rood gezicht door de supermarkt racet met een koter met losse handjes in haar kielzog dan voel ik oprecht met haar mee.