medaille.jpgAvond4daagse, de eerste keer van zowel moeder als zoon. In het begin had ik nog wel mijn twijfels over deze loop. Was Thomas nog niet te jong om vier avonden achter elkaar 5km te lopen? 'Welnee,' werd mij verzekerd, 'het is maar 5km.' Achteraf bleek dat de 5km niet zomaar 5km was. Door de krappe wandelpaden liepen de aanvankelijk enthousiaste wandelaars in trage ganzenpas en kwamen vooral het eerste gedeelte van de route voetje voor voetje vooruit. Van mij had het de dubbele afstand mogen zijn, maar dan wel met een stevige pas erin. Kortom als 'begeleidster' van mijn zoon, vond ik het een pittige avond4daagse.

Zoonlief daarentegen vond het helemaal het einde. Hij ging voor de medaille, had hij ons al heel wat keren duidelijk gemaakt. Een prima 'dreigmiddel' overigens, want hij moest en zou de medaille 'winnen'. Alhoewel het officieel 5km per avond was, heeft Thomas elke avond heel wat meer kilometertjes gelopen/gerend/geklommen. Het leek mij leuk dat wij samen hand in hand zouden wandelen, goed voor de moeder-zoon band. Dat idee was echter niet aan Thomas besteed, zodra hij zijn vriendjes zag was het feest. Ze renden vrolijk achter elkaar aan, heen en weer en terug een keer. Bezorgd waarschuwden de moeders dat de vrolijke dieners wel achter de vlag van de school moesten blijven lopen en moesten wachten bij het oversteken!

Aangezien er rond de 2600 mensen meehobbelden(meelopen kwam pas halverwege de avond4daagse aan de orde als de grote mensenmassa zich een beetje had verspreid), was het niet altijd even geruststellend als Thomas weer eens nergens te bekennen was. Met een bezweet hoofd kwam hij dan gelukkig weer vrolijk tevoorschijn, om vervolgens weer vliegensvlug te verdwijnen in de massa. Hoewel ik als werkende moeder het allemaal wat lastig vond te combineren, was het achteraf gezien een goede 'stap' geweest. Helemaal trots was Thomas op zijn welverdiende medaille en ondanks; de stress van het op tijd komen; het vier avonden achtereen broodjes knakworst eten en het gehobbel in de massa; was alleen dat al de moeite waard.

Tijdens het eten begon Thomas voor het eerst over iets te vertellen wat hij op het (jeugd)journaal had gezien. De meeste gesprekken met Thomas vinden trouwens tijdens het eten plaats, vaak gebruikt als welkome afleiding van zijn moeizame eetgedrag. Thomas is niet zo'n grote eter. 'Mam, er zijn kikkers die soms schimmel hebben?' 'Oh ja?' zei ik minder enthousiast en had net een hap van mijn eten genomen. 'Ja, mam, dat komt van planten in het water, dan krijgen ze schimmel op hun poten, op hun buik en op hun rug en worden ze helemaal wit!' Dit verhaal werd ondersteund door krachtige gebarentaal. Met wat tegenzin vroeg ik of de kikkers dan dood gingen. 'Nee, mam, dan gaan ze alleen maar gek doen en maken ze rare sprongen.' 'Oh.' 'Trouwens, mam, hoef ik mijn eten niet verder op te eten?' Ik moet zeggen dat mijn eetlust wel wat verdwenen was door dit verhaal, maar aan Thomas te zien had hij daar weinig hinder van. Maar je kunt het altijd proberen toch?

Nu het EK deze week begonnen is, zijn het ook voor Thomas spannende tijden. We hadden met hem afgesproken dat hij de eerste helft van de tweede wedstrijd van Oranje die vrijdag mocht kijken, dan was het toch weekend. Thomas vindt het leuk om een balletje te trappen, maar was voorheen nooit zo geïnteresseerd in wedstrijden. Dat bleek nu ineens veranderd te zijn. Misschien kwam dit doordat hij later mocht opblijven of misschien door al die wonderlijke Oranjefans en taferelen op straat..., in ieder geval zat hij die eerste helft gekluisterd aan de beeldbuis. 'Mam, die Edwin van de Sar(daar heeft hij een poppetje van) draagt geen oranje T-shirt? Mam, die Edwin van de Sar is wel goed hè? Mam, die Grieken(Fransen bedoel je..) oh ja die Fransen zijn niet goed hè?' Het was een eerste helft vol met vragen van Thomas en aangezien wij er als ouders ook niet echt veel verstand van hebben, maakten we er maar een mooi verhaal van. 'Ja Thomas, Frankrijk speelt helemaal niet slecht maar de Nederlandse spelers zijn nu gewoon beter en het beste team wint nu eenmaal. Gelukkig dat onze keeper zo goed is, want anders had Frankrijk misschien ook wel wat meer doelpunten gemaakt, vooral die Ribéry is volgens mij wel goed(zei ik niet echt overtuigend).' 'Ja,' ging Thomas enthousiast verder, 'maar Edwin van de Sar is beter hè? En nu heeft hij één keer niet goed opgelet met dat doelpunt van die Grieken...eh Fransen, en nu zal hij de volgende keer wel goed opletten, zodat er geen doelpunten meer gemaakt worden!' 'Mmm, dat zou mooi zijn,' beaamde ik vrolijk, alhoewel ik de inhoud even tot mij door moest laten dringen.

