ilean_04_hi_1_filmgrain.jpgHet moment dat Thomas ter wereld kwam hadden wij als werkende ouders geen enkel besef van de grote ommekeer die onze jongen teweeg zou brengen in ons relaxte leventje.

Langzamerhand sloop de verandering erin en pasten wij onze tijden en leefgewoonten aan, aan die van onze zoon, dat was achteraf gezien toch wel even wennen. De eerste nacht van zijn geboorte sliep onze kersverse baby s'nachts gewoon door, ik was zo blij en verrast want onze baby zou dus niet huilend wakker worden elke nacht. Mis natuurlijk, geboren worden blijkt toch heel wat energie te vergen voor zo'n klein mensje, vanaf toen werd hij net als elke andere baby gewoon huilend wakker s'nachts want waar bleef zijn flesje nou toch.

Dit duurde ongeveer 2 maanden, totdat wij dachten dat het nu wel over moest zijn en hem door lieten huilen die nacht. Echter onze Thomas liet zich niet zo gemakkelijk afschepen en ging vol overgave door met krijsen. Als ouder voel je je daar verschrikkelijk rot bij maar we dachten er goed aan te doen om hem te laten huilen. Thomas heeft toen die nacht wel een half uur gehuild totdat hij geen stem meer over had behalve een schor piepje en wij ons als ouders verschrikkelijk schuldig voelden over onze aanpak(er zouden nog vele momenten volgen). Wat bleek de volgende nacht, het mannetje sliep toen en alle volgende nachten gewoon door. Maar of dat door onze onorthodoxe aanpak kwam of niet, het is geen aanrader voor de onzekere en pijnlijke oren van de ouders. Thomas bleek nu eenmaal een gemakkelijke slaper te zijn wat zich waarschijnlijk toch wel geopenbaard had op een later tijdstip.

Thomas was en is altijd in voor een uitje en we kunnen hem over het algemeen gemakkelijk ergens mee naartoe nemen, hij slaapt in elke voor hem vreemde ruimte. Al besef je wel dat je daar enorm mee boft, toch is er altijd wel wat te klagen. Overdag namelijk wilde onze kleine vriend absoluut niet slapen. Je denkt al gauw dat dit niet gewoon is voor zo'n kleine baby en merkt het onzeker lachend op tijdens het bezoek aan het CSB. Vele tips heb ik gekregen en uitgevoerd, echter meneer had er geen zin in maar sliep daarentegen heerlijke lange nachten door, dus besloot ik er tenslotte geen probleem van te maken..

Overdags was de box een uitkomst waarin hij heerlijk tussen de tralies door met die kleine heldere oogjes alles in de gaten kon houden, dit heb ik zo lang mogelijk volgehouden want dan heb je als moeder even een paar momenten je handen vrij...heerlijk(jammer dat het niet meer werkt als ze 3jaar en ouder zijn..). Maar in ieder geval dacht ik toen als onwetende ouder nog redelijk gemakkelijk over het ouderschap.

Helaas kan een baby’tje zich alleen maar met huilen uiten als het zich niet goed voelt zodat je veelal moet gissen naar de reden ervan en algauw radeloos bent als hij vol overgave aan het krijsen slaat . Gelukkig is daar het CSB, vraagbaken voor hulpeloze moeders echter ook het CSB weet het blijkbaar niet altijd is helaas mijn ervaring. Thomas hoestte in zijn eerste maanden erg veel zodat er bij het CSB naar zijn longetjes werd geluisterd echter zelfverzekerd werd opgemerkt dat het niets bijzonders was. Toen tijdens het volgende bezoek(inmiddels 4weken verder) dit hoestje nog steeds aanhield en er wederom door het CSB werd geluisterd vergezeld gaande van hetzelfde commentaar als de vorige keer, hield ik het niet meer uit en ging de volgende dag naar de dokter. Wat bleek nog diezelfde dag moest Thomas 3 keer per dag aan de inhaler omdat er wel degelijk vocht achter zijn longetjes zat en hij het dus Spaans benauwd had! Ook bleek zijn hoesten chronisch te zijn geworden waarmee hij die eerste jaren heel wat heeft afgetobd. Tijdens het volgende CSB bezoek bij diezelfde arts heb ik het verwijt gemaakt dat er wel degelijk vocht op zijn longetjes zat en doordat het zo lang had geduurd voordat dit ontdekt werd, het wellicht chronisch was geworden?! Commentaar: "Daar heb ik een andere mening over....." ahhh. Bedankt namens de ouders......!!