Zonder tegen te stribbelen ging hij na de eerste helft braaf naar zijn bed, maar de volgende ochtend lag de wedstrijd nog vers in zijn gedachten. 'Mam, is het al ochtend?' Vooral in het weekend als het een uurtje later wordt, begint het met een voorzichtige opmerking van Thomas, zodat hij daarna enthousiast en veel minder voorzichtig op ons bed kan springen. 'Mam, heeft Nederland gewonnen van die Grieken?' 'Ja Thomas van die Fransen, met 4-1!' 'Oh, en mam heeft Nederland die vrije trap nog gekregen?' Ik had werkelijk geen idee en had er niet zo op gelet, maar inderdaad het moment dat er gefloten werd had Oranje recht op een vrije trap.  'Pap, weet jij het?' Ook aan zijn vader had hij op dat gebied weinig en zuchtend begon hij er weer over hoe goed Edwin van de Sar wel niet was. Ons zoontje wordt nog eens een echte voetbalfan dacht ik vertederd en ik vroeg hem of hij na het zwemmen op voetballen wilde. 'Nee mam,' zei hij heel resoluut 'dan ga ik op Karate, want ik weet al hoe je iemand kunt omgooien..' 'Oh,' zei ik verbouwereerd en bedacht me dat ik me er verder maar niet al te druk om moest maken. Uiteindelijk weet Thomas wat goed is voor Thomas of in ieder geval, hij denkt het te weten..... 

Inmiddels hebben we ook de kwartfinale gehad tegen Rusland. Thomas mocht ook nu weer de eerste helft opblijven. Het was (helaas alleen gedurende de wedstrijd, we praten maar niet over de verlenging) een leuk oranjefeestje. We hadden een grote ton popcorn, kippetjes, gehaktballetjes, kortom genoeg om je te kunnen amuseren die avond. Er stond een heel bataljon oranjewelpies en voetbalpoppetjes uitgestald op de tv(de rode en blauwe welpies hadden ze maar weggehaald, die deden teveel aan Rusland denken). Na de eerste helft ging Thomas met een dikke buik van het snoepen, wederom braaf naar zijn bed. De volgende ochtend vroeg (rond 6.30uur) hoorde ik gefluister naast mijn bed. 'Mam,' zei Thomas met een lief zacht stemmetje, 'hebben ze gewonnen van die Fransen, eh Russen?' De kater sloeg weer toe, 'nee, helaas Thomas, we hebben met 1-3 verloren van Rusland.' 'Nou, das jammer,' zei Thomas met een frons en even later, 'Edwin van de Sar was toch wel goed hè, beter toch dan die andere keeper?' 'Ja, Thomas,' zei ik en gaf hem een aai over zijn bol. 'Edwin van de Sar is een kei van een keeper en hij heeft heel veel ballen van die Russen tegengehouden, maar de Russen waren gewoon te sterk helaas.' 'Oh,' en toen met een glimlach, 'maar we hebben in ieder geval wel lekker gegeten hè?'

 

Onlangs mocht Thomas op een verjaardagsfeestje komen van een meisje in zijn klas. Op zich heel bijzonder, aangezien de meeste meisjes niet zo gecharmeerd zijn van Thomas. Je kunt hem ook niet betrappen op enige hoffelijkheid jegens het andere geslacht. Doorgaans behandelt hij meisjes alsof het jongens zijn en gedraagt hij zich als een boertje van 'buten'. Dat inzicht zal vast nog wel eens komen, echter vooralsnog kan Thomas er niet echt wakker van liggen als hij weer eens op de tenen heeft getrapt(letterlijk en figuurlijk) van een meisje in zijn klas.

Desalniettemin vond hij het helemaal geweldig om naar het feestje te gaan, temeer daar het op een woensdag gevierd werd. Op woensdag heeft hij zwemles en hoewel hij vooral de laatste tijd goed vooruit gaat, blijft het toch een verplicht nummer voor Thomas. Enthousiast had hij al aangekondigd aan de moeder van het meisje dat hij zo blij was dat hij naar het feestje ging, want dan hoefde hij tenminste niet naar zwemles...aha..

In al zijn enthousiasme had hij alvast een pakpapiertje voor het cadeautje voor het meisje gemaakt. Hij had een stuk pakpapier in stukken geknipt, deze met een hoop plakbandjes weer aan elkaar getaped(daar was een reden voor volgens Thomas, maar die is me volledig ontschoten), daar een doorzichtig pakpapiertje overheen geplakt en er een hele lading veertjes(gevonden op de kinderboerderij) bovenop geplakt. Om het geheel compleet te maken had hij er wat slingertjes van de kaasboer opgeplakt, bevestigd aan een vrij opvallende etiket van de kaasboer. Helemaal trots was hij op zijn ontwerp. Gelukkig zat er niet echt kaas in het pakje, zal het meisje opgelucht gedacht hebben.