Gelukkig was er op het dagverblijf een lieve juf die altijd wel wat alternatieve en kindvriendelijke tips had. Zo zou Thomas gebaat zijn bij een zelf te brouwen "uiendrank". Je snijdt uien in grove stukken en doet ze samen met een paar flinke lepels rietsuiker 24uur lang in een afgesloten plastic fles. De volgende dag zeef je het goedje en er blijft dan een soortement siroop over waarvan je dan per dag enkele theelepeltjes kan geven aan je kind. En het hielp! Al na een aantal maanden leek hij het minder benauwd te hebben en door al die uien poepte hij het slijm eruit zodat het niet op zijn longetjes bleef zitten. Ik ben toen geleidelijk aan begonnen met het afbouwen van de inhaler en dat ging prima. Helaas met elke verkoudheid(en dat waren er best veel in zijn baby- en peuterjaren) bleek zijn benauwdheid weer terug te komen zodat ik weer vastberaden met de uiendrank aan het werk ging, gelukkig werkte deze remedie altijd.

Nu Thomas 4 jaar is heeft hij er bijna geen last meer van en wordt meer neusverkouden. Hij "is" nu een heuse snotneus, hetgeen ontbrak in zijn baby- en peutertijd zodat het vocht nergens naartoe kon. Nogmaals bedankt lieve juf van het Kinderdagverblijf!  

Toen wij dat jaar op vakantie gingen was dat dan ook zonder zijn inhaler....wel een hele beslissing eigenlijk maar gelukkig ging het prima. Thomas was ruim een half jaar en lag alleen nog maar lekker lui op zijn ruggetje. Wij hadden een huisje gehuurd in Oostenrijk en waren dolblij eindelijk na een toch erg lange reis voor ons gevoel, uiteindelijk veilig te zijn aangekomen. We hadden Thomas even midden op het tweepersoonsbed gelegd, op zijn rug zoals gewoonlijk en draaide ons even om, om iets te doen(weet niet meer wat eigenlijk). Nog geen 2 tellen later, hoorden we een grote bons, Thomas was behoorlijk flink inmiddels, en daar lag het mannetje met gebalde vuistjes op de vloer. Voor het eerst in zijn prille leventje gedraaid en direct doorgedraaid zo van het bed af....in zijn enthousiasme. Ik pakte hem snel en geschrokken op want Thomas maakte geen geluid. Zijn ogen stonden wijd open en zijn mond stond wagenwijd open, maar er was geen geluid.... Zijn gezichtje werd knalrood, toen paars en toen tot onze grote schrik spierwit en weg was hij. Thomas was bewusteloos geraakt. Ik schreeuwde zijn naam en blies in zijn gezicht en opeens was hij daar weer, nu met geluid.... een enorm gebrul maar wat een opluchting ... Afgezien van een flinke buil op zijn hoofdje en het hoofd is bij babies gelukkig redelijk stootbestendig, was hij redelijk snel weer bekomen van de schrik. Voor ons duurde dat wat langer.. 

Later toen wij inmiddels terug waren van vakantie, heb ik dit besproken met de dokter. 'Ach', zei ze, 'dat gebeurt wel vaker bij babies en het duurt meestal niet langer dan een minuut ofzo....het beste wat je kunt doen is in het gezichtje blazen.. En ja, meestal overkomt dit babies met wat temperament, ze worden dan zo driftig dat ze niet genoeg zuurstof krijgen op zo'n moment....' Dat konden wij ons toen gewoonweg niet voorstellen en nogal ongelovig vertelden we het verhaal aan onze familie. Thomas was toch zeker niet driftig en zeker zo rustig als wij? Ook dit bleek, net als wel vaker, een grote misvatting van ons(mij) te zijn. Het is inmiddels een druk eigenzinnig mannetje....die weet wat hij wil en meer.. weet wat hij niet wil...

Gelukkig is het eerste jaar (vergeleken met de daarop volgenden) verder zonder al teveel stress voorbij gegaan. Echter niet lang na het baby tijdperk begint er een andere tijd waarbij je al je inventiviteit en creativiteit nodig hebt om je overleven, de opvoeding begint!  Weg spaarzame vrije tijd, welkom in de wereld van kleine mensjes met alles erop en eraan inclusief een geheel eigen karakter. Ouder word je!.., er is geen school voor en dat is nu net hetgeen waar je als ouder meer behoefte aan hebt dan ooit te voren.

Vandaar dit dagboek waar ik nu inmiddels 4 jaar later aan begonnen ben teneinde wellicht de ervaringen te kunnen delen en door het schrijven hopelijk beter mijn Thomas te leren kennen. Het blijkt een grote ontdekkingstocht..... De peuter Thomas blijkt een eigenzinnig type te zijn die zijn ouders soms tot het uiterste kan drijven. Kinderen, daar "kies" je eigenlijk vrij onbevangen voor is mijn beleving..... echter de praktijk blijkt veel intensiever dan je ooit voor mogelijk had gehouden, maar wel eentje met een beloning